ورقہ 106

اِک دیدار کرن نوں ترساں اج اکھیں وچ میرے
گھر میرے اج آپے آیا میں لبھ پھری چوپھیرے
شاد زُلیخا وچ دیدارے ہردم شکر گزارے
سبھ اُمیداں میں ور آیاں میرے طالع بھارے
کس معشُوق غلام سدایا کس ایہہ رُتبہ پایا
کس نوں یار اجیہا ملیا جو میرے ہتھ آیا
اک پل کولوں جان نہ دیوے یوسف نوں کِتویلے
ہر دم نظر اسے وچ رکھے شوق اسی دے کھیلے
اوہ کھاوے ایہہ رجدی جاوے خوشی کرے لکھ واری
اعلیٰ قسم طعام جو میوے جمع رکھاوے ساری
عطر گلابوں غسل کراوے پوشاکاں پہناوے
زر گوہر پُر لعل لباسیں زینت زیب بناوے
جو پہنن اس لائق ویکھے ملکاں تھیں منگواوے
تے ہر روز نویں پوشاکوں حاضر پیش لیاوے
نویں صبح ہر نویں لباسوں ہتھیں قدر سوارے
اک جامہ مُڑ دوجی واری کدی نہ پیش گُزارے
ہتھیں کمرے پٹکا بنھے خود جوڑا پہناوے
پا پوشاک نگاہ گزارے شوقوں مردی جاوے
پاس بہے تے حرمت رکھے گلاں کرے پیاروں
حال حقیقت پُچھے رو رو اہل وطن گھر باروں
سُن سُن پئی مصیبت سر تے رووے زارو زاری
شکر کرے ہُن خوشیاں اندر عمر گزاراں ساری
جو حاجت تس دل وچ جاپے حاضر کرے شتابی
اس دی کار گُزاری اندر حال رہے بے تانی
سُتے نوں خود پکھا جِھلّے خدمت وچ بیداری
وانگ کنیزاں حق گزاراں کردی خدمت گاری
وچ دیدار رہی ہو کملی نظر نہ ورِتھی جاوے
جِتول کرے نگاہ اُوتیول یوسف نظری آوے
ایڈ خیال دماغے رچیا چُکیا اثر نظر دا
چہر مبارک یوسف والا ہر جا جلوہ کردا
دیواراں ہر جامیاں اندر اوہ معشوق دِساوے
سُورج چند ستاریاں شکلاں اوہا نظرے آوے
مطلق اک وجود مقدس خالی ہر اعتباروں
لُوں لُوں تھیں مُتجلّی ہویا رمز کھلی اسراروں
خارج دے اعیان ثبوتوں مظہر نظرے آئے
مرآتیّت تھیں متعدد بے رنگی وچ پائے
علم بسیط پسار پسارے وہمی نقش اُڈائے
کثرت نوں دھر وحدت اندر سن خود غیر جلائے
اوہ محبوب رہیا خود باقی ویکھے آپ وکھائے
وچ وصال فراق سجن نے رخنے اجے رکھائے
یوسف دی ول ہر دم ویکھے ہر گز صبر نہ پاوے
ہس ہس کر پیاریاں گلاں خوشیوں وقت وہاوے
یوسف رکھے نِیویاں اکھیں ہر ویلے شرماوے
باجھ ضرورت قدر کفایت حرف نہ ودھ الاوے
کہے زُلیخا اپنے دل وچ یوسف اجے ایاناں
ایہا حال وہائی مّدت تد نوں ہویا سیاناں
بھری جوانی نور چمکیا ودھیا حُسن دلارا
تداں زُلیخا شوق وصل دے کیتی حال آوارا
مگر پھرے نت ہوء دیوانی مطلب کرے اِشارے
طرز ہزار کرے نت ظاہر لاساں شوق اُبھارے
بے آرامی ویکھ نگاہوں یوسف ٹلدا جاوے
جاں اوہ چشم مقابل کردے ایہہ خود چشم نواوے
کدی دھیان نہ اس ول کردا رہے گناہوں ڈردا
دل وچ ہر دم کہے زُلیخا حال کیا دِلبردا
واہ دردا دل جس دا بردہ اوہ اِک نظر نہ کردا
دنیا دین میرے دا پردہ مالک میرے گھر دا
رو دردا ایہہ وید نہ ڈردا ویکھے دُکھیا مردا
اک نظارا تارن ہارا نہ اس تھیں اج سردا
رہے زُلیخا شوق طلب دی آتش اندر جلدی
یار چنگا پر دردوں خالی زار کہے ہتھ ملدی
رہے زُلیخا آگے پچھے یوسف جان بچاوے
متاں جناب الاہوں مینوں ایہہ عاصی کر جاوے
ڈرے زُلیخا درد فراقوں یوسف ڈرے الاہوں
طلب زُلیخا وصل ایہائی یوسف خوف گناہوں
شوق زُلیخا بوس کناروں یوسف کرے کنارا
رہے زُلیخا رل مل بہندی یوسف رہے نیارا
عشق زُلیخا کانگاں چاڑھے تے وچ ڈُبدی جاوے
یوسف حال نہ دیکھے اُس دا ہر گز نظر نہ پاوے
درد بھری بھر آہ زُلیخا رمزوں دُکھ سناوے
یوسف سُن ان سُنیاں جانے جان انجان سداوے
بھر دم سرد زُلیخا دم دم ڈُھک اگاڑی آوے
یوسف پیر و پیر پچھاڑی ہر دم ہٹدا جاوے
بھر دم سرد زُلیخا دم دم ڈُھک اگاڑی آوے
یوسف پیر و پیر پچھاڑی ہر دم ہٹدا جاوے
بے مقصود زُلیخا رہندی کائی بھلا نہ پاوے
اکو یار پیارے والا عشق پیوے غم کھاوے
یوسف اگے وقت نوقتے کردی کار گزاری
اپنا آپ گیا بھُل سارا چاڑھی عشق خُماری
اُس دی خدمت کرن کنیزاں ایہہ یوسف دی باندی
بن یوسف دِی خدمتگاری اُس دی گھڑی نہ جاندی
زردی رنگ ہویا تن لاغر وچ غماں دیاں آہیں
بن دیدار نکائی لبھّے ہور مُراد کداہیں
سارے فن فریب زُلیخا رمزاں نال چلائے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے حساب نہ آئے
یوسف دے من موہن کارن ساریاں واہاں لائیاں
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے شمار نہ آئیاں
تدبیراں دے تیر زُلیخا ول ول نت وگائے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ گنتی آئے
پر تاثیر بخار دِلے دے اس تھیں وگن دھگانے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ پئے ٹکانے
بے اندازہ سوز زُلیخا درد بڑے غم بُہتے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے مکان نہ پہُتے
پر خونوں کر اکھیں دوویں جھاک زُلیخا ویکھے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ آیاں لیکھے
طلب وصال زُلیخا رو رو غم دے حال وہائے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ درجے آئے
حال زُلیخا باجھ وصالوں اگ لگی جیئوں خانے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ وچ دھیانے
نظر مئوثر نال زُلیخا کیتے وصل اِشارے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ ملے کنارے
تک تک داؤ زُلیخا ول ول جال ولاندے پائے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ تھاویں آئے
اُس نے پیش گزاریاں آہیں نال نیاز آدابے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ وچ حسابے
بھر گوہر جھلکائے اس نے زُلفاں دے وچ تارے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ وچ شمارے
حُسن ندی دیاں لہراں اُتے اُس دے رُڑھے خزانے
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے نہ شان گُمانے