ورقہ 107

اس دیاں دِلدیاں ملکاں سبھے دلبر تے وک گئیاں
یوسف دی اوہ وچ جنابے کسے حسب نہ پئیاں
دن دن بے مقصود زُلیخا ورد غماں وچ ہاری
وقت وہاندے جاندے اِس دے اندر گریہ زاری
خون سُکا وچ حال اُداسی ہجر مصیبت بھاری
پنجر کر دُکھلایا ہڈیں فرقت دی بیماری
واہ وا دلبر گھر وچ وسدا رکھدا اجے جُدائی
سوہنے دے گھر وسدی رسدی واہ وا اجے پرائی
اوہ نیڑے تے ایہہ وچ دُوری اجے فراق جلائی
پاس ہوندا جے ہتھ نہ آوے ایڈک درد نہ کائی
ہجر مصیبت وچ زُلیخا درد جھلے سر بھارے
کرے کباب برہوں دے شعلے تے وچ غمدی نارے
اِک دِل تے دو نین روحاں تن تن دیاں خلطاں چارے
پنج حواس سے شش رودہ ہفت طبعی کارے
ململ ہتھ افسوس کریندے وگدے نین فوارے
کھلے وال پئے گل رہندے زرد رہن رُخسارے
دائی ویکھ زُلیخا تائیں عرض کرے کر زاری
ملیا یار مُراداں پایاں ہُن کیا حال خواری
دل دی آس پُنی سب تیری پایاں کل مُراداں
ہُن ہو گیوں حال نتانی کیہڑیاں وچ فساداں
سیں ترہائی لبھا تینوں دریا شربت والا
بیٹھ کنار کریں کیوں زاری آکھ سنا کجھ حالا
دو اکھیں تیں دردوں ملیا ہُن اوہ اُگھڑ آیاں
اجے نہ اوہ غم گیا دِلے تھیں کیہ ملیاں ایذایاں
تیر کُھبّا تیں وچ جگر دے طالع پٹ کڈھایا
ملا زخم وہائی مُدت درد کیویں ہُن پایا
بحر غماں وچ باہیں تردی تُہ کشتی ہتھ آئی
ہُن کیوں غرق رہیوں وچ زاری ایہہ کیہ حال کیائی
تُوں بیمار ہوندی زخمی ملیا وید سیاناں
جس دارو گھر بھرے شفاؤں تُہ کیوں حال رنجاناں
توں بھُکھی وچ عشق اُجاڑے ملیا طاس طعاموں
ہُن بے صبری ہو کیوں روویں ظاہر وس کلاموں
تن ننگے نوں ملیاں تینوں ریشم تھیں پوشاکاں
ہُن کہہ کیوں دو اکھیں زادوں رہن دھئیے نمناکاں
جلدی دُھپ ہجر وچوں وڑیوں وچ محلاں
ہُن فرماء کریں تو زاری اندر کیہڑیاں سلاں
ول منزل مقصودے تُریوں تازی دی اسواری
بیدل ہوء کریں کیوں زاری ظاہر وس پیاری
توں وچ قید غماں دے حُجرے دتی بخت خلاصی
کر خوشیاں کیوں غم وچ ڈُبی ایہہ کیا حال اُداسی
عشقے پندھ اِکلی پیّوں ملیا ساتھ چنگیرا
اجے تسلی صبر نہ کردا دس کیویں دل تیرا
اگ غماں وچ تپدی تیں ول نہر کُھلی دریاؤں
آہیں گرم گیّاں کیوں ناہیں ٹھنڈی آب ہواؤں
گُرگ فراقوں ملی خلاصی وڑیوں منزل گاہے
شکُرانے دا ویلا تیرا کویں جلیں وچ آہے
کہے زُلیخا سُن لے مائی میری گریہ زاری
جو مُشکل سر میرے ورتی آکھ سُنا دیاں ساری
میں ترہائی لبھا مینوں دریا شربت والا
لاواں واہ پناواں قطرہ ایہی درد کوسالا
میں پیدل وچ جنگل زخمی ناقہ ملی عمّاری
نہ چڑھ سکاں پیش نہ جاوے ایہا مُشکل بھاری
دو اکھیں میں دردوں ملیاں ہُن اوہ اُگھڑ آئیاں
پر بی نور نہ دسے کائی آساں توڑ گوائیاں
تیر کھبا میں وچ جگر دے طالع پٹ کڈھایا
ملیا زخم مُکھی پر زہروں رہے وچ دُکھ پایا
بحر غماں وچ باہیں تردی میں کشتی ہتھ آئی
گُھمن گھیر دُکداں دے پھاتھی ہُن وہ پیش نہ کائی
میں بیمار برہوں دی زخمی ملیا وید سیاناں
منت کراں دوائی نہ دیوے کار کرے من بھاناں
میں بھُکھی وچ عشق اُجاڑے ملیا طاس طعاموں
لُقمہ چاء نہ کھاون دیوے شارع حُکم حراموں
تن تنگی نوں ملیاں مینوں ریشم تھیں پوشاکاں
جس وچ خارُونے پُر کر کے اُستاداں چالاکاں
جلدی دُھپ ہجر دی وچوں وڑیاں وچ محلّاں
لاٹاں اگ برہوں دیاں جتھے پھوک ویکھاون جھلّاں
ول منزل مقصودے تریاں تازی دی اسواری
نہیں لگام میرے وچ قابو تازی تُند طراری
میں وچ قید غماں دے حُجرے دتی بخت خلاصی
بیڑیاں پیر اوویں ہتھ کڑیاں واٹ لمی دم جاسی
عشقے پند اکلی پیّاں ملیا ساتھ چنگیرا
دور گھروں سٹ واٹ دُراڈی ایہا پیا لُٹیرا
اگ غماں وچ تپدی میں ول نہر کھلی دریاؤں
بچی اگوں اس نہر رُڑھائی لہر قہر دھرواؤں
گُرگ فراقوں ملی خلاصی وڑیاں منزل گاہے
ہُن دلبر دی بے پرواہی شیر پیا وچ راہے
ایہا حال میرا وچ درداں یوسف تھیں ورتارا
میں قربان اس خبر نہ کائی ہر دم رہے نیارا
میں ویکھاں جھک اُس دیاں اکھیں اوہ نہ نظر اولارے
میں ہر وقت طلب وچ بھوندی اوہ بے خبر گزارے
میں ہو پاس کراں سو آہیں اوہ کنیں روں پاوے
میں بیٹھاں کر چشم مقابل اوہ اوتھوں اُٹھ جاوے
لکھ لکھ وار کراں میں واری اوہ نہ کدی بولاوے
جے ہس کراں اشارت گُجھی اُس نوں بھلی نہ بھاوے
جے مگرے میں اندر جاواں اوہ مُڑ باہر آوے
آہیں گرم کڈھاں جے رو رو کجھ نہ اثر دساوے
میں ہوئی انہونی اُس نوں فرق نہ جاپے کوئی
رمزوں کراں سوال وصل دا ہر گز ملے نہ ڈھوئی
بے پرواہ محبوب تتی دا آتش وانگ تپاوے
بلدیاں لاٹاں اکھیں ویکھے گھت نہ آب بجھاوے
سچ پُچھیں تے اپنے ہتھیں پکڑ النبہ لاوے
جاں میں جلاں بلاں اوہ میتھیں اپنا آپ بچاوے
میں رُڑھدی نوں ٹھاٹھ برہوں تھیں کڈھ نہ بنے لاوے
دھک گھتے و چڈونگھے وہنے آپ پچھاں ہٹجاوے
آپ رہے دُکھ دردوں خالی میری جان جلاوے
ایسی اگ لگاوے چوری نہ دھواں دُکھلاوے
میں عاجز دا حال نتاناں ویکھ نہ ترس لیاوے
اُس دی نظر اُچی میں نیویں جُھکی ذرا دسیاوے
نہ میں اندر نظر سماں دی کدی نہ میں ول ویکھے
اُس دا سب تھیں شان وڈیرا میں عاجز لیکھے
سُن دائی بھر اکھیں پانی پٹّاں تے ہٹھ مارے
بُٹ ننگے کردندوں خالی دھاڑ و دھاڑ پُکارے
میں قربان بچی توں کیہی عشق مصیب پائی
اجے مراداں خالی رہیوں دولت ڈوب گئی
وچ قضّیاں عُمر ونجائی چھوڑ ولایت آئی
ملیا یار رہے وچ گھر دے اوہا اجے جُدائی
ول دساں میں کر کجھ حیلہ اجے جوانی ویلا
کُنڈل زُلف پہا وچ دلدے ناز اکھیں گھت سیلا
سُن ایہہ گل زُلیخا رو رو اہ بھرے فرماوے
کُنڈل نوں اوہ اگ نہ لاوے خاک اکھیں وچ پاوے
دائی کہے جمال جو تیرا پنچھیاں موہ ڈگاوے
اوہ جون جوانی بھریا کیئوں وچ وس نہ آوے
کہے زُلیخا اور کداہیں نظر نہ کرے اُتانہاں
اہل جمالاں تے بدشکلاں دھرے نہ وچ نگاہاں
نہ اوہ ویکھے سوہنیاں شکلاں نہ بد شکلاں تائیں
باجھ آواز پچھان نہ کردا میں تیں وچ کدائیں
دائی کہے فریب بتھیرے عقلاں تھیں پُر خانے
تیر سخن کجھ مار اویہا وجّے طلب نشانے
مرداں نوں پتیاون سوکھا مُول نہ کر کوتاہی
ول ول کے وٹ چاڑھ دو زُلفے پا اُس دے گل پھاہی
کہے زُلیخا کملی بُڈھی نہ کر اگانہاں
اُس دہال عقل تھیں باہر میں لا تھکی واہاں
تے میں تیرے کہنے باجھوں زُلفاں نوں ول پائے
تیر سُخن دے سدھے کر کر اس ول بہتے وگائے
نہ میرے ول زُلفاں والے ول وچ یار لیائے
تے اوہ تیر سُخن دے میرے توڑ ہو ای اڈاے
اُس دیاں بے پرواہیاں مائے سَل ودھیرے لائے
اُسدی نظر جہانوں اُچی کد پتیایا جائے
جاہ کویں کر منت زاری ول تیرے وچ آوے
میل مینوں میں مردی جاندی کویں میرا دُکھ جاوے
میں رُڑھدی نوں آکھ کیویں اوہ پکڑ لگاوے بنّے
جے ہُن تیری عرض نہ منے درد میرا دل بھنّے
دائی جوش غضب بھر اُٹھی ویکھاں کیویں نہ منے
میل دیاں میں کاریہاری مر مر جاہ نہ رَنّے
٭٭٭