ورقہ 108

در ذکر تعریف دا ایہ ورفتن اواز طرف زُلیخا نزد یوسف و سفارش وصل
بروی کار آور دن و اعراض نمودن یوسف و بر گشتن دا یہ بنو میدی و مطلع
ساختن زُلیخارا ازما جرای دی ورفتن زُلیخا بذاتِ خود نزد یوسف
و اظہارِ عشق نمودن وزدن یوسف دست رو برو اقتراحِ او

نویں چوڑیل پُرانی آفت تن ہلکا رگ بھاری
دوہرا قد اِکاہرا چمڑا موٹھک دیہی ساری
تن پیلا تے نیلیاں ناڑیں زُلفاں تے چٹیائی
بھری فریبوں خالی زوروں طاقت بدن نہ رائی
عُمر بڑی تے آس چھوٹیری قدم نِکے دم لمّے
وال سدھے تے وِنگیاں ہڈیں بے وس جوڑ نکمّے
اُچے ہڈ تے نیویاں گَلّھاں تن منقُوش جریدہ
پُر ول وانگ ترکلے قامت پر وچ چِگن کشیدہ
ثرب صفاق مراق تیہاں نے پیٹ اگاڑی دھریا
مکروں دُنیا نوں لُٹ کھادا تے اجے بھرت نہ بھریا
جھِمنیاں دا وال نہ کوئی بھواں بھوایاں ہویاں
داغ سیاہوں دوویں اکھیں کھُنب چڑھایاں ہویاں
چھلے دار دوویں لب سُکّے گھَسڑ وڑے وچ بٹاں
پیری ضعف چڑھیا فوجاں دند گئے وچ لُٹاں
گردن ٹوئےاگے پچھے کرد وگائی ہوئی
جھل بڈھیپے نے وچ چہرے گرد اُڈائی ہوئی
ماس پرانے کاغذ والی صورت پائی ہوئی
پسلیاں دے دوہیں پاسیں مِسطر لائی ہوئی
پِنجر چھاتی منجر کاتی ہس گلے دا کھورا
ٹھوڈی بوڈی روڑی بھوڈی تے وچ عُذر نہ بھورا
دو پستان وڈیریاں مشکاں آب نچوڑے ہوئے
اِک رُگ شِکم ہٹھاہاں دھسیاں تونبے توڑے ہوئے
کن نبودیاں چھِلاں ورگے نک سُکا سُک کالا
تنگ متھا مونہہ حدوں کُھلا جس وچ جیبھ نوالا
داہڑاں دا کجھ پتہ نشانی لبھدیاں ہتھ نہ آوے
جیبھ ہلےجیوں وچ سُوراخے چوہا پُوچھ ہلاوے
سن رُخسار لباں مونہہ جاپے چِبھڑ سُکا ہویا
یا عاصی تے وقت نزع دا گویا ڈھکا ہویا
اُنگلیاں کف دستاں اندر کیلیاں ٹھوکیاں ہوئیاں
بھٹھ بغلاں وچ بنھ مواتے بانہاں جھوکیاں ہوئیاں
گوڈے گنڈھاں گِٹے منکے کھوچاں ڈونگھ کھوانے
لک کُبّا تے ناف نگھیرا وجے ہوئے نشانے
کمر موٹیری ساق چھوٹیری موٹی دھون بتھیری
سری پسیری نری لوٹیری مکروں جمع اندھیری
سر ہلّے تے پیروں ڈولے قدم نہ پوے ٹکانے
جاں بولے سو ولاں چھلاں دا ہڑھ وگ پوے دھگانے
دوویں وینیاں وچ استیناں مچھلیاں تلیاں ہوئیاں
بیٹھی دے دو زانو دسن گِرجھاں چلیاں ہوئیاں
بُٹ دنداں وچ کالوں دوڑی بتیاں بلیاں ہوئیاں
ناڑاں بدن دساون ظاہر رسّیاں ولیاں ہوئیاں
پُر پُر بلغم نالبدن وچ ہڈیاں پلیاں ہوئیاں
چاروں خلطاں سِکّے وانگوں رل مل گھلیاں ہوئیاں
روگ سبل تھیں پانی رس رس اکھیاں گلیاں ہویاں
پستاناں دے سر دیاںنوکاں بھنیدیاں الیاں ہوئیاں
جوش جوانی والیاں چمکاں گھٹے رُلیاں ہوئیاں
سردی گرمی چکھ زمانیوں رمزاں چھلیاں ہوئیاں
ایہہ دنیا دی صورت پوری گُھنڈ چڑھائی ہوئی
ابریشم دے نال لباساں شکل چُھپائی ہوئی
ظاہر ایہہ تے اندر واروں پُر مکراں دی تھلی
وچ جہان اوہا اس بھاوے جو مجنوں یا لیلیٰ
ایہہ دائی جس صفت ایہائی اُٹھ تری سر ہلدے
یار ملاواں پوریاں پاواں زخم گواواں دلدے
بیٹھ زُلیخا راضی راضی یوسف آن ملاواں
سر کشیوں اج توبہ کرسی کر کے نرم وِکھاواں
میں بھی ہاں کجھ تینوں معلم میں اپراہدن بھاری
گھاگے ہاری کاریہاری صحت ہاں بیماری
یوسف پاس گئی جا بیٹھی میں واری فرزندا
میں قربان بناو نہاریوں توں جس دا ہیں بندہ
طاقت عقل قیاسوں باہر تیرا حُسن بنایا
تے اس حُسن موافق تیں وچ عقلوں گوہر پایا
جس تھیں قدر پچھانے رُتبہ کاراں دے اندازے
رحم دتا توں جس تھیں سمجھیں درداں دے آوازے
جوش جوانی تین وچ بھریا عیش اوڈاون کارن
اکھیں روشن تیں وچ جڑیاں رمزاں پاون کارن
بھری فراست عالی تین وچ دل دیاں لگیاں پاویں
تے اس تینوں طاقت بخشی دم وچ درد گواویں
سُننے نوں دُکھ درد منداں دے تو شنوائی پائی
تے سُن کے دُکھ داد بھرن نوں ملی تینوں دانائی
تے اس تیں پر لازم کیتا ہر شے تے شکرانہ
ہر نعمت دی حق ادائی واجب کہے زمانہ
اوہ مُشتاق زُلیخا تیری جس سُفنے دسیایوں
دو واری کر گھائل اُس نوں راتو رات سدھایوں
تیجی وار نشانیاں دے دے مصرے سد بلائی
روندی نوں وچ درد وچھوڑے دتی آن دیکھائی
قیمت تار خریدیا تینوں مقصد پاون
دل تھیں درد وچھوڑے والا داغ گواون کارن
رات دِنے وچ خدمت تیری آپ رہی ہو باندی
وصل سوال نکر دی ظاہر اور تیتھیں شرماندی
جاں اج حال ڈِٹھا میں اُسدا رحم میرے دل آیا
توں بے خبرا تیریاں نظراں اُس نوں مار گوایا
قدر پچھان احساناں اُسیدیاں جو تیں حال وہائے
تے کر رحم اوہدے تے کائی ویکھ متاں مر جائے
اج جوانی تیرے اوتے اوہ بھی ہے شے کائی
تیرے باجھ نہ ثانی اُس دی کسے پری نے جائی
وصل کریں تو فرحت پاویں اُس دا جی پرچاویں
اوہ ہو رہے کنیز بدامی توہیں راج کماویں
توں صاحب اوہ بندی تیری وچ فرمانبرادری
کر ہُن رحم رحم دا ویلا اس تے مُشکل بھاری
ایہہ احسان تیرا جاں جیوے کدی نمول بھلاوے
جے اج کجھ انکار لیاویں آہ بھرے مر جاوے
آخر خون چڑھے سر تیرے پھیر پچھوں پچھتاویں
تے ایہہ ناز جو فرقت خوشیاں پھیر کتے کد پاویں
نہ کر شرم کرم دا ویلا کرم کریں من بھاویں
اوہ تیرے پر واری جاندی کہ توں کیوں شرماویں
تے مصلاحت میری ایہا خوشی کرو دِن کائی
ایہہ جوانی دُوجی واری نہیں کسے ہتھ پائی
وقت ایہی کجھ کر لے خوشیاں خوشیاں دے دن آئے
جداں بڈھیپا سر پر آیاں تاں کجھ پیش نہ جائے
ہتھوں گئی جوانی یوسف نہیں کسے مُڑ ملدی
کر لے مزہ مزے دا ویلا حسرت رہے نہ دلدی
اج جوانی ہتھ بضاعت کر لے سودا کائی
تے دل لئیں وہاج پیارے سستا کہے لوکائی
اس سودے وچ نفع وڈیرا لے لے بھُل نہ جائیں
اج بندی کر چھڈ کسے نوں گھاٹا نہیں کدائیں
اُس حُسنے ول ویکھ نہ بھُلیں نظر نہ کریں اچیری
چھلیا حُس ڈِٹھا میں اکھیں چھل مُڑ کرے نہ پھیری
عمر جوانی نہر وگیندی حُسن ندی دیاں لہراں
گُزری ٹھاٹھ گئی مُڑ آئی کد وچ پچھلیاں شہراں
جاں ایہہ ویت گیا سر ویلا مور ہتھوں چھُٹ جاوے
مینوں قسم میرے فرزندا ایہہ مُڑ ہتھ نہ آوے
دن کائی جگ کوئل واسا ویکھدیاں چھل جاناں
حسن جوانی نوں وچ دنیا تھوڑے روز ٹکاناں
جے اس وقت نہ کرم کمائے نہ ذوق ہنڈائے
قسم کراں ایہہ جُھوٹھ نہ جانی پھر ایہہ داغ نہ جائے
زُلفاں دے وچ بنداں کر لے قید کوئی دل بھارا
ایہہ زُلفاں مُڑ ہتھ نہ آون اُلٹا پوے ستّارا
واہ اکھیں دیاں رمزاں غمزے ایہہ بھی نے دن کائی
بد گوشے کر سُوہنیاں گلّاں رہے دریغ نہ رائی
کہ احسان ایہی ہُن ویلا جاں جاں وقت جوانی
عش اُڈاؤ من پرچاؤ خوشیاں نے زندگانی
عُمر جوانی نین گمانی ایہہ دن چار زمانہ
ایہہ قالب جاں گئی جوانی رُہسی ماتم خانہ
تن بلورِیں رُخ نورانی تے انور پیشانی
جاں سر جھل پئے ویرانی رُہسی ماتم خانہ
الفت دا دم بھر لے کائی جاں لگ ہے سمیاناں
تے ہُن حال اساں پُچھ ویکھن غفلت جیہناں جواناں
اج سوالی تیرے در تے عرض کرے ہو گولی
میں مسکین نتانی عاجز جس دی وچ وچولی
عُمر پرانی بڑی سیانی میں بھی ہاں شے کائی
سروں مونہوں دُکھ جُھل وگے تے پاس تیرے میں آئی
شہزادی دیاں آہیں سُن کے کنب گیا دل میرا
حال اوہدے تے جاں دل تپتا تیں ول ہویا پھیرا
مینوں بھلا نہ بھاوے یوسف دور رہیں اس پاسوں
آس منداں پر رحم کماویں توڑ نہ سٹیں آسوں
مت میری لگ نانہہ نہ بولیں خوف نرکھیں کائی
اور زُلیخا تیرے کارن چھوڑ ولایت آئی
جے اجے رہے مُرادوں خالی خیف ایہا لکھ واری
کیوں کجھ خبر نہ لو اُس دی اوہ مر رہی بے چاری
ویکھ اوہدا دُکھ میریاں اکھیں رویاں زار و زاری
دس ارادہ تیرا کیونکر فرزندا میں واری
ایہہ گل سُن کے بولیا یوسف چھوڑ بُڈھی گل ساری
ایہہ گلاں بے وزن تمامی تے توں عقلوں ہاری
زخم میرے وچ گَھت نہ اُنگل می ہاں عاجز بندہ
سر میرے پروڈا ایہا لُطف زُلیخا سندا
اُس نے مینوں خوشیاں اندر کیتا ہے پروردہ
ایڈ دلیری کد کر سکاں اوہ صاحب میں بردہ
دائی کہے جداں اوہ آپے ایہہ سوال گُزارے
حُکموں مُڑن دِلیری ایہا صاحب دے دربارے
یوسف کہے عزیزے مینوں کر فرزند رکھایا
گھر دے وچ امین بنایا میرا قدر ودھایا
گھر اُس دے وچ کراں خیانت میرا کڈک پایہ
ایہہ گل مینوں بھاوے ناہیں خوف میرے دلآیا
دائی کہے عزیز نہ دیکھے توں جس تھیں غم کھاویں
خلوت حاضر رہے زُلیخا کیوں نہ کرم کماویں
یوسف کہندا ظالم بُڈھی تینوں خبر نہ کائی
صاحب کولوں بے فرمانی کرنی روانہ آئی
صاحب سچا عالم جس دا اُس دی دنیا ساری
نار عذاب مقدر کیتُس زانیاں حق خواری
اوہ ناراض اجیہے عملوں قہر اسیدا بھارا
بے فرمانی اُسدی کرساں کیویں ملے چھُٹکارا
وچ دماغ زُلیخا سند ایہہ کیا وہم سمایا
کیا خیال نکارا جیہا دل اُس دے وچ آیا
کہ اُس نوں اوہ ایس خیالوں دل اپنا سمجھاوے
لُطف کرے اوہ کارا اجیہا نہ مینوں فرماوے
تے ایہہ کم نہونہارا میتھوں ہو نہ آوے
عرضکراں اس کار بُری تھیں مینوں رب بچاوے
ایڈ غضب سر چاء نہ سکاں میں عاجز درماندہ
راز اوہناں دا میرے سینے میں فرزند جیہناں دا
باپ میرا یعقوب پیغمبر اُسدیاں میں ول متّاں
قصد کراں خود اپنے تائیں کویں جہنم گھتّاں
دادا پاک اسحاق پیغمبر ابن خلیل الٰہی
چھوڑ اوہناں میں ہور رس راہے پواں نہ وچ تباہی
میں اُمید رکھی دل مُحکم دور رہاں شیطانوں
آس ایہی دل عصمت سندی نور ملے ایمانوں
میں ایہ ہکار نکر ساں مُولے پوو خیال نمیرے
درد نواں میں جَھل نہ سکدا اگے درد بتھیرے
بد اصلاں دی بد کرداری کیویں اصیلوں آوے
پھیر بُڈھی مڑ بولن لگی یوسف جھڑک ہٹاوے
بس بُڈھی ہُن بولی نہ کائی گل نہ کریں اگاہیں
اُٹھ چلی جاہ میرے کولوں سُنے نہ میریاں آہیں
ایہہ گل سُن کے دائی تائیں بھُل گیاں تدبیراں
جو وچ دل اُمیداں دھریاں گُم گیاں تقریراں
اگے گل نہ آئی کائی روندی اُٹھ سدھائی
پاز زُلیخا آن سُنائی جو سُننے وچ آئی
ایہہ گل سُنی زُلیخا تائیں اگے بلی وچ سینے
ملن مراد نصیب نہ میرے آوے وچ یقینے
روندی آپ گئی ول یوسف رو رو عرض سُنائی
میں یوسف وچ تیریاں درداں بہت مصیبت پائی
زخم دِلے وچ عشق تیرے دا کدی آرام نہ آوے
آہ بھراں جے دل دے دردوں جان میری جل جاوے
جان یری دی خبر نہ مینوں جان محبت تیری
ایہا جان میرے وچ تن دے عقل ایہائی میری