ورقہ 109

سب کجھ عشق ایہائی تیرا میں وچ کجھ نہ میرا
تیرے شوق محبت والے پایا گُھمن گھیرا
تو ہیں میرے لُوں لُوں اندر کیتا آپ وسیرا
تو ہیں اندر توں ہیں باہر دل میرا گھر تیرا
نہ کر دور وسے گھر تیرا میں اُجڑی دا ڈیرا
واہ حیرت میں بندی تیری توں اجے دُور بتھیرا
سوہنا وے میں تیرے دردیں بن واسی بن روئی
ہو بیراگن تیں در ائی اجے نہ ملدی ڈھوئی
والیاں وے میں تیری ہو کے روڑھے خویش قبیلے
اجے تیرے دربار معلی رونی آں باجھ وسیلے
عشق تیرے دے حضرت یوسف میں دل زخم پرانے
کون سُنے میں کس نُوں دساں جو سر درد وہانے
ایہہ گل سُن سر نیویں عجزوں یوسف رویا زاری
چُپ زبانوں تے شرماندا نین ہنجوں تھیں جاری
ویکھ زُلیخا آہیں بھریاں تے رو عرض گزاری
میں قربان میرے محبوبا جان تیرے پر واری
میں تے دُکھ پئے نوں روندی توں کیوں روون لگا
منصب میرا توں مل بیٹھا ایہہ کیہ ہوون لگا
میں روواں توں نار یوسف تیریاں رون بلائیں
جگ جگ جیواں روون والی روز قیامت تائیں
رون نصیب جیہناں دے مندے خالی ہتھ مُرادوں
کر خوشیاں توں عالی قسمت کٹ ویلا دل شادوں
میں قربان نہ کر توں زاری تے نہ رو کدائیں
اکھیں روندا ویکھ نہ سکاں ہر گز تیرے تائیں
میں روواں جیں پئے قضیّے دُھروں لکھے میں رونے
روون عُمر وہاندی میری ایہہ دُکھ گھٹ نہ ہونے
تیں بدلے میں آپے یوسف روء لواں بہہ راتیں
تیرا روون میں زخمی دا جگر کپائے کاتیں
دُکھ میرے میں دُکھاں والی ویکھ دُکھاں ول روناں
توں نہ رو وچ مرییاں درداں ہون نہ اشکوں بھارے
شعلہ درد میری دا بے وس دل تھیں ظاہر آیا
حیف ایہی جو چشم تیری نوں آبے غرق کرایا
دل میرے دی آتش سندی ایہہ خاصیت بھاری
جِت ول دل دیاں لاٹاں وگیّاں آب دِکھایا جاری
تے وچ آب اکھیں دے تیری اِس تھیں حکمت ڈاڈھی
جیوں جیوں نین تیرے دو وگدے جلدی جان اساڈی
ایہہ اکھیں دا پانی تیرے میں دل لانبو لاوے
ایہہ پانی نہ اگ بُجھاوے لاٹیں بالن پاوے
یا حضرت ایہہ تیرا روناں مینوں بھلا نہ بھاوے
پونجھ اکھیں مت میرے دل نوں تیرا درد جلاوے
اِک اِک قطرہ اشک تیرے دا جگر پوے چنگیاڑی
آتش بالے تن من جالے رکھے واس اوجاڑی
نہ رووی نہ بیدل ہوویں مینوں روڑھ نہ جائیں
سر متھے پر میرے یوسف تیریاں درد بلائیں
تیریاں آیاں میں سر آون میریاں بھی سر میرے
توں دُکھاں تیں خالی چنگا مینوں دُکھ بتھیرے
فال وچار ڈِٹھی دُکھ خوشیاں سانجھے میں تیں والے
آئے دُکھ بندی دے حصے خوشیاں تد حوالے
میں اس ونڈ عدالت ولوں راضی ہاں سوواری
کیوں ایہہ ونڈ پسند نہ تینوں کردوں گریہ زاری
میں روواں رو مر مر جاواں دل تے جان جلاواں
اشک وگاواں عقل صبر نوں ڈونگھے وہن رُڑھاواں
ویکھ تماشا بنّے بیٹھا اے محبوب پیارے
مینوں تیرا نیر ڈباوے درداں دے وچکارے
سوہنیاں سوہنے نین رنگیلے تار نہ غمدے پانی
تردے نین تیرے اس پانی میں روڑھی رُڑھ جانی
بحر غماں دے رُڑھنے ہاری کیوں نہ رُڑھی ازائیں
نین تیرے جاں تاریاں لاواں درداں دے دریائیں
میں پر زور برہوں دیاں ندیاں تر تر کے ازمایاں
وچ کوہسار سیاہ شباندے نیناں جھڑیاں لایاں
آفت ورھے اکھیں تھیں میرے شعلے فُرقت والے
جس تھیں سنگسان جہاں والوں لُوں رہیا نہ خالی
رسدا نیر سنگارں دے دل تھیں سُن برہوں دی زاری
گرم آہنگی آہاں دی تھیں جھڑن شرارے ناری
میں از مودہ کار دُکھاں دی دُکھیں روون ہاری
روون دے تُوں میرے تائیں توں نارو میں واری
جے توں ویکھ میرا دُکھ روویں محبوبا ہٹ جائیں
دُکھ میرے جگ رسدے رہنے وسدی دنیا تائیں
لمّیاں شاکاں درد میرے دیاں تیں ول کیوں جھُک چلیاں
رُڑھیاں جاندیاں میریاں اکھیں درد تیرے وچ جلیاں
تے جے رویوں اپنے دردوں دھر اوہ بھی سر میرے
کر دو نین بِھنے دُکھ میرے نار برہوں وچ بیرے
سوہنیاں لگدیاں ہسدیاں رسدیاں تیریاں اکھاں دوویں
میں کد ونڈ دتے دُکھ تینوں توں کس دردوں روویں
ہوئی ونڈ عدالت والی اجے نہ راضی ہوویں
ونڈ میری وچ کریں تصرف نہ وچ عدل کھلوویں
توں نہ رو ایہہ تیرا رونا میری جان جلاوے
سُن یوسف ایہہ اُس دیاں گلاں رو رو کے فرماوے
میں روواں دل ڈردا میرا سُن سُن تیریاں آہیں
میرے اُوپر عشق کسے دا خیر گزاری ناہیں
جاں پھوپھی نے لطف محبت میں پرودھ کمایا
وچ کنعانے چوراں اندر میرا نام لکھایا
تے جاں باپ پیارا کیتا مینوں بھائیاں نالوں
بھائیاں چاء وگایا کھوہے دیس چھٹّا اِت حالوں
ہُن کیا ویکھ لواں سر میرے تیرا عشق لیاوے
جاں میری تے ویکھاں کائی کیا مصیبت پاوے
کہے زُلیخا میں نہ تانی ایتھے خوف نہ کائی
تُوں صاحب میں بندی تیری کہ اِتھ خوف کیا ای
میں مردی کر رحم میرے تے وصلوں رکھ نہ خالی
عشق تیرے وچ جلدی رہیاں جاں تے سرت سمھالی
کر اِک وار کرم دیاں نظراں ویکھ میرا دُکھ بھارا
ہجر تیرے نے سل وگائے وگدے نین فوارا
کھاون پِیون چھُٹا میرا تیویاں وچ قضّیاں
میں وانگوں کسے ماواں ظالم متاں جنیندیاں دھیاں
نیند حرام اکھیں وچ میرے درد فراقوں تیرے
عشق تیرے تھیں نیندر دسدی خار اکھیں وچ میرے
میں بے حال کنیز بے چاری رحم میرے پر کھاؤ
میں بے چاری کر من ہاری میں پر رحم کمائی
میں بے چاری کرماں ماری مینوں روڑھ نہ جاؤ
میں بے چاری وچ بیماری میری مرض گواؤ
میں بے چاری کر دی زاری توڑ نہ دور ہٹاؤ
میں بے چاری روون ہاری حال میرا کجھ پاؤ
میں بے چاری اُجاڑی نہ وچ فرق جلاؤ
میں بے چاری درداں ساڑی تے ہُن ہور نہ تاؤ
سوہنیاں اکھیں نازک نظرا وِنھ گیاں دل میرا
اج اقراروں میں چک چلّی کیتا صبر بتھیرا
بنھ سٹی میں دوزخ دُکھیں زُلفاں دی زنجیروں
وائے دریغ نہ تیں ول گھلیا آہندی تاثیروں
میں مر چکی مارن مویاں موڑ نہ وصل براتوں
مرگ بھلی سو وار فراقوں درد غماں دی راتوں
میں موئی وچ درد وچھوڑے تیر وجے دل گھاتوں
ویلا اجے جو بخش کدائیں قطرہ آب حیاتوں
میں یوسف وچ غم دے تڑفاں رحم نہ کیوں دل تیرے
دیہ مراد کدائیں وصلوں نہ جاہ پرے پریرے
میں وچ طاقت ہوئی نہ کائی جھلّے دُکھ بتھیرے
بحر عمیق غماں وچ ڈُبے واہ وا طالع میرے
کرم نکھٹی برہوں لُٹی میں پردیسیں ائی
بے مقصود فراقاں ماری تیرے ہجر ستائی
آہ بھراں اُٹھ وگن لاٹاں گھر نوں لانبو لاواں
صبر کراں ہُن ہو نہ آوے کیویں وچے جل جاواں
نار مجازی وچ سڑ مرناں مینوں سہل دساوے
پر وچ لاٹ برہوں دی سڑناں مُشکل نظری آوے
سڑ مرنے تھیں جے دُکھ جاندا خوش ہو میں سڑ مردی
جیون مرن دوویں دُکھ کیتے دلبر دی بے دردی
اے محبوب نہ کر توں اتنا میں پر ناز نہورا
مر گُزری میں جل بُجھ چلی طاقت رہی نہ بھورا
گُزریا حال بیانوں میرا اجے کرم کر ویلا
تن میرے دی رگ رگ اندر برہوں وگایا سیلا
من بند دی عرض کدائیں یوسف نہ کراڑیاں
نین میرے رت رنگے دوویں وسدے ساون جھڑیاں
میں موئی مر گھائل ہوئی برہوں قضّیے بھڑیاں
عشق تیرے نے بے پرواہا سینے میخاں جڑیاں
غار تگر میں طالع ظالم جس دیاں فوجاں چڑھیاں
میرے ورگیاں دُکھیں بھریاں رخت لٹاون کھڑیا
تیز نگاہاں تیغاں ہو کے جان جگر وچ وڑیاں
آتش شوق تیرے دے اندر تڑف تڑف میں سڑیاں
سر چا ویکھ اکھیں ول میرے اے بے ترس لُٹیرے
ٹھاٹھ سمندر دے وچ تیردے نین پیاسے میرے
مچھیاں وانگ دو نین تتی دے لہر سر شکیں تردے
سوزاں لاٹ فراقوں سڑدے اجے نہیں ڈُب مردے
بے پرواہاں دے سنگ یاری لاون مشکل بھاری
آخر لاج اوسے نوں ساری میں جسے بلہاری
سُن کے اُس دی گریہ زاری تاں یوسف فرماوے
دس میں کار کراں کجھ جس وچ میرا وقت وہاوے
میں بردہ بہ ویلا رہناں روا نہیں میں تائیں
کار غلاماں حکم کرو میں جس وچ حق رضائیں
کھاء نمک گھر وچ عزیزے کراں خیانت ناہیں
کرساں کار غلاں والی میں وچ جان جداہیں
روء زُلیخا ایہہ گل سُن کے دردوں کرے پکاراں
میری کار گُزاری اندر خدمت گار ہزاراں
جے اِک کار پوے آ مینوں کرنے ہار بتھیرے
اِک اِک کار اُتے ہے دو سو کار کنندہ میرے
یوسف کہے جو کار کنندے جیونکر ہور ہزاراں
میں بھی اِک اوہناں تھیں آخر کیوں ناکار گُزاراں
خاص کرو اِک کار میرے سر کرساں ادا غلامی
کہے زُلیخا ونڈ چکی میں گھر دی کار تمامی
نین میرے دو پانی بھردے عشق تیرے دے بردے
کھڑے دوویں ہتھ پکیا جھلدے جدوں سیاپے کردے
غم دُکھ دو فراش دے بستر سُولاں دھردے
شوق طلب دوپہرے والے راکھے میرے دردے
رِخ دی زردی تے پروردی خازن میرے زردے
میرے کل قوائے طبیعی بریاں ساز جگر دے
من پرچاویں گیت سناون آہیں وقت سحر دے
درد میرا دل پاڑن سیون درزی میرے گھر دے
وین میرے شاگرد سداون دلدے آہنگر دے
سینے دے صندوق میرے وچ گھڑ تلواراں دھردے
آہ ٹھلیندیاں جیبھ میری دیاں دند جو مُٹھیاں بھردے
تے پیراہن رنگن میرا نین لہو وچ تردے
دیگ دماغ پکاون میرے سوز فراق جدائیاں
سینے دا تنور تپاون دل دیاں تیز ہوائیاں
شب اندوہ میری نوں دیندا حُسن تیرا روشنائیاں
ندیو ندی نہلاون مینوں تیریاں بے پروائیاں
روندی نوں وچ ماتم خانے ورجن دائیاں مائیاں
توڑن جوڑن آس دِلے دی وہی دوڑ کودائیاں
مثل ایہناں دے باجھ شمارے خدمت گار بتھیرے
ہر دم میری خدمت اندر بخشے ہوئے تیرے
توں مینوں ایہہ خادم دتے ہر ہر خدمت والے
ہُن کو منصب رہیا نہ خالی ہر گز باجھ وصالے
سو ایہہ منصب ہوراں تائیں خاص حرام مدامی
ایہو کار گُزاری تیں حق کر لے ادا غلامی
جے تُوں میری خدمت چاہیں ایہو خدمت میری
جاں تُوں ایہو خدمت کر سیں رہساں باندی تیری
ایہہ گل سُن فرماوے یوسف جے میں بہت پیارا
تاںکیوں میرے کہے موافق نہ ورتیں ورتارا
میں راضی وچ کار دواڈی کر ساں کار گُزاری
میرا کہیا من زُلیخا جے تُہ سچی یاری
گھر وچ بیٹھن تھیں میں نہ خوش کیوں ناراض کراویں
گھروں کنار رہاں میں راصی کیوں نہ رحم کماویں
سُن کے پھیر زُلیخا تائیں ہور دلیل نہ آئی
تے یوسف دی مرضی باجھوں ہور علاج نہ کائی
چُپ رہی ہُن دل دے اندر دھائی سِوچ وچاریں
ڈھونڈو چار کرے وچ دلدے لاواں کیہڑے کارییں
آہا باغ زُلیخا والا سیر کرے وچ جس دے
اِتھ گھلاں کر مالی اِس نُوں ایہہ گُزری دل اِس دے
٭٭٭