ورقہ 113

ویکھ کرم کر صاحب میرے میں باندی درماندی
تیرے قہر قضّیاں گھر تھیں بن مصر وچ آندی
مین طفیلی تھیں ہُن تک یوسف روون نال وہایا
عشق تیرے نے کیہ کیہ آکھاں جو میں نال کمایاں
خلوت حاضر ہویوں یوسف ایتھے ہور نہ کائی
تے سو گند ہزاراں تینوں ہُن نہ رکھ جُدائی
یوسف کہے بندے دے مالک دفتریاں بٹھلایا
نال گواہاں جھوٹھیاں تائیں حشر ملے سرمایہ
تے اوہ آپ سبھاں تھیں نیڑے اُس نوں حال دِساون
تیریاں میریاں سب کمایاں اُس نوں نظری آون
چھیویں خانے نال لیائی در پر جندا لایا
بال النبہ آہیں کر کر دل دا درد سُنایا
یوسف وقت وہاندا جاندا میرا جوش جوانی
بے پروئی ویکھ تساڈی میں اندر حیرانی
توں اوہ میرے مقصد دل دا اکھیں دی روشنائی
پر اِک تیرا ظلم گھنیرا ساتھیں بے پروائی
پکڑ کنارے دِلاسا دیویں رو تیرے در آئی
تیرے باجھ نہ میرا یوسف مطلب مقصد کائی
یوسف کہے سمھال زُلیخا دل نوں رکھ ٹکانے
اوکھے سوکھے روز عمر دے ویت سراں پر جانے
دیکھ جیہناں وچ دنیا وافر خوشیاں عیش ہنڈائے
اوہ بھی وقت گزارا سدھائے پھر اوڑک پچھتائے
چھوڑ ہتھوں میں باہر جاواں جال نہ دوزخ بھاہے
قہر خدا دا جھل نہ سکاں دل ایہہ درد نہ چاہے
آن وڑی وچ ستویں کوٹھے جس وچ کارے بھارے
دھریا قدم جداں وچ خانے محکم قفل گزارے
بند کیتے دروازے سارے عرض کرے روحالوں
کر چھیتی ہُن حضرت یوسف نہ کر دیر وصالوں
آتش بھریاں آہیں کر کر ایتھے عرض سُنائی
میں قربان لوکاء نہ اکھیں ہُن کر عُذر نہ کائی
چھے خانے بے مقصد آئی تے ایہہ آخر ویلا
ملی مُراد رہے جند جیواں ہجر غضب دا سیلا
یوسف نوں اس خانے اندر خوف پیا دل بھارا
اج میرے سر وقت ایہائی مُشکل ہے چھٹکارا
دے آزار بند ست گنڈھیں منگ پناہ اِلاہوں
تھر تھر کنبیا دل دے اندر یوسف خوف گناہوں
آہے اگے یوسف جانے دل وچ نال آگاہی
میں عصمت وچ رہیا ہمیشہ ایہہ ہی فضل الٰہی
پر اوہ باپ میرے دے بیٹے کھوہے جیہناں سٹایا
بے اُمید نبوت ولوں ایہناں گناہ کمایا
ایہہ دِکھلاوا اللہ صاحب یوسف نوں دِکھلایا
یاد کرے دم مارے ناہیں ہووس درد سوایا
جان یوسف وچ خانے وڑیا شیطان حاضر آیا
اِک ہتھ اُپر زلیخا دھریس دوجا اِت ول چایا
تیز کرے اوہ دوہاں رغبت ویری نظر نہ آوے
یوسف پختہ خام زُلیخا اُس نوں مکر سکھاوے
تے اس وقت چالیھاں مرداں شہوت یوسف پائی
زناں پنجاہاں جیڈ زُلیخا تس نوں صبر نہ رائی
تے وچ شیطان دُشمن بھارا سو وسواس اوٹھاوے
ایسے ویلے باجھ نبیاں کون کوئی بچ جاوے
باجھ قراروں رہی زُلیخا یوسف دا لڑ پھڑیا
تیرے حُسن اساڈا یوسف صبر سبھے لُٹ کھڑیا
کہے زُلیخا یوسف تیری واہ صورت نورانی
یوسف کہے جیویں رب بھانی اِک دن ہو سی فانی
کہے زُلیخا چہرہ تیرا روشن سورج جیونکر
یوسف کہے قیامت دے دن ویکھاں ہو سی کیونکر
کہے زُلیخا یوسف تیرے وال عجب ایہہ کالے
یوسف کہے ایہناں نوں اوڑک کرم خاک قبر دی گالے
کہے زُلیخا تیریاں اکھیں ویکھدیاں دل جاوے
یوسف کہے ایہناں نوں اوڑک کرم بھُکھا رج کھاوے
کہے زُلیخا یوسف تیتھیں روسن نور چمکدا
یوسف کہے بناون ہارا سرجن ہار فلک دا
کہے زُلیخا یوسف تیری صورت دل لے جاندی
یوسف کہے بنائی جس نے رہ اس دی ہو باندی
کہے زُلیخا شکل تیری نے عقل لُٹی سب میری
یوسف کہے ہوس نے ایویں عقل گوائی تیری
کہے زُلیخا تیرا رُخ تھیں نور چھڈے لشکارے
یوسف کہے اجیہے کتنے ویکھ فلک پر تارے
کہے زُلیخا دوویں تیرے گُل نازک رُخسارے
یوسف کہے اجہے کتے صاحب دی گلُزارے
کہے زُلیخا تیرے جیہا ہوگ نہیں جگ سارے
یوسف کہے اجیہے کتے تے میں کس شمارے
کہے زُلیخا توں لاثانی قدر تیرے نے بھارے
یوسف کہے اجیہے کتنے تے میں کس مقدارے
کہے زُلیخا نین تیرے دو لگدے بہت پیارے
یوسف کہے اجیہے کتے اوڑک گُزر سدھارے
کہے زُلیخا نین تیرے تھیں نرگس برگ سوارے
یوسف کہے اجیہے کتنے جھاڑے خزاں کھلارے
کہے زُلیخا دند تیرے نے ہار پروتے تارے
یوسف کہے ایہناں دیاں لڑیا انت رہن دن چارے
کہے زُلیخا ابرو تیرے گُزر وگّے پرکارے
یوسف کہے قبر دا مرکز کھڑے سمیٹ دوبارے
کہے زُلیخا طاق تیرے دو سازے کس معمارے
یوسف کہے فلک دا خالق جیں ایہہ طاق اسارے
کہے زُلیخا فضل کرم تھیں میں ول گھت نظارے
یوسف کہے تکن جے اکھیں گُزر وگن تلوارے
کہے زُلیخا میرے رُخ تے دو ہتھ پھر پیارے
یوسف کہے ڈاراں ہتھ میرے جلن متاں وچ نارے
کہے زُلیخا وصل میرے تھیں کون تینوں گھلیارے
یوسف کہے خدا دی ہیبت جوش دِلے وچ میرے
کہے زُلیخا کر لے خوشیاں خوشیاں دے دم چارے
یوسف کہے کہاں کر آکر اللہ دے دربارے
کہے زُلیخا وصل کریں تے کیہ گھاٹا اس کارے
یوسف کہے وِکے سرمایہ عملاں دے بازارے
کہے زُلیخا نفع اِتھایں اوتھے کیا خسارے
یوسف کہے جگت وچ سارے علماں ونجارے
کہے زُلیخا ویکھ تڑفدی میں تیرے در آئی
یوسف کہے کیا شے میری جس نے توں تڑفائی
کہے زُلیخا چمکاں والی تیری حُسن صفائی
یوسف کہے کداں تک رہسی انت جھڑے ہو کھورا
کہے زُلیخا یوسف تیرا قد صنوبر پورا
یوسف کہے کداں تک رہس انت جھڑے ہو کھورا
کہے زُلیخا زُلفاں تیریاں گرد جیوں ہالا
یوسف کہے نہ زُلفاں رہسن نہ ایہہ زُلفاں والا
کہے زُلیخا تیرے اُتے جوش جوانی آندا
یوسف کہے اُمید نہ اِک دم وقت وہاندا جاندا
کہے زُلیخا یوسف تیری باجھ حدّوں زیبائی
یوسف کہے طفیل اسی دے سٹ گئے کھوہ بھائی
کہے زُلیخا شان تیری تھیں ہور نہ شان سوائی
یوسف کہے جیہدا میں بندہ اُس دے جیڈ نہ کائی
کہے زُلیخا میں ہاں بندی توں سلطان ہمارا
یوسف کہے خدا دے بندے توں میں تے جگ سارا
کہے زُلیخا تیریاں زُلفاں ول ول کے دِل پھسیّاں
یوسف کہے ولوں ول جاون قبرے وچ وسیّاں
کہے زُلیخا دو لب تیرے پر پر لالیاں چڑھیاں
یوسف کہے ایہناں دی لالی رہے پلک یا گھڑیاں
کہے زُلیخا یوسف تیرا سب کجھ میں دل بھاوے
یوسف کہے دسے تیں ظاہر باطن نظر نہ آوے
کہے زُلیخا یوسف تیتھیں وگدی رمز کٹاری
یوسف کہے نہ تیں ول کُھلی وگدی رمز نیاری
کہے زُلیخا یوسف مینوں تیں بِن صبر نہ آوے
یوسف کہے گزار دو ساعت جیوں کیوں وقت وہاوے
کہے زُلیخا وقت اساتھیں کویں گُزاریا جاوے
یوسف کہے کرم دا والی جے تیں کرم کماوے
کہے زُلیخا جیوں کیؤں میتھیں کر اج وصل پیارے
یوسف کہے خدا ہے حاضر خوف اُسی دا مارے
کہے زُلیخا جے اج یوسف کریں کرم میں جیواں
یوسف کہے ہتھو چھڈ مینوں میں مت عاصی تھیواں
کہے زُلیخا سُن سُن آہیں اجے نہویوں نِیواں
یوسف کہے کویں کہ ہتھیں زہر پیالہ پِیواں
کہے زُلیخا میں اج یوسف وصل کراں یا مرساں
یوسف کہے پناہ خدا دی میں ایہہ کار نہ کرساں
کہے زُلیخا لواں مُراداں جان تلّی پر دھرساں
یوسف کہے پناہ خدا دی میں بد عملیوں ڈرساں
کہے زُلیخا نہ کر اڑیاں جان میری لب آئی
یوسف کہے سمھال زُلیخا ویلا ہے دم کائی
کہے زُلیخا کویں سمھالاں میرے وس کیائی
یوسف کہے خدا تھیں مدد منگیں ملے رہائی
کہے زُلیخا لے محبوبا مینوں گھت کلاوے
یوسف کہے رہے وچ دوزخ جو ایہہ عمل کماوے
کہے زُلیخا لالے سینے اج میرا دُکھ جاوے
یوسف کہے سہے دُکھ آخر جو ایہہ دُکھ گواوے
کہے زُلیخا سُن لے یوسف میریاں بے پروایاں
یوسف کہے سُنے اوہ صاحب سب دیاں عرض دُعایاں
کہے زُلیخا حدوں گیاں تیریاں بے پروائیاں
یوسف کہے حدّوں تاں جاواں جے کرساں بُریائیاں
کہے زُلیخا زب تھیں مُشکل عشق تیرے دیاں واٹاں
یوسف کہے جو اس تھیں ڈاڈھا جان کندن دا ویلا
کہے زُلیخا میں سر بھارا درد فراق کوسالا
یوسف کہے جو اس تھیں بھارا ہول قیامت والا
کہے زُلیخا ایہہ دم اوکھا دلدے زخم کُھلن دا
یوسف کہے جو اس تھیں اوکھا دن اعمال تُلن دا
محو جمال برہوں دی جالی ترلے کرے زُلیخا
خود نوں دور بٹاوے یوسف رو رو مرے زُلیخا
اُپر تخت لیائی ایویں حضرت یوسف تائیں
بیٹھی آپ بٹھایا اُس نوں ہتھ وچ ہتھ جُدائی
ویکھ بہار جمال فروزاں عشق تنور تپایا
لاٹاں چھوڑ گیا چڑھ بالا صبر قرار جلایا
کر کے بڑا پکارا دردوں کہے کرم کر یارا
ات ہوئی چھڈ من دی گھنڈی ایڈک ہو نہ بھارا
بھری جوانی والیا مردا میں ول گھت نظارا
اک نظاریوں میں بیدل دا کرجا پار اوتارا
قسم تینوں ہُن نہ کر اڑیاں زُلیخا اوڑک ہوئی
کر لے ذوق نہ جاہ پریرے ایڈک سرد نہ کوئی
ساری عمر تیرے وچ درداں میں یوسف بہ روئی
وصل تیرا اِک دارو میرا نہ ملدا اج سوئی
ویکھ میرا اج ویلا یوسف کھول اکھیں اِک واری
ایہہ ویلا مُڑ ہتھ نہ آوے عُمر لبھیں جے ساری
چُک اکھیں کر نظر میری ول ویکھ جمال قمر دا
ایہہ جوانی پھیر نہ ملسی جھول لبھیں جے مردا
درد پرانا میرے دل دا اُگھڑیا اج ایہا
یا مقصود لیا میں لیا تے سر میرا اِتھ ریہا
یا مرساں یا مقصد پاواں اج غموں چُھٹ جاواں
اے یوسف میں اور زُلیخا جو تیں ناز کراواں
میریاں دیہو مُراداں یوسف دل دیاں نال رضائیں
ایہہ اُمید نہ توڑ گوائیں تے نامار ازائیں
کیہ ہویا اوہ مراداں والی چونپ نہیں دل تیرے
ایڈک نرم تیرا دل یوسف کیویں جھلے دُکھ میرے
تے ایہہ جوانی تیرے کیویں نہ اُچھل وگے
تے ایہہ شعلہ میرے دل دا کیویں نہ تیں دل لگے
کرے زُلیخا ایویں زاری یوسف نظر ہٹھاہاں
دو تصویر وچ وصل دے پیاں فرش نگاہاں
پھیری نظر گُزاری لانبھے حال ایہا دیوارے
چار چوپھیرے رہیا پھر ایویں نقش ڈِٹھے ایہہ سارے
کرے نگاہ او تاہاں یوسف چھت نظر وچ آئی
اوہا حال وصل وچ دوویں باننہ گلاں وچ پائی
فتنہ جھل زُلیخا دے ول نظر پئے اِک واری
تاں وچ ذوق زُلیخا تائیں عشقوں چڑھی خماری
ساری عمر کدائیں اگے نظر نصیب نہ ہوئی
ہُن ڈٹھا تے جاتس وصلوں فرق نہ رہیا کائی
کر زاری ہتھ تکڑا پائس کر یوسف کجھ کاری
میں مردی توں نہ کر سختی میں درداں وچ ہاری
تینوں خوف کیہدا کہہ یوسف عرض منے کیوں ناہیں
یوسف نے فرمایا اُس نوں کر کر غم دیاں آہیں
اِک عزیز ولوں شرماوںا تے اس دے احسانوں
اُس دا خوف میرے دل بھارا مت مارے سُن جانوں
وڈّا خوف خدا دا مینوں جو ویکھے ہر ویلے
تُس عذاب نہ میں وچ طاقت جگر وگاء نہ سیلے
کہے زُلیخا یوسف پیارے خوف عزیز نہ کائی
نہ ڈر اس تھیں اُس دا چارہ میں سر فرض ہویائی
اُس نوں وچ طعام شتابی زہر دیاں وچ پردے
اُس دی خبر نہ پاوے کوئی مار دیاں وچ گھر دے
تے توں آکھیں اللہ میرا رحم کرم اس بھارا
بندیاں خطا قصور کناہاں فضلوں بخشن ہارا
گھر میرے وچ بہت خزانے باجھ حساب شمارے
تیرے اِک گناہے بدلے کراں تصّدق سارے
راضی ہو رب تیرا یوسف بخشے تیرے تائیں
دیہہ مراد نہ جا پریرے من سوال کدائیں
یوسف کہے عزیز اساتھیں بہت احسان کمایا
کر نازیں پروردہ مینوں چنگی تھانو بہایا
ایڈ احسان میرے سر اُس دا کیوں اُس نوں مرواواں
جے میں ایڈ کراں غدّاری کیڈک بُرا سداواں
جے اج ماریں پردے اندر حشر کھلن جاں نامے
راز دلاں دے ہون ہویدا دوزخ ملن مقامے
تے میرے رب خالق خلقاں بے پرواہ قدیمی
سچی کہیں اوہ رحمت والا اُس دی زات رحیمی
بندے نوں وچ فعل اعمالاں کر مختار اعتباری
دے تمیز بدوں تے نیکوں بخشی عزت بھاری
بندہ تے اعمال بندے دے ایہہ سب خلق الٰہی
فضل غضب سب اُس دی طرفوں نیکی تے گمراہی
عرض کراں میں پاک جنابوں نور ہدایت منگاں
اس دنیا دی لاٹ غضب تے مت جل مرن پتنگاں
توں آکھیں میں بدل گناہے دیواں مال خزانے
دولت مال سبھے کجھ اُس دا ہر شے وچ زمانے
تے اوہ رشوت لوئے نمولے حاجب اوس نہ کائی
حال دلاں دا معلم اُس نوں بریائی بھلیائی
قلب سلیم گیا لے جیہڑا وچ اُس دے دربارے
اُس تے فضل کرم دیاں نظراں ملن مراتب بھارے
مونہہ شرمندے حشر دیہاڑے ہوسن بدیاں والے
روز قیامت ہو سن بی بی زانیاں دے مونہہ کالے
زانی وچ جہنم ہوسن کر دے گِریہ زاری
میرے نام لکھائی جا سی ایہناں دی سرداری
اس ویلے کس طاقت بی بی در اُسدے دم مارے
مُشکل وقت اوہا میں سر تے جاں حق ظلم نتارے
پیغمبر داہاں میں بیٹا جیہناں دی وڈیائی
تے میں ہوواں سب تھیں نیواں کراں جداں بریائی
چھوڑ مینوں میں باہر جاواں اپنا آپ بچاواں
تُوں آتش میں بلدی لاٹے جان کیویں کہہ پاواں