ورقہ 114

دوزخ دے وچ سٹ نہ مینوں جے توں بہت پیاری
میں دل خوف جو زانیاں تائیں ہو سی سخت خواری
نہ کر دُور خدا تھیں مینوں مان جیہدا میں تائیں
وچ پیراہن عصمت والے مینوں داغ نہ لائیں
چھوڑ میرا ہتھ نہ کر زور اجے تد طلب ودھیری
کر کجھ صبر مُراداں پاویں نہ کر ایڈ دلیری
کہے زُلیخا صبر نہ مینوں زور تھکی لا بھارے
میرے وس نہیں ہُن کائی عشق کھسے وس سارے
میں بے جان کرم کر یوسف آب حیات وصالوں
ویکھ ایہی میں کیونکر جلدی غم دے حال ملالوں
جاندا وقت وہاندا یوسف نہ کر عُذر بہانے
میں زخمی نوں بے پروایوں دھریا تیر کمانے
نہ کر دیر وصل وچ یوسف مینوں صبر نہ آوے
میں پچھتاء مراں وچ غم دے جے ویلا چھل جاوے
یوسف کہندا ان شاء اللہ سب مراداں پاویں
اس ویلے پر جے توں چھوڑیں دل نوں موڑ ہٹاویں
کہے زُلیخا میں ترہائی جان لباں پر آئی
شربت وصل میرے ہتھ یوسف ہُن کہ صبر کیائی
لب تھیں لاہ کہیں پی بھلکے میں ایہہ طاقت ناہیں
نہ کر عُذر بہانہ یوسف لمّیاں چھوڑ صلاحیں
آہی تیز کٹار زُلیخا اِتھ رکھی سی اگے
یوسف اگے مار مریساں جے اج واہ نہ لگے
کہے زُلیخا ہور بہانہ جے توں پیش لیاوے
مار کٹار ہواں خود گھائل پھر توں پکڑیا جاویں
یوسف کہندا ایہہ بے صبری عقلمنداں کم ناہیں
سُن کے پکڑ کٹار زُلیخا لگی مرن تداہیں
ہتھ وگا چلائی گل ول یوسف روک ہٹائی
پکڑ لئی وچ ادھے راہے دھرت کٹار سٹائی
پکڑ زُلیخا یوسف تائیں پِلچ کہے اے یارا
کر ہُن وصل مرن دیہہ یا تے میں پواں چُھٹکارا
یوسف کرن خوشامد لگا متاں مرے ہو گھائل
عُذراں وچ بہانیاں ٹالے دل نوں نہ ہووے مائل
آ شیطان دھگاناں کیتُس دھریا ہتھ ازارے
وقت قہاری دوہاں دِلاں تھیں اُٹھے قصد ہولارے
قصد زُلیخا یوسف دے ول تن اس دے تن لاواں
تے یوسف دا قصہ ایہائی جیوں کیوں روک ہٹاواں
اِتھ ہدایت جے نہ ہوندی اللہ دے درباروں
کیا کہاں ہو جاندا کائی قہر غضب دی کاروں
جو بُرہان ویکھائی اللہ یوسف نوں دسیائی
ایتھے جس تھیں بچیا یوسف روایاں قول ایہائی
حکم کرے رب جبرائیلا خالص بندہ میرا
ویلا اج اوہدے تے آیا یاپُس آفت گھیرا
حکم میرا ہے روک شتابی مت لغزش کھا جاوے
نور نبوت دی روشنائی مت گھت بدی بجھاوے
آ جبرایل ڈِٹھی وچ کوٹھے جو گل ظاہر آہی
یوسف اجے توقف اندر تے وچ خوف الٰہی
پے درپے اِک لکھی نصیحت جبرائیل دُکھاوے
تاں یوسف دا دوڑن او تے قصد دلی ودھ جاوے
خود جبریل نہ نظری آیا تے کفدفست دکھائی
رب دلاں دیاں گلاں جانے اس پر رقم ایہی
یوسف اجے اوتھائیں اودیں پھیر تلی دسیائی
تس تے لکھیا دو جتھ کٹھے تیجا رب ایہائی
اجے تاثر ظاہر ناہا ڈِٹھسُ رقم تداہایں
اے یوسف قربان نبوت پھٹسی نہ گناہاں
اوہا حال اجے پھر ڈِٹھا لکھیا تلی اویہا
بھُل نہ یوسف اللہ ویکھے حاضر ناظر ایہا
یوسف اجے نسا ایتھوں پھر لکھیا دسیایا
شاید اسیں گناہوں یوسف مت رہسیں پچھتایا
کیا کہاں اوہ وقت کویہا اجے نہ اثر ودھایا
توں پیغمبر زادہ یوسف پھر لکھیا دسایا
بھی تاثیر اجے کجھ تھوڑی غیبوں پیا پکارا
اے صدیق پیارے میرے صدق چلے اُتھ سارا
کرسیں بُرا نبیّاں وچوں نام کٹایا جا سی
تے کر یاد قیامت ویلا مُشکل ملے خلاصی
یوسف کنب گیا سُن ڈریا کیتُس قدم پچھانہاں
وقت سہار دلامت جائیں ہر گز طرف گناہاں
بعض کہن جبریل مقرب ہو صورت یعقوبوں
یوسف تائیں نظری آیا حال ڈِٹھا محبوبوں
حسرت تھیں انگشت دنداں وچ کر آواز پکارے
تینوں ورجن دوروں آیا میں اے یوسف پیارے
کر کجھ شرم میرے فرزندا شرم نبوت بھاری
ایہہ کیا وقت تیرے سر آیا منگ پناہ لکھ واری
اے یوسف جو عمل ولیاں ننگ ہووے بدحالی
کد اوہ عمل نبیاں لائق شان جیہناں دی عالی
بعض کہن اِک یوسف تائیں نظر جناور آیا
اے یوسف چھُٹ چلی نبوت اُس نے آکھ سُنایا
بعض کہن اس کیہا زُلیخا انت تیرے ہتھ آوے
پر کر صبر اجے دن کائی داغ متّاں لگ جاوے
بعض کہن جبریل مقُرب جو کوٹھے وچ وڑیا
یوسف دے ہتھ پشتے لایُس شہوت نُطفہ جھڑیا
بعض کہن اِک حور دسائی حضرت یوسف تائیں
یوسف اس ول مائل ہویا پُچھے حال تدائیں
کون کوئی توں کس دی عورت تے آیوں کس تھاؤں
حُور کہے میں اُس دی باندی جو اج بچے زناؤں
تے اِک ہور روایت غالب آکھ سناواں ساری
جاں یوسف دی طرف زُلیخا نظر پئی اِک واری
طلب زُلیخا وصل شتابی یوسف طلب بہانے
بُت چھپایا نظری آیا اِک گوشے وچ خانے
یوسف پُچھے دس زُلیخا پردیوں یار کیائی
کہے زُلیخا گلیں باتیں توں کیوں دیر لگائی
پردیوں پار ایہی رب میرا میں پوجاں جس تائیں
پردہ پایا مت اوہ ویکھے میرا عمل اتھائیں
آہ بھری سُن رویا یوسف سنگوں سنگ تسائیں
دانا بینا تھیں میں غافل شرم میرے وچ نائیں
ایہہ گل آکھ نسا پھر یوسف دروازے ول آیا
دروازے پر کُنڈا محکم آہا قفل لگایا
نسی اُٹھ زُلیخا مگرے جا تُس کِت ول جاوے
قفل جڑے در اٹک کھلو سی پھیر میرے ہتھ آوے
آ یوسف جاں در تھیں نیڑے قصد نسن دل پھڑیا
کرے اشارہ اُنگل سیتی قفل کُنڈالہ جھڑیا
کُھل پیا دروازہ آپے یوسف باہر آیا
مگرے گئی زُلیخا نسی ہتھوں یار گوایا
ہر دروازے کرے اِشاارت ایویں ملی خلاصی
حیرانی دل مگر زُلیخا اندر حال اُداسی
آن ملی دروازے ستویں کُڑتہ پکڑ لیا سو
پکڑ پلّا ول اندر کھچے یوسف دوڑ گیا سو
پاٹ پلّا پیراہن نالوں ہتھ اس دے وچ رہیا
جھڑی تڑاک زمیں پر روندی میرا حال کویہا
ملیا یار اکلا گوشے دتا دغا نصیباں
اے طالع کیہ ایہہ لڑائیاں نال نزار غریباں
میں بھُکھی کڈھ سنگھوں لقمہ کر بے حال سٹائی
وقت کویہے ظالم مائی کس قضّیے نوںجائی
میں بھُکھی کڈھ سنگھوں لقمہ کر بے حال سٹائی
وقت کویہے ظالممائی کس قضّیے نوں جائی
میں کر خرچ خزانے سارے دھریاں شوق نبائیں
ایڈک عشق محل او سارے ہون نہ کتے کدائیں
تے اوہ ایڈ دلیر بہادر پل وچ ڈھاہ گیائی
اگ لگے جل بُجھن تمامی ہُن ایہناں طلب نہ کائی
ملیا یا وچھوڑ دیکھایا قسمت دے پیونداں
بنھ لئی اج کرڑی کر کے غم دیاں وچ کمنداں
مُدّت تھکی ساز کریندی توڑ گیا وچ دم دے
بھاہ ایہا میں جاں تے جمّی گھاہ فراق اَلَم دے
ایہہ پچھتاوا دل نوں کھاوے تے آرام نہ آوے
تے ایہہ داغ نہ دل تھیں جاوے خاک لوے سرپاوے
میں تدبیراں کر کر تھکی کائی پیش نہ گیاں
روڑھ خزانے سازے خانے دونیاں سختیاں پیاں
جے جاناں میں ہتھ نہ آوے کیوں کردی ایہہ حیلے
ہُن یرے کس کارے آون نقش محل رنگیلے
تے جس دائی کارے کیتے کامل نال دلیلے
اوہ بھی کیتیاں نوں ہُن رووے مونہہ کالا ہتھ نیلے
چھُٹ زُلیخا تھیں جاں یوسف دروازے ول آیا
در وچ پئی زُلیخا روندی حسرت جگر تپایا
تداں عزیز دوہاں نوں ملیا ڈِٹھی سرگردانی
وچ غضب دے جوش زُلیخا کر دی شور زبانی
کیا سزا عزیزا اس دی تیں گھر جو بد چاہے
باجھوں قید یا مار عذابوں کجھ بھلا صلاحے
سمجھ عزیز غضب وچ آیا یوسف نوں فرمایا
ایہہ کیہ یوسف توں احسانوں بدلہ کر دُکھلایا
میں دتی مختاری تینوں دولت مال خزانے
کر سردار رکھایا تینوں وچ حکومت خانے
چنگا حق پلّے توں پایا خوب وفاء دیکھایا
تیں پرمیں احسان کمایا تینوں خوف نہ آیا
قدر بلند تیرا وچ گھر دے جی جی خدمت کردے
زن مرداں سبھ میتھیں ڈردے رہے تیرے ہو بردے
تے توں ایہہ کیہ عمل کمایا حق احسان بھلایا
جاںمیں تینوں اُچا کیتا توں میرے سر آیا
بہہ ہُن جان ولوں ہتھ دھوکے توں ایہہ قہر کمایا
ویکھ غضب دا جوش عزیزوں یوسف نے فرمایا
آپ زُلیخا میرے اُتے کر دی زور دھگاناں
وچ محبت میری ہر دم کارے کرے من بھاناں
اگے پِچھے پھیریاں پاوے میرا من تپیاوے
تے ایہہ آپ گناہ کماوے عیب میرے سر لاوے
سُن کے نام محبت والا زار زُلیخا روئی
ویکھ عزیزے یوسف اُتے ودھ قہاری ہوئے
کہے زُلیخا جاں اس میں تے ظلموں ہتھ چلایا
میں پراہن پاڑیا اس دا ویکھ نشان لگایا
یوسف کہے دھگاناں کر کے چیر دتا پیراہن
جھلّا قہر عزیزی دل نوں لال ہویا تپ آہن
کڈھ وجھب گواہ پکارے کس نے ظُلم کمایا
کہے زُلیخا ظالم باجھوں ایتھے ہور نہ آیا
ایتھے کون گواہی دیوے خفیہ نامعلُوموں
اِس جاگا وچ تے جانا کوبن ظالم مظلوموں
یوسف بول عزیز پکارے تو ہیں ڈھوء گواہاں
یا وچ آبے تیغ دھواواں دفتر بھرے گناہاں
اک عورت اِتھ خویش زُلیخا کھڑی قرابت والی
گود ایہدی اکبال ایاناں عمر جیہدی دن چالھی
یوسف کرے اشارہ اُس ول اس تھیں پُچھ گواہی
ایہا لڑکا سچ نتارے ہووس حکم الٰہی
سُن ہو رہیا عزیز تعجب کیہ یوسف فرمایا
ایہہ طفلک کیہ بھرے شہادت بولن ول نہ آیا
ویکھ لواں ازماواں تیری ایڈ کرامت بھاری
اے لڑکے کیہ حال حقیقت جو تیں معلم ساری
اچاچیت پکاریا لڑکے نہ میں چغلی کردا
مشرک چغل نہ نخشے جاون میں صاحب تھیں ڈردا
پر ول دساں ویکھ وچارو ظلم کدھا دل لُوٹھا
جے پیراہن اگوں پھٹیا تاں ہے یوسف جھوٹھا
کڑتیوں پھڑیا ہوگ زُلیخا جاں اس سختی چائی
سچی ہوگ زُلیخا جس نے پکڑ نشانی لائی
جے پیراہن پچھوں پھٹیا جھوٹھی ہوگ زُلیخا
یوسف سچا تے ایہہ فتنہ بھارا روگ زُلیخا
یوسف نس گیا جے ہو سی اس تھیں پکڑ کنارہ
مگر پئی پھڑ پچھوں جامہ کیتا ہووس پارہ
ڈھونڈ کیتی پراہن ڈِٹھس پچھوں پھٹیا ہویا
ویکھ عزیز زُلیخا دے ول کر کے قہر کھلویا
ایہہ ہے تیرا مکر زُلیخا مکر تساڈے بھارے
کاریہاریاں دے اپراہدوں مشکل نے چُھٹکارے
پر کجھ ایڈ سزا نہ کیتی لائق قدر گناہے
اس دی ایس خوشامد وڈی سخت ایذا نہ چاہے
یوسف تائیں کیہا عزیزے اے فرزند پیارے
جان دیو اس بدی چھپاؤ عیب ڈھکو اس سارے
کہے زُلیخا نوں کر توبہ توں ایہہ بدی کمائی
اپنا آپ نگاہ رکھ اگے نہ ہووے بریائی
وا دردا میں یاروں ٹُٹی رد سبھاں کر سٹی
میری عقل بری کِتھ روواں دوہاں دلاں تھیں ٹُٹی
وچ افسوس زُلیخا تائیں روون وقت وہاوے
ہر ویلے رو دل نوں تاوے شرموں چشم نواوے
یوسف تھیں شرماندی ہر دم جس تھیں دغا کمایا
پر اوہ عشق نہ جاوے دل تھیں ہووے نت سوایا
عشق ایہائی کارا ایویں زخم ملے یا مرہم
قدم اگیر ودھرے ہر ویلے جوش اٹھاوے ہر دم
یوسف دی وچ خدمتگاری دن تے رات گزارے
پر اوہ وصل دوراڈا دسے نہ ڈر دی دم مارے
دن فکریں تے راتیں روناں نت اُس دا ورتارا
عشق اس دا مشہور ہویا ای ننگ گیا چک سارا
مگر رہی پر ہتھ نہ آیا ملی مراد نہ کائی
جاں ایہہ رووے درد برہوں تھیں کرے تسلی دائی
توں فرزند پیاری میری واہ لگے دُکھ ونڈاں
بھارا بھارا اوہ کھیریاں واٹاں عشق چکائیاں پنڈاں
جھل مصیبت سر تے آئی اوڑک مقصد پاویں
و گُزرے تیں درد قصّیے بے مقصود نہ جاویں
پر کر صبر نتوڑا میداں ناہیں عشق سوکھالا
مرن بھلا سوواری اس تھیں تے پر زہر نوالا
رہی زُلیخا مدت ایویں غم دیاں وچ عذاباں
عشق دِلے نوں ایڈ جلایا کیتُس وانگ کباباں
٭٭٭