ورقہ 115

طعنہ کردن زنانِ مصر زُلیخا رادَر عشق یوسف و بر آشفتن زُلیخا و خواندان
طاعنان رایب ضیافت خانہ خودو جلوہ افروز ساختن جمالِ یوسُفی را
در چشم ایشانو بیخود اُفتادنایشان بمجرد مشاہدہ بُریدن دستہای خود

ساقی بھر دو جام وصالوں بخش غلام رسُولے
جاوے جان مقابل اکھیں خبر نہ پاوے مُولے
چھُری وگے تن پُرزے ہووے مستی چڑھے سوائی
خون آلود رہے تن گھائل جاپے حال نہ رائی
جان کندن وچ آخر دم دے دیوے یار دیکھائی
تاں اوہ نزع نہ جاپے دل نوں شوق لقاؤں کائی
ہُن جیں حال نہ محرم کائی دھر دی عیب لوکائی
بخش اُمید کُھلے اوہ جلوہ پاواں ذوق صفائی
ڈونگھے راز کھلن والے جس دم ہون ہویدا
نویاں رمزاں تازے غمزے ویکھ رہے دل شیدا
پردہ چاء اُگھاڑ پلک بھر چشم کرشمیاں والی
پُر پُر لالی لبے سوالی رین زُلف دی کالی
جاں اوہ حال زُلیخا والا راز کُھلا وچ لوکاں
کرن زناں گھر بیٹھیاں زخمی لا طعنے دیاں نوکاں
گئی زُلیخا عقل حیاؤں عشق کریندی بازی
خدمتگاراں نوں گل لاوے کر کر عجز و نیازی
وچ گمراہی حال تباہی ڈُب نہیں کیوں مردی
قدر غلاماں انت کیائی پر اوہ شرم نکر دی
ننگ نموسوں نس کھلوتی طیمُوسے دی پیاری
نال غلاماں بازیاں کر دی شرم گوائی ساری
بردے نوں چا سر پر دھریا یا ورجدیاں تھیں لڑدی
تے اُس دا من موہن کارن مکر زنجیراں گھڑدی
سُنیاں اسیں رہے نت مگرے اندر لے لے وڑدی
جے اوہ ساعت نظر نہ آوے کدی قرار نہ پھڑدی
کدی اگے آمنت کردی سو سو عرض گزارے
کدی پچھے ہو دامن پکڑے جان فدا تن وارے
ہتھیں پا پوشاکاں اُس نوں اکھیں وچ بیٹھاوے
پکھا جھلے گرمی پونجھے شوقوں مردی جاوے
آپ کھلاوے آپ پلاوے اپنے پاس سلاوے
تن اُس دی ہر گھڑی پیراہن اک لاہے اک پاوے
بنھے ہتھ گزارے عرضاں وصل منگے اک واری
مردی جاوے صبر نہ آوے گل تے دھری کٹاری
تے اس نوں وچ نازاں رکھدی وانگوں جان پیارا
تے دیدار بغیروں اُس دے ساعت نہیں گزارا
کوٹھڑیاں وچ لے لے اُس نوں قفل دراں پر جڑدی
ول ول کے ول خلوت کھڑدی رو رو دامن پھڑدی
تے ایہہ بہت تعجب بھارا کرے غلام کنارہ
عرض کرے، ایہہ کر کر زاری اوہ چُپ رہے بے چارہ
مونہہ نہ لاوے جھات نہ پاوے خاطر نہ لیاوے
جھڑک ہٹاوے نسّا جاوے اُس دے ہتھ نہ آوے
جاں، اوہ چشم اولارے ناہیں اکھیں نیوں نیوں ویکھے
بھاویں بن بن بہے زُلیخا اُس دے کسے نہ لیکھے
خبر نہیں جے اوہ بھی اُس نوں کِتے کدی مونہہ لاوے
ہُن ایہہ حال اجیہے حالوں پھیر کیا بن جاوے
ایہہ بولے سو رمزاں کھولے تے اوہ دِلوں نہ ڈولے
واہ زُلیخا مغرب زادی جھاڑ بہاون گولے
اُس دیاں آہن سُنجہ صباحیں تے اوہ سُندا ناہیں
کدی کداہیں نال نگاہیں اس دے چلے نہ راہیں
ایہہ جلدی رو اُبھے ساہیں برہوں دے وچ بھاہیں
تے اوہ سُن سُن اُسدیاں آہیں جاندا دور اگاہیں
بن باندی رو حال سُناندی غرق نہیں کیوں جاندی
گھر دا بردا داد نہ بھردا اجے نہیں شرماندی
ویکھو نی ایہہ جنی جیہناں نے تنہاں دی لاج گواندی
ڈبی نی ایہہ جیہناں سہیڑی جگر تنہاں دی کھاندی
مرے پرے سر دھرے غلاماں پاوے نت پواڑے
تے اوہ ایڈ غلام دِلاور قدماں ہیٹھ لتاڑے
ویکھو نی اس ہور ٹکاناں کدھرے نظر نہ آیا
کر فرزند غلام وہاجیا اوہا یار بنایا
ذرا حیاء نہ کرے زُلیخا ویکھ مزاج اوچیری
اُس دا نام نو لوو پیاری ایہہ گمراہی گھیری
بھاویں سوہنی حوروں پریوں نہ بردے نوں بھاوے
نہ اوہ خاطر تلے لیاوے بُری لگے ہٹ جاوے
اسیں نہ حسن جمالوں بھاویں مثل زُلیخا کائی
قدر اساں وچ جے کا ویکھے ویکھ رہے سودائی
بے شرماں دا نام نہ لیناں شرم زُلیخا ہاری
یاریاں لاون نوں اوہ روندی لاء نجاتی یاری
ایہہ خبراں وچ کن زُلیخا جاں تپاں دل جلیا
صبر رہی کر اندر جردی لاٹ چُھٹی تن بلیا
سل لگن نت دل نوں تازے رڑکن طعنیاں نوکاں
پر اوہ غرق رہی ہو بےخود وچ برہوں دِیاں جھوکاں
جھل نہ سکی دل اُچھلایا غالب جوش اُٹھایا
برہوں جالی میں بے حالی وَیریاں کیوں دل تایا
عشق بتھیرا آتش بھاری جان جلاون کارن
طعنے ہور ودھے ایہہ غم دا بالن پاون کارن
اک یوسف دے عشق ستائی اُس دی بے پروائی
جان رہی کجھ ہوکیاں اُتے رہندی زناں جلائی
طعنے مارن والیو ظالم ویکھ دیو رُخ نوری
کُھلدا راز ہوندی میں کارن اس عشقوں معذوری
تے ایہہ جو وچ دِلاں تُساڈے وڈیائی مغروری
ویکھ دیو کتِھ جاندی نظروں گھت تُسا تھیں دُوری
ویکھ لیندی میں کٹ دیو کیونکر اند صبر صبوری
جند کیویں لے جاندیو ثابت اس میدانوں پوری
تے اوہ ساقی نین بندے دے کر چھڈدے مخموری
ویکھ دیو دُکھ کیڈ برہوں دا تے فرق مہجوری
خود نہ محرم جو اس حالوں طعنے کرن کویہے
کدی نہ ڈٹھے عمراں اندر قضیّے جیہناں اویہے
اوہ کیہ جانن سار دُکھاں دی جیہناں ڈٹھے دُکھ ناہیں
تے وچ سینے زخم نہ کھاہدے برہوں دے جنگاہیں
کیہ معلم بے درداں تائیں درد منداں دیاں آہیں
منزل عشق دوراڈی جانن جاں تڑفن پے راہیں
گُزرن حالی زبانی سوکھا رجے وارد ہووے
ویکھ لواں اوہ مائی جائی جو سر جھل کھلووے
ویکھ لواں اوہ کون دلاور بڑیاں شرماں والی
جو محبوب میرے نوں ویکھے رہے نہ شرموں خالی
شرم بھری بے شرماں نالوں قدم چلی ودھ چالھی
شرم رہے یا دَرد سہے یا حال کہے بے حالی
شرم جلے تے جرم گلے تے چلے چال نرالی
شرم سنے بن کر نکھٹی شوق گھتے گل جالی
کون جمی اوہ ایڈ بہادر وڈیاں صبراں والی
جو یوسف ول ویکھ نہ ہووے غم عشقوں متوالی
کون کوئی بھر کرے نظارہ رکھے سرت سمھالی
اک دیدار پیارے والا نین بھرے رت لالی
نال میرے رل بھر بھر آہیں رین کٹے بہہ کالی
تے محبوب میرے دے عشقوں ہر دم رہے خیالی
جو اِک وار مقابل ویکھے ابروُ قوس ہلالی
عُمر گزارے وچ قضّیاں رو رو مرے رزالی
تیر برہوں تھیں ہو دو پیکر مِژگاں بھرے لالی
تاں اوہ جانے خوش اقبال میری بدافعالی
نظر پوے اک واری یوسف ہر دم رہن سوالی
پھیر نظر وچ اوہا دسے ہر پتے ہر ڈالی
یار میرا اوہ دولت میری میرا نور خزانہ
جس دی شمع رُخوں جل جاوے خلق جیویں پروانہ
دکھلاواں اک وار ایہناں نوں ویکھ لواں ازماواں
عشقوں رہن تڑفدیاں ظالم پھیر نہ دید کراواں
تڑف مرن میں وانگوں ہجروں گوروں جان پریرے
میں جلدی اوہ بلدیاں رہسن تن پُرزے دل بیرے
نینداں نین چڑھاون سولی درد ونڈاون میرے
رین کٹن وچ وین فراقاں بہہ بہہ رون سویرے
کھاون تیغ برہوں دی سینے چاون قدم اگیرے
لبھدیاں پھرن قراروں خالی ہار تڑوڑ اندھیرے
بیڑیاں ڈوب مرن نَیں ڈونگھے پے وچ گُھمن گھیرے
رخت لُٹے محبوب اساڈا جس دے نین لُٹیرے
چھاتی نوک نظر دیاں رڑکاں پاون گھاہ گھنیرے
جیوں جیوں کرن دوائیں دردوں ہوون زخم وڈیرے
میں سُن تھکی ظالم زادیاں کردیاں طعن بتھیرے
خبر نہ جانن چیز کیائی جس دا شور چوپھیرے
تے اوہ کیڈ تاثر والے نین جیہناں دِل گھیرے
میں اک واری سُناں ایہناں دے خود تھیں شور اُچیرے
اوہ جمال جلال سجن دا جاں نظراں وچ آوے
جلوہ گاہ نظر دا جل بل خاک سیاہ ہو جاوے
ہستی سوز برہوں دا شعلہ سینیوں چمکاں مارے
آپ جلے گھر اپنا جالے وچ اس بلدی نارے
جاں سوہنے دیاں شاناں ویکھے ویکھدیاں ہی وارے
اپنا آپ تے سکے پیارے جنن سہیڑن ہارے
تے جِنہاں شان جمال سجن دی نہ سُفنے وچ دِٹھی
میں ول کاہنوں طعنیاں والی تور وگائی چِٹھی
لوو پیاریاں کھانیوں نی ہُن روو بیٹھ نصیباں
ویکھ تجلّی برق حُسن دا میریاں بنوں رقیباں
جو بجلی سر میرے ورہدی رات دِنے لکھ واری
نیویں کرو سراں نوں اک دم ضرب جھلواک کاری
ایہہ گل سِوچ کنیزاں گھلّے طرف گھراں امراواں
ساریاں بیویاں سد بلائیاں نوہاں دھیاں سن ماواں
سبھناں نوں پیغام گھلّے میں عجزوں عرض سناواں
اج ضیافت میں گھر آیو میں بلہاری جاواں
زناں مصر دیاں من ضیافت سبھے حاضر آیاں
ملیاں آن زُلیخا تائیں آوندیاں گل لائیاں
خیر پُچھی عافیت سبھ تھیں تے ظاہر خوش ہووے
تے باطن وچ ہر ہر تائیں چا مذبح ول ڈھووے
بُڈھی دائی کاریہاری کہے زُلیخا تائیں
ایہہ دشمن تیں دین اُلاہمے بھلی نہ کہن کدائیں
توں کیوں سد بلائیاں ایتھے خدمت کریں کویہی
ایہہ دشمن توں دوست بن بن جھُک جھُک بہیں اویہی
جھڑک پرے ایہہ جان گراں نوں ٹبر دا سر کھاون
جے ساعت گھر تیرے بیٹھن عیب تیرے لے جاون
جاں مُڑ کے گھر اپنے جاون طعنے کرن ہزاراں
بس دھّیا ایہہ تیریاں دشمن بُریاراں مُرداراں
کہے زُلیخا چُپ کر بُڈھی توں ایہہ بھیت نہ پایا
جو اج راز میرے وچ دل دے تیری سمجھ نہ آیا
جے ایہہ دشمن میں کد دوست سچ پُچھیں جے مائی
دشمنیاں دے بدلے لینے ہور نہیں کم کائی
ساڑ ایہناں میں بالن کیتی طعنیاں نال جلائی
میں دل بلدی لا برہوں دی پا بالن چمکائی
سڑ بل کے میں دِل اپنے دی چاہاں لاٹ بجھائی
وار چلا لئے ایہناں میں پر میں ول واری آئی
یار میرا اج نور اکھیں دا لگا دین دِکھائی
اج کجھ کارا ہوون لگا کر سی یاد لوکائی
تے اج مصرے ماتم خانے ہون لگے دن کائی
تے اج دیس رڑھاون لگی دلبر دی روشنائی
تے اج طعنیاں والیاں ظالم ہو چلیاں سودائی
میں وانگوں اج ہر ہر خانے لگی پھرن صفائی
جے میں ویکھ جمال فروزاں جاں دُکھاں وچ پائی
ایہہ اج وچ جلال حُسن دے جل بل رہن نہ کائی
آہے زناں مصر دیاں سبھے حُرمت نال بٹھائیاں
باندیاں خدمتگار زُلیخا خدمت وچ جھُکائیاں
شربت بھرے ہتھاں وچ کُوزے پھرن انہاں وچکارے
تے ایہہ بیٹھیاں بن قطاراں پکھے لین ہُلارے