ورقہ 116

سینے موج چھڈن وچ خوشیاں وِچ وِچ وگن اِشارے
کر اُنگل ول کہن زُلیخا ڈُب موئی دم ہارے
ویکھو نی ایہہ حور پری تھیں ویکھن نوں اوجالی
ملیا حُسن اجیہا اس نوں پر ایہہ قدروں خالی
ویکھو نہ ایہہ حُسن رنگیلا مرغ عقل دی جالی
بے قدری ہو خاک رُلایا واہ اُس دی بدحالی
ویکھو نہ ایہہ سوہنی صورت دانش تھیں متوالی
کس قضیّے وچ پھس مر گُزری پھیر نہ سُت سمھالی
ویکھو نی ایہہ مغرب زاد بانکیاں نیناں والی
بردے تھیں اس اکھیں لائیاں دھریاں دید سوالی
ویکھو نی ایہہ لاٹاں چھڈدی لب گُل رُخ دی لالی
پر ایہہ لالی خوبیوں خالی طالع دی بدفالی
ایویں اندر صفاں زناں دے شکویوں وگے اِشارا
تے سامان ضیافت والا ایدھر حاضر سارا
پئے طعام تیار ہزاراں باجھ حساب شُماراں
خوشبو ناک خُتن صحرایوں صحن چمن گلزاروں
خوشبویوں پُر مغز زناں دے جیوں وچ باد بہاراں
اجے نہ کھاہدا کھادیوں اوّل نشے چڑھے میخوراں
چائے طاس کنیزاں اک دھر بنھی کمر طراراں
چلمچیاں دھر ہتھ دھو لائے اوّل خدمتگاراں
کھڑی زُلیخا دل وچ اپنے ہس ہس کرے وچاراں
دھوونی ہتھ زندگیاں تھیں کردی مرگ پُکاراں
دھو بیٹھو نی ہتھ آراموں رُخصت کرو قراراں
رج پُج بیٹھوں ہو میں جیہیاں بے صبراں ناداراں
کُونجاں وانگ کڈھن سر دیکھن ایہہ ڈاراں دِیاں ڈاراں
جے اوہ شامی باز دساوے جس دِیاں مصرے واراں
چوری چوری اِک دُوجی نُوں گُجھیاں رمزاں مارے
ویکھو نی کِتے جھات گھتو نی گوشیاں دی ول سارے
کتھے ہے بے صبر کھری دے دِل دا موہن ہارا
اس نوں لٹ کتھے لک بیٹھا اُس دا رہزن بھارا
کھلی ڈور چڈو پھر نکلے چار چوپھیر نظارا
ویکھ لئیے اوہ گیا کہ سوہناں اُس دا یار پیارا
آیا یوسف اندر بیٹھا کردا ذکر الٰہی
طاعن تے مطعون دوہاں تھیں رکھدا بے پرواہی
رمزاں سمجھ زُلیخا اوویں یوسف دے ول آئی
تن حُلّے بھر زیور زیبا ہتھ بنھ عرض سُنائی
یوسف عرض میری در تیرے عذر نہ دھریں اگیرے
من سوال میرا اک یوسف ویلا ہے سر میرے
یوسف کہے خدا دے حکموں جے اوہ پھیرے ناہیں
من سوال لواں میں تیرا عُذر نہ کراں کداہیں
کہے زُلیخا سُنیاں ہوسن توں سامان اوایاں
اج اشراف زناں گھر میرے مہمانی پر آیاں
خدمت کارن جداں بلاواں آویں نکل شتابی
بُرقہ لاہ ننگے کر ظاہر نشیوں نین شرابی
تے میں تیری لائق تیتھیں خدمت لواں ضروری
اوگنہاری دے واہ طالع جے کرسیں منظوری
یوسف کہندا میں ہاں بندہ اس وچ کِیہ بُرائی
جداں بلاویں باہر آواں میرا عُذر نہ کائی
ہو دلشاد زُلیخا آئی زناں طعام کھلائے
ایہہ بھی شاد دلاں وچ سبھے مزے طعاموں پائے
زناں طعاموں فارغ ہویاں خوشی کرن لکھ واری
ہر ہتھ دھری ترنج زُلیخا تے اِک تیز کٹاری
کھاون کٹ اجازت دِتی بھی اک عرض سُنائی
حُکم ہووے کنعانی بندہ دیوے آن دیکھائی
طعن میرے سر جس دے عشقوں جے آکھوں دکھلاواں
مہ کنعانی دلبر شامی پردیوں کڈھ لیاواں
جس دیاں رمزاں میں ول وگیاں مل لیا میں لکھیں
جے چاہو اوہ جلوہ نوری ویکھ لوو خود اکھیں
اک زبان پکارو سبھے اے خاتون پیاری
پُچھیں سچ اجابت دعوت طلب اساں ایہہ ساری
ایہہ ترنج ہتھا نہ وچ ساڈے اجے حرام تمامی
جاں لگ کراک جھات نہ دیکھاں تیرا دلبر شامی
جاں اوہ نظری پورے اسانوں کرداں تداں وگائیے
پاء لقا محبوب تیرے دا کُٹ ترنجاں کھائیے
گئی زُلیخا کرے پکارا یوسف دے دربارے
اے میرے محبوب پیارے کھول رُخوں چمکارے
پھیرا گھت قدم چا باہر تیل نپیڑ تلاں دے
لاہ بُرقہ وگ مجلس وچ دی جاون روگ دِلاں دے
چڑھ چندا کر روشن خانہ ہوون دور اندھیرے
وچ اُڈیکاں راہے تکن شوق جیہناں نوں تیرے
جان بخار پرانیاں مرضاں نویں لگن دُکھ بھارے
میرے نال برابر کریو تول ترازُو سارے
حصہ ونڈا ساتھیں منگن پکڑ تُرنجاں کرداں
ونڈ ونڈا کرو اج پوری تک عدل دھر درداں
میں ول ویکھ گھتن ول متے کھول دیو وٹ سارے
اے محبوب کریں جھب پھیرا گھر گھر وگن اشارے
سُن یوسف کر نیویاں اکھیں اوویں اُٹھ کھلویا
جاں باہر چا قدم ٹکایا صحن منور ہویا
زناں مصر دیاں نظری آیا جلوہ یوسف سندا
مجلس دے وچ پیا پکارا ایہہ کنعانی بندا
بجلیاں جھاڑ اکھیں وچ پائیاں ایہہ دہشت وچ آئیاں
ویکھ گیاں وچ غش دے غوطے بے خود ہوش لٹائیاں
بے خودیاں وچ کرن پکارے جان جیہناں کجھ باقی
قسم اساں ایہہ خاکی ناہیں ملک کریم افلاکی
پاک اللہ جس ایہہ اُپایا جس نوں نقصوں پاکی
مصری زناں ڈٹھا جاں یوسف عقل دھرے وچ طاقی
حیض چلے ویہہ نہر بدن تھیں رتو رت دسائی
ہوش اُڈائی عقل گوائی تے ایہناں سُرت نہ کائی
وچ حیرانی تے بے ہوشی یاد ترنجاں آئیاں
اُنگلیاں تے تلیاں اندر چھُریاں چاء وگائیاں
ہتھوں فرق ترنج نہ جاپے درد نہ معلم کائی
وڈھ ہتھاں اوہ ٹنڈیاں ہویاں تے اجے ہوش نہ آئی
خونوں حیض رکھے رب پردے ہتھاں خون دسایا
حیضوں خون ایہی یا ہتھوں غیراں فرق نہ پایا
کرے زُلیخا گم گیاں دے سر تے کھڑی پکارا
جس دے تساں اُلاہمے میں سر ایہہ اوہا چمکارا
ویکھ لو ویرانی چھڈو کرو نگاہ اک واری
ایہہ کنعانی عبد حقانی جس دی دید کٹاری
دیو جواب گیو ہو فانی ویکھ لیا ناہیں
مائی جائی کون ایہائی اج وچ قوم تساہیں
کون وڈیریاں صبراں والی بولے سُخن الائے
یار میرا ایہہ حاضر ویکھو کیویں نظر جل جاوے
ایہہ محبوب میری دیاں چمکاں جھل لیّاں کس بولو
کہو کیا ای بردہ میرا عقلوں پیر نہ ڈولو
صبر بڑے تساں ویکھاں کیونکر بولدیو کیوں ناہیں
تڑف موئیاں یا بے خود ہوئیاں یا جلیاں وچ بھاہیں
کون تُساں وچ بڑی دلاور صبر سمھالن والی
سیس اُٹھاوے صبر وِکھاوے رکھے سُرت سمھالی
اُٹھ بیٹھو نی طعنے کردیو بہہ بہہ کرو نتارا
صبر نتاناں کیوں نس وگیا ویکھ اِکو چمکارا
موڑیو نی اُٹھ نسا جاندا صبر دِلاں دا سارا
شرماں جاندیاں نوں اُٹھ گھیرو ویکھو کھول نظارا
عقلاں والیو صاحب شرمو شرم کرو کجھ عقلاں
کیوں کہ وسدِیاں وچ دِلاں دے محبوباں دِیاں شکلاں
ویکھو عقل پکھیرو ہو کے صبر شرم لے چلے
پکڑو نی اُٹھ جالیاں تانو میں رو مراں اکلی
رہن دیو تسیں دلبر دے در مینوں مردی بھردی
تسیں پرائیاں نویں آئیاں تے میں بردی گھر دی
ویکھو نی میں درد لتاڑی درد اجے سر دھردی
تے اج ذبح بندی نوں کردی دلبر دی بے دردی
تھاؤں میری پے ذبح نہ ہووو طاقت تُساں نہ جردی
کون کوئی اج کھول ویکھاوے رن وچ تاب نظر دی
ویکھو سونے دا چمکارا تیغ قضاء و قدر دی
اُچی شرم جیہدے وچ قدماں ڈگ ڈگ کے رو مردی
سوہنے دا مُکھ ویکھن والی خون ندی وچ تردی
صبر قراروں لِسی جاندی شرم حیاؤں ڈردی
اس صورت وچ معنی چمکن توڑن بند صور دی
زُلفاں دی وِچ کنڈیاں پھسدی مچھلی ڈُونگھے سر دی
ویکھن ہار فدا ہو مری تک صورت دلبر دی
لب دی لالی ویچ نگاہوں مُل لوے رُخ زردی
مینوں طعن چلاون والیو ویلا ہے اُٹھ ویکھو
ایہہ دلدار سجن دا رن وچ سیلا ہے اُٹھ ویکھو
ایہہ اوہو میں جس دے دردوں دامن لیراں کیتے
محویت دے بحر عمیقوں زہر پیالے پیتے
گُم گیو اُٹھ بیٹھوں ساعت کیوں پیو حیرانی
خبر لوو جھب جے وچ جاناں ہتھ گئے قربانی
کرو نگاہ اجے ہے حاضر میرا دلبر شامی
ویکھ لوو ہے کس دے عشقوں سر میرے بدنامی
عُمر گزاری رو رو ساری وچ فراق مدامی
میرے وقت وہاندے جاندے جس دی وچ غلامی
سر چا کہے تُساں تِھیں کوئی میں کیا ظُلم کمایا
میرا یار جیہدی میں بندی کیا کہہ نظری آیا
ہے شہنشاہ یا ایہہ بندہ بولو سچ نتارو
جے میں بردے نوں سر دھریا تسیں تے سروں اُتارو
جے معذور تسیں اس امروں تاں وچ دِلاں وچارو
میں معذور نہیں کیوں ایتھے ہمدرد بیمارو
عملاں دے تسیں بدلے پائے یا کجھ رہ گیا باقی
کدھر گئی تساڈے دل تھیں بے باکی چالاکی
اُٹھو نی کجھ ہوش سمھالو بولو سُخن زبانوں
اگ بُجھائی دِلوں زُلیخا چھڈے تیر کمانوں
باجھ حواس پیّاں اوہ سبھے بے خود جان جہانوں
تے اوہ کائی خبر نہ رکھن دُنیا دین ایمانوں
دے چمکارا اندر وڑیا یوسف پاک پیارا
بعضیاں ہوش پئے مُڑ اوڑک داغ رہیا دل بھارا
چار سیّاں مر گئیاں جانوں خاکوں اُٹھ نہ سکیاں
جان گئی قربانی ایہناں دی ایہہ عشقے وچ پکّیاں
دیوانی زن ہوئی تن سو جامے کیتے لیراں
گھر دی خبر نہ یاد پیارے پھردیاں حال فقیراں
کجھ جنگل واسا کر کے عُمر گیّاں کر پوری
کجھ گلیاں وچ بھوندیاں پھریاں ٹُٹے صبر صبوری
تے کجھ ہوش اندر مُڑ آئیاں وانگ زُلیخا رہیاں
جان رہی تن جاں لگ ایہناں عشقوں ضرباں سہیاں
یوسف دے وچ عشق مدامی رہیاں کردیاں زاری
کہن زُلیخا نوں توں ساتھیں غالب ہیں سو واری
اُنگلیاں اساں ہتھ نہ باقی سن دانش ہوشیاری
تے توں ثابت ہُن تک جیویں ایڈک عُمر گزاری
کہے زُلیخا میں وچ عُمرے ہتھیں کرد نہ چائی
اک واری ایہہ حالت گُزری یوسف روک ہٹائی
ورج نہ لیندا جے اس ویلے یوسف میرے تائیں
مار گلے مر جاندی ایویں حسرت وچ ازائیں
آہا حضرت یوسف تائیں جے کو نظر کریندا
جے ہتھیار ہوندا ہتھ اُسدے بے خود مار مریندا
تاہیں یوسف بُرقے اندر رکھدا چہر مبارک
نہ اہلاں دی صحبت کولوں رہے ہمیشہ تارک
کہے زُلیخا پاس زناں دے میں کر تھکی زاری
مگر رہی میں مقصد منگدی دُکھیں عمر گزاری
ول ول تھکی میں دل اُس دا پر ایہہ ہتھ نہ آیا
جے ہُن میرا کہیا نہ منے چاہاں قید کرایا
خدمت تھیں ایہہ اُچا ہویا نیواں کر دکھلاواں
دیوے وصل رہے یا قیدی کھپ، دُکھیں مر جاواں
جیہناں زباناں نال زناں نے طعنے بولیاں لائیاں
ایہنیں زبانی اُس دیاں بہہ بہہ پاس کرن وڈیائیاں
کہن سبھے تیں سخی جھلی مشکل عمر گُزاری
ترس نہ کرے کدائیں تیں پر ایہہ بے رحمی بھاری
کرن گلاں ایہہ نال زُلیخا پر خود عشق لٹایا
آون جاون پھیریاں پاون پھردیاں پچھوتایا
کرن محبت نال زُلیخا پر یوسف ول آون
راتیں رون کرن دِن ترلے روندیاں مر مر جاون
شہر مصر وچ واراں پیّاں گھر اُجڑے سرداراں
اگے اک زُلیخا عاشق ہُن دو تن ہزاراں
اگے اک پر بال توڑائی ہُن ڈاراں دیاں ڈاراں
اگے اک گھر گریہ زاری ہُن وچ مصر پکاراں
اگے اک جلے وچ غم دے ہُن لگی اگ جھلیں
اگے اک ویرانی کوکاں ہُن سو شور محلّیں
اگے اک گھر بے آرامی شہر رنڈا ہُن سارا
یوسف لُٹ لیا گھر گیاں ہرجا پوے پکارا
اکناں گھر ویران سمولوں جیہناں گیاں ہو فانی
اِکناں دے دل حسرت دھانی جیہناں زناں بیابانی