ورقہ 117

اکناں ننگ نموس نہ باقی جیہناں زناں بازاریں
صبر تُرٹیاں عقل وُگتیاں غرق گیاں وچ زاریں
اِکناں وسن گھڑی پل ساعت پر اعتبار نہ کائی
ہُن گیاں یا گھڑی پلک نوں جانی ویکھ لوکائی
اُجڑیا ہُن مصر دساوے وسدی کوئی کوئی
مغرب زادی قہر زارے گھر گھر شُہرت ہوئی
چنگے بدلے لئے زُلیخا وسدیاں پٹ گوائیاں
شہر اُجاڑ ویکھیا پل وچ ملیاں دیس دوہائیاں
گھر آباد زُلیخا والا جتھے سبھ سمائیاں
یا آباد اوہناں دے خانے جو نہ سد بُلائیاں
تے جو وچ ضیافت آئیاں تنہاں سزائیاں پائیاں
اس نوں ہسدیاں گھر وچ وسدیاں پھیر نہ نظر آئیاں
پاس زُلیخا آون جاون کرن خوشامد بھاری
ظاہر اُس دی وچ غم خواری دل وچ رمز نیاری
رل مل کہن زُلیخا تائیں یوسف نوں سمجھائیے
جیوں کیوں تیری آس پُچائیے کر کے نرم ملائیے
کرے اجازت ایہناں زُلیخا کہو کیویں جے منے
میں رُڑھدی وچ بحر جُدائی پکڑ لگاؤ بنے
یوسف پاس گیاں کر عادۃ جھل گیاں دیداروں
تے یوسف بیزار ایہناں تھیں رنج اوہناں دی کاروں
ایہہ آکھن یا حضرت یوسف اسیں سوالی آئیاں
باندیاں ہاں سبھ خدمتگاراں اشرافاں دیاں جائیاں
اسیں سفارش کرنے آئیاں موڑ نہ دھک پچھانہاں
وچ فراق زلیخا مردی آئی نظر اساہاں
سر کشیاں لنگھ حدّوں گئیاں نیویاں کروں گاہاں
شعلے جھڑن دماں تھیں اس دے دوزخ بھَکھدیاں آئیاں
توں یوسف کیوں دِلوں وساری راہ گھتو گمراہاں
تر گدایاں نال نگاہاں دور نہیں ایہہ شاہاں
ہو نیواں جھک ویکھ کدائیں تے کر نین اُتانہاں
لِف تھوڑا ہتھ پہنچن تائیں نہ چڑھ جا اُپرانہاں
گُھمن گھیر پھسی اج اُس دی کشتی باجھ ملاحاں
من سوال تیری اوہ باندی ساڈیاں نیک صلاحاں
اوہ احسان بھلاوے ناہیں گھت ملیں گل بانہاں
کداں کہ نظر کرم کر ویکھیں کھڑی تکے وچ راہاں
مردی ریکھ تپے دل ساڈے تے اسیں بُرا نچاہاں
عشق تیرے اوہ لئی یوسف چڑھیاں برہوں سپاہاں
عشق تیرے وچ جلی زُلیخا شوق بلیندیاں بھاہاں
مار گھتی اوہ تیریاں درداں برہوں دے جنگاہاں
اُس دی کرن سفارش آئیاں تیری طرف تداہاں
تے اسیں آپ وصل دیاں خواہاں جے سچ طلب تساہاں
تُدھ زُلیخا بھاوے ناہیں تے اسیں حاضر سبھے
خوشی کرو نہ ڈرو پیارے مُڑ ایہہ عُمر نہ لبھے
باندیاں اسیں نہ جان پرائیاں کر خوشیاں سُکھ پاویں
آپ ترو کجھ سانوں تارو روڑھے زُلیخا بھاویں
دتی اساں اجازت تینوں جیوں چاہیں کر یارا
مرے زُلیخا جیوے بھاویں نہ کر مول نظارہ
ساتھیں مُکھ نہ موڑ کدائیں بھویں کہے زُلیخا
آپ ہسو کجھ اساں ہساؤ روندی رہے زُلیخا
سانوں رکھ کنیزاں کر کے تے دُکھ سہے زُلیخا
جاں توں نال اساں رل بیٹھیں مگروں لہے زُلیخا
اوہ بُڈھی ڈھل گئی جوانی تے ہُن نظر نہ پورے
سبھے اسیں اوائل عمراں رُخ بے عیب قصورے
پر جے ویکھ اساں کو وچھڑنے مُڑ ملنے نوں جھورے
تے جتھ وگن اسایاں نظراں ول گھت جان تنورے
ایہ نت ایویں کردیاں رہیاں سُخن بے ہودہ سارے
سُن یوسف چُپ غم وچ رہندا کیہ نہ نظر الاوے
تنگ ہویا دل یوسف سندا ویکھ ایہناں دیاں گلاں
اک تھیں ہور ہزاراں ہویاں زہر بھری وچ سلاں
یوسف دے آگر دے ہویاں اک دن ایہہ مرداراں
جلیاں بلیاں آس ترٹیاں طعنے کرن ہزاراں
تے یوسف سر نیویں بیٹھا کرے نمول نظارا
وارو وار زناں تھیں پوندا رنگ برنگ پکارا
اک کہے اس تائیں ہرگز مزیوں خبر نہ کائی
ایہہ زناں دی لذت اس نے کدی نہ ہوسی پائی
ایہہ بے خبر کیا اس معلم مزہ نصیبے ناہیں
ہووے ذوق اساں ول ویکھے صبر نہ کرے کدہیں
اک کہے میں معلم کیتا ایہہ فریبی بھارا
کن دھرے سُن گلاں پھلے مزہ ایہی اس سارا
چاہے دلوں نہ جاون ایتھوں تاں ایہہ بولے ناہیں
اُس نوں ذوق جو ہر دم میتھیں کرن گلاں کر آہیں
اک کہے اج وس زُلیخا سُنے اساڈا کیہا
نہ منے تے قید پوائیے چارہ اُسد ایہا
سُن یوسف نے عرض گزاری اللہ دے دربارے
قید چنگی اس کاروں جِت ول کردیاں زناں پکارے
جے نہ پھیریں مکر اُنہاں دے میتھی پاک الاہا
دل میرا جھُک اُت ول جا سی جہل گھتے گل پھاہا
اللہ صاحب عرض قبولی دور فریب کرائے
سُننے ہار دلاں دا محرم طلب نہ موڑ ہٹائے
تاں اوہ زناں زُلیخا اگے توڑ اُمیداں آئیاں
کہن علاج نہ اُس دا کائی باجھوں قید ایذائیاں
لوہا نرم کٹیں لکھ واری اثر نہ ظاہر آوے
گرم کریں تے نرم بنے اوہ سٹ وجے لِف جاوے
جے اس طرح ہزاراں ورھیاں اُس نوں ناز کراویں
سرکش ہووے نت ودھیرا کدی نہ مقصد پاویں
تیریاں نازاں کرڑا کیتُس عادت نہیں ٹکانے
سختی جھلے نعمت سندا تاہیں قدر پچھانے
ہُن خوشیاں دا قدر نہ جانے پئی مصیبت ناہیں
وچ مصیبت نعمت جاپے ہووے نرم تداہیں
جاں پیراں وچ بیڑیاں پئیاں وچ ہتھاں ہتھکڑیاں
تاں ایہہ تیرا تابع ہوسی توڑ گواسی اڑیاں
ایہہ تدبیر زُلیخا تائیں دل لگی سُن ساری
یوسف دی ہُن کرنے لگی زنداں دی تیاری
٭٭٭