ورقہ 118

دردندان فرستادنِ زُلیخا یوسف رباُمید حصُولِ وصل و بخدمت پیش
آمدنِ آنحضرۃ رادا روغہئ زندان و ذِکر احسانِ یوسف بر حالِ اہلِ زندان

چل وچ قید دِلا کٹ ویکھاں چھُٹن مکر جہاناں
تے اُمید دِلے وچ ہردم وصلوں بندیواناں
کثرت چھوڑ قدم دھر وحدت اپنا آپ نہ جاپے
تے اوہ وصل دِلے دا مقصد ملے دلے نوں آپے
وچ ریاضت بندی خانے قید نہ پویں جداہیں
ایہہ کدورت دل تھیں تیرے ہرگز جاوے ناہیں
ساعت دُکھ عمر دیاں خوشیاں طلب کریں ہتھ آوے
اتھ سوالی حاضر آیا خالی کدی نہ جاوے
ملے مراد اُٹھن دُکھ سارے پوے تسلی پوری
دوری دور حضور نیڑے عرض کُھلے منظوری
تازی واگ اُلار پیارے چل مطلب گھر نیڑے
یاد نہ رہن بھلن وچ دم دے دُکھ درداں دے جھیڑے
مُڑ چل یار دُوراڈا وگیوں بھیت نہ سمجھے جاون
محبوباں نوں بندی خانے یار ہتھیں چا پاون
بے اُمید ہوئی جاں وصلوں یوسف تھیں شہزادی
زناں بھکھائی مار بھلائی سر پائی بربادی
یوسف تائیں قید کرن دا دل وچ متا پکایا
باجھ ایذایوں نرم نہ ہوسی دل اُس دے وچ آیا
بدنامی سر میرے آئی طعنے کرن نہ سائیں
کنعانی دے عشقوں روندی کہندیاں میرے تائیں
خواری پائی شرم گوائی عشقوں باز نہ آئی
مردی جاندی طعنے کھاندی ننگ نموس نہ کائی
نام گواوے شرم نہ آوے مُڑ مُڑ لیک لواوے
یوسف دے اوہ اگے پچھے ہردم پھیریاں پاوے
اوہ ہٹاوے ایہہ نہ جاوے رو رو عرض سناوے
جاں اوہ اُسنوں جھاڑ بہاوے ایہہ نہ بُرا مناوے
جاں وہ اس تھیں چشم نواوے ایہہ رووے پچھتاوے
جاں بردے تھیں ننگ لہاوے شرم ہووے مر جاوے
ہر بردے دی بردی مردی خبر نہ رکھے گھر دی
سبھ لوکائی طعنے کردی ایہہ جردی دم بھردی
نشر ہوئی لاہ بیٹھی لوئی عشق لُٹی بہہ روئی
ہُن اس ول مونہہ کر کے نہ کوئی کدھرے ملے نہ ڈھوئی
بردہ بھی ہٹ گیا پچھانہاں ویکھ بلیندیاں بھاہاں
تے اجے اُس دا پیر اگانہاں پر دردوں دم آہاں
ایہہ روندی ہتھ بنھ کھلوندی بردی نظر نہ کردا
ایہہ طعنے میں سُنے عزیزا وگیا خون جگر دا
ایڈ اُلاہمے کیونکر جھلاں خطا ہوئی اک واری
میں بے چاری طعنیاں ماری جھل نہ سکاں خواری
باجھوں قید علان نہ دسے حُکموں قید کرساں
جُرم گناہ جو میتھیں ہویا چا اُسدے سر دھرساں
تاں ایہہ تہمت سر تھیں جاوے لوکاں شک سدھاوے
ایہہ گھر رہندا سا نہ بھاوے سانوں ننگ لگاوے
کہے عزیز میرے دل ایویں گُزری کتنی واری
پر میں اس نوں قید نہیں کیتا تیری خاطر داری
میں ہُن حکم دتا ہتھ تیرے جیوں چاہیں کر پیاری
مہر لگا لکھ دِتُس کاغذ یوسف دی مختاری
گیا عزیز زُلیخا خوش ہو یوسف پاس سدھائی
ایہہ اس نوں تحریر دیکھائی تے رو عرض سُنائی
لے یوسف توں قیدی ہوناں میں تیرے دُکھ روناں
میں تیتھیں توں تیتھیں دُکھیا دوہاں ہنجوں دھونا
میریاں دُکھاں نے ہُن تینوں درد دُکھاں ول ڈھوناں
میری وانگ دُکھاں وچ توں بھی پکڑ قرار کھلوناں
میرے نین تیرے وچ دُکھاں دیکھ سیاپے کردے
چھوڑ خلاف صُلح کر ہُن بھی راہ اوویں وچ گھر دے
جے فرمان میرے وچ یوسف باقی عمر گزاریں
تے احسان میرے ول دیکھیں دل تھیں نہ وساریں
وصل منگاں تے عُذر نہ کر سیں، خوش ورتیں ورتارا
تاں تینوں میں قید نہ کرساں من ملے چھٹکارا
قید بڑی اوہ مرگوں مندی یوسف جھل نہ سکیں
اوتھے نام خوشی دا ناہیں زہر پیویں اگ پھکیں
حکم میرے وچ تابع ہو کے رہ توں خوشیاں کردا
یوسف کہندا خوشیاں کولوں ہُن میرا دل ڈردا
پا وچ قید جیویں جی چاہے کراں نہیں بُرائی
ایہہ دنیا دن کائی بی بی جاندی نظر آئی
گُزر چلن دم دنیا والے غم خوشیاں دے حالے
اس دنیا دم کائی بدلے پواں نہ وچ وبالے
غم خوشیاں سبھ گُزر نہارے انت بھلن دُکھ چائے
تے جو کھوٹ دلے دا بی بی اُس دا داغ نہ جائے
قید چنگی لکھ واری مینوں تے ایہہ درد مندیرا
کر میرا وچ زنداں ڈیرا مُڑ گھر کراں نہ پھیرا
جے زنداں وچ درد بتھیرا تاں بھی بہت چنگیرا
ہُن تیرے گھر ظاہر دسدا میرا نہیں وسیرا
کہے زُلیخا بھل نہ یوسف قید ہوویں پچھتاویں
جو دُکھ توں وچ خواب نہ ڈٹھے سو زنداں وچ پاویں
درد جھلن دی چھوڑ دلیری من تمنا میری
قید رہن دی درد سہن دی ناہیں طاقت تیری
وقت سمھال ہُنے ہے ویلا رہے متاں دل ہاوا
پھیر پچھوں کت کارے آوے حسرت تے پچھتاوا
اس دردوں میں قید چنگیری یوسف نے فرمایا
جھگڑیاں وچ تساڈیاں آخر میں ہُن عاجز آیا
تسیں سبھے رل گردے ہوئیاں میں بھارا دُکھ پایا
کڈھ دُکھوں کر قیدی مینوں صاف جواب سُنایا
سُن تپ ہوئی لال زُلیخا میں دُکھ سہیا بتھیرا
ہُن یوسف وچ بندی خانے کر دکھلاواں ڈیرا
یوسف دے حق صادر ہویا حکموں بندی خانہ
کر اسوار مصر دیاں گلیاں اندر کرن روانہ
نال منادی کرے ڈھنڈورا ویکھو بندے تائیں
صاحب تھیں بے ادبی کیتی لگیاں ملن سزائیں
خلقت ویکھ رہی متعجب جھوٹھ نہ بول منادی
بریایوں ایہہ پاک فرشتہ نہ ایہہ چور فسادی
ایہہ صورت ہر عیبوں خالی اس وچ نہ برائی
ایہہ کسے ظالم ظُلم کمایا ظُلموں تُہمت لائی
سُن سُن شور پیا وچ گلیاں مصری کرن پکاراں
بس منادی بول نہ ظالم جھوٹھیاں کرو نہ واراں
وکھ کسے دل ہتھوں چٹا تے مُڑ ہتھ نہ آیا
آپ گوایا نہ مُڑ پایا چا اُسدے سر لایا
نیویاں اکھیں چُپ چپاتا یوسف دلبر شامی
تیں ول آیاں دی میں سُنیاں گھسوٹی بدنامی
جے تیرے دروازے ڈگیاں بُرا بُرا جگ بولے
رکھ سمھال بندے نوں شاہا قدموں دموں نہ ڈولے
صاحب زنداں سونپیاں یوسف پایا بندی خانے
قیدیاں دے دل خوشیاں ہوئیاں صبر گھلے پروانے
جے ایہہ صورت قیدی لائق قید ایہا آزادی
جے آباد زَنداں اس نوروں آزادی بربادی
قید پیاں جے ملے پیارا واہ واہ بندی خانہ
بندیواناں تھیں چا وارو جے بے قید زمانہ
بندی خانے وڑیا یوسف شہر وڈی ویرانی
اِکناں دے دل گئے پچھاڑی نال رہے زندانی
بندی واناں صورت ڈٹھی گئیاں دور بلائیں
اج خلاصی اساں اُداسی بند پسند کدائیں
بیڑیاں وچ اساڈیاں پیراں ہو گیاں پازیباں
طالع توڑ فلک تھیں آندا سورج نال فریباں
بندیوان رہے ہو بردے حضرت یوسف اگے
تے شہری آ کرن زیارت رہن زنداں ول اگے
یوسف تائیں اللہ صاحب علم دتا تعبیروں
مُشکل حل کرے سُن خواباں توڑے غم تقریروں
حضرت یوسف قیدیاں تائیں کہندا سنو بھراؤ
ہُن دے سال ڈٹھا جس سفنا مینوں آکھ سناؤ
کھول کہاں تعبیر تسانوں مشکل رہے نہ کائی
مالک میرے میرے تائیں ایہہ تاویل سکھائی
بندیاں نوں خواباں سُفنے کر کر عرض سُنائے
تعبیراں سبھ ظاہر کرکے یوسف حال دسائے
تے ایہہ خبر مصر وچ سارے سُنے تمام لوکائی
خواباں دی تعبیراں پُچھن خلق زندان وچ آئی
سُن تعبیراں جاوے خلقت سچ ہووے اشکارا
جُھکیاں شہر زنداں ول سارا علم ڈٹھا ایہہ بھارا
یوسف دی وچ بندی خانے خدمت کرے لوکائی
آن محبت دلیں سمائی بھاوے نہ بھلائی
طاس طعام لباس ہزاراں شہروں لوک لیاون
یوسف اگے سیس نواون عجز کریندے جاون
ایہہ طعام پوشاکاں یوسف دیوے قیدیاں تائیں
ہُن قیدی سرداراں وانگوں خوشیاں کرن اتھائیں
قیدیاں دے وچ پھردا رہندا یوسف پاک پیارا
شفقت کرے دلاسا دیوے ہر دل کرے نظارا
ترہایاں نوں پانی دیوے تے بھُکھیاں نوں کھانا
ننگیاں نوں پوشاکاں بخشے رخت دیوے من بھانا
بیماراں دیاں کرے دوائیں حال پُچھے سو واری
سبھناں اوپر کرم کماوے کر کر شفقت بھاری
جے کو سُفنا آکھ سناوے کھول کہے تعبیراں
راتاں تے دن خوشیاں اندر گُزرن حال اسیراں
صاحب زنداں عرض کریندا اک دن یوسف اگے
یا حضرت دل میرا ہرگز تیں بن کِتے نہ لگے
دل میرے وچ بہت محبت تیری آن سمائی
دل میرے نوں مُول نہ بھاوے تیری پلک جدائی
رب پناہ دیوے میں تائیں یوسف نے فرمایا
تیری ایس محبت کولوں خوف میرے دل آیا
اوہ سُن عرض کرے یا حضرت تیں دل کیوں بے زاری
دور ہٹیں کیوں میرے کولوں میں وچ کیا خواری
یوسف کہندا عشق کسے دا آساں سوکھاندا ناہیں
خیر گزارن ہاری یاری ملی نہ اساں کداہیں
ہر ہر دے میں عشقوں یارا جھلّے دُکھ بتھیرے
میں ڈریا ہُن عشق اوہائی آن لگا دل تیرے
قتل رہی اک باقی میں سر گئی دُکھاں دی واری
کیہ جاناں ہُن تیرے عشقوں اوہ بھی آون ہاری
ایویں بندی خانے اندر یوسف وقت گزارے
شہری قیدی حاکم زنداں کرن محبت سارے
آکھ سنا کجھ حال پچھے دا عاشق حال ملولوں
یار سوال گزارن ایہا آن غلام رسولوں
اثر سفارش ظاہر ہویا یا جوش چھڈے دل درداں
قلم جھکی سر روون لگی شوق وگایاں کرداں
٭٭٭