ورقہ 120

اک محل اُچیرا اُس دا ماڑیاں وچ بلنداں
نظر کریندیاں دسن اس تھیں قید خانے دیاں کندھاں
ویکھے بیٹھ زُلیخا ایتھوں تے اوہ وین الاوے
یوسف دا گھر دیکھاں دوروں جے اوہ نظر نہ آوے
ایہہ اوہ کندھاں یوسف سندے پون جتھے چمکارے
در دیوار اوہا جتھ کیتا ڈیرا یار پیارے
یوسف اوتھے پھردا ہوسی خبر کیا کت حالے
کِت ول ہون کھلے اِت ول نین دو نازاں والے
پکھا کون جھلیندا ہوسی تے کس فرش وِچھایا
خبر نہیں اج اُس دے اکھیں کس نے سُرمہ پایا
کس نے وال سوارے ہو سن کس پیراہن پائے
کس دے نین نظر کر اُس ول ہون خوشی وچ آئے
کون نصیباں والیاں اکھیں اج گنتی وچ آئیاں
وچ حُسن دی لہر جیہناں نے رج رج تاریاں لائیاں
ساعت بعد محلُوں لہندی بھردی طاس طعاموں
دئے باندی ول زنداں گھلدی تے پیغام سلاموں
دے طعام جو یوسف تائیں مُڑ باندی گھر آوے
اُسدے پیر چُمّے سو واری رو رو کے فرماوے
قدم مبارک ایہہ ول یوسف گئے زیارت پائی
اکھیں چُمے جو ایہناں اُس ول ہوسی نظر وگائی
پھر پچھے کہ کیونکر ڈِٹھو حال کیویں دسیایا
توں کیہ ہتھ بنھ عرض گُزاری اس نے کیہ فرمایا
اکھیں نال ڈِٹھایا ناہیں اُس نے تیرے تائیں
تے کس حال ڈٹھا توں اُس نوں بیٹھا کھڑا کتھائیں
تے پُچھیایا ناہیں تینوں کس گھلیوں اے باندی
واہ دردا ایہہ گھلن والی جدوں جمّی مر جاندی
ایہہ طعام جو لے کے گیوں خود کھاوس یا ناہیں
تے کجھ مہر پئی یا ناہیں سُن سُن حال اساہیں
کجھ پچھایا ناہیں تیتھیں میرے حال احوالوں
نین بھرے یا ناہیں اس نے میرے بخت زوالوں
راضی ہے یا نہیں زُلیخا فرمایا یا ناہیں
مُڑ کہیایا نہیں اساں بن کیونکر اُس دیاں آہیں
تے اوہ تھاؤں موافق آیا یا ناہیں اُس تائیں
تے اُس دا دل راضی اوتھے ہا ہے وچ ایذائیں
تے وہ چہرہ انور اُس دا ہے یا نہ اُس تابے
تے اوہ ہُن وچ خوشیاں رہندا یا ہے وچ عذابے
زُلفاں دی شب ہے یا ناہیں اوویں کالی کالی
تازہ ہے یا ناہیں اوویں اوہ لب لالی والی
مُشکیں جعد معنبر کا کُل کوینکہ حال پریشاں
کارن زخم لیایا ناہیں لبوں نمک دلریشاں
اوہ دو اکھیں روشن تینوں کوینکہ نظری آئیاں
روندیاں ہُن یا ہسدیاں رسدیاں کِت ول تو رو گائیاں
تے وہ گُجھی رمز وگیندی کِت ول نظری آئی
پیشانی دیاں نوری لہراں کیڈک ٹھاٹھ چڑھائی
مِژگاں تیر کماناں ابرو کس تھیں کرن لڑائی
کِس تھیں لباں تبسم بھریاں رکھدیاں صلح صفائی
اوہ سوہے رُخسار سوہاندے سُرخ اجے یا پیلے
کر محراب رکھے کس زاہد ابرو طاق رنگیلے
کاریہاری تیغ دو دھاری رسدی چشم خماری
کِت ول وگدی کس دل لگدی جھُلدی کون کواری
انجم ریز دنداں دیاں لڑیاں وچ پردے نورانی
عکس دو سُرخ لباں تھیں کر دیاں کس گھر برق فشانی
اوہ محبوب میرا زندانی تے میری زندگانی
دس پیاری میں بلہاری اُس دی کجھ نشانی
ایویں رہے قضیّے کر دی تڑف فراقوں مردی
خبر نہ گھر دی اگ ہجر دی رہے جگر وچ جردی
دن سارا نت ایویں گُزرے درداں وچ وہاوے
ایویں راتیں بندی خانے قصد کرے نت جاوے
جاں لگ یوسف قیدی رہیا اُسدا حال ایہائی
گئی جوانی پیری آئی شوق نہ گھٹیا رائی
طِفلی تھیں لا سب جوانی اندر غماں وہائی
تے اجے عشق چھوڑیندا ناہا دم دم مرض ودھائی
تے اوہ لاٹ برہوں دی سوزاں ہوندی گئی سوائی
عہد پراناں زخم برہوں دا پکڑ گیا پکیائی
دل مُشتاق اجیہا ہویا درداں مشق پکائی
ہو خود درد سمایا دردیں پھیر نہ رہی جُدائی
جاں اہو کرے تلاش دلے نوں درد اوہدے ہتھ آوے
اوہا درد اوہدا دل بنیاں تے ایہہ فرق نہ پاوے
دن دن پیر ضعیفی اندر قدم عشق دا اگے
جیوں کئیوں قوت تن تھیں جاندی اگ ودھیری لگے
عشق اجیہا غالب ہویا توڑ وگی پیونداں
برہوں سخت عذاب گھنیرا درد رچے وچ بنداں
اپنا حال زُلیخا تائیں بھُل گیا سُو سارا
رگاں پئیاں وچ تن دے رچیا یوسف یار پیارا
جداں عزیز زُلیخا طرفے ویکھے زرد دِساوے
اس بیماری دل وچ جاپے نت علاج کراوے
پر اوہ نال علاج کدائیں کائی نفع نہ پاوے
ہور علاجوں توڑ اُمیداں آخر فُصد کھلاوے
جاں نشتر فساد وگاوے قطرہ خون جو آوے
پوے زمیں تے یوسف یوسف ہر جا لکھیا جاوے
جتنا لہو جو باہر آوے ایہا شان دیکھاوے
ہر شریان ورید نہ کاوے یوسف ظاہر آوے
یوسف تھیں پُڑ ایڈک ہوئی اوہو اوہ دِسیاوے
تے غرقاب خیال اِسے وچ دن تے رات وہاوے
جیکو ایس بولایا چاہے سو سو سَد الاوے
تے ایہہ غرق خیالیں رہندی کجھ نہ سنیاں جاوے
پکڑ ہلا کہے کجھ کوئی تاں اس گل سناوے
باجھ ہلایاں سُنے نہ اس نوں جے لکھ وار بُلاوے
اکھیں دے وچ یوسف باجھوں کجھ نہ نظر آوے
اوہو اندر اوہو باہر ہر شے اوہو پاوے
کُل حواس اندر اوہ دسیا ہر جا رُخ چمکاوے
خود ول ویکھے اوہو دِسے ویکھ نظر شرماوے
بلکہ نظر بھی اوہو جاپے خود دیکھے وکھلاوے
آپے صبر آرام تسلی آپے غم دُکھ ہاوے
سُورج چند فلک دے تارے راتیں لین ہولارے
آتش اب طیُور بہائیم یوسف دسن سارے
تے سب باندیاں خدمتگاراں یوسف نظری آئیاں
کیتا صقل دلے نوں برہوں کُھلے نور صفائیاں
یوسف نال ہوئی پر لُوں لُوں خود یوں گئی تمامی
ہُن آرام نہ جاپے اُس نوں اندر بے آرامی
جان ولوں ہُن خبر نہ کائی تن ول نظر نہ پائی
کھاون پیون آون جاون اُس نوں خبر نہ کائی
نیند ایہا تے ایہا جاگن حال ایہا تُس سارا
یار وسے ہر جائیں دِسے جِت ول وگے نظارا
آہ بھرے تے بلدیاں لاٹاں مونہوں باہر آون
جاون رووے تے سڑدا پانی اکھیں نہر وگاون
ایدوں پرے کیائی ایہہ دل درد مندی دیاں واہاں
حیف ایہی ول غیراں جاون وگدیاں اجے نگاہاں
مر ظالم ایہہ عشق زنان دنے تے فانی دی یاری
جاں صورت وچ ایڈک جلوے معنیاں کیڈ خُماری
جاں جاں اِت مقام نہ پہنچے طلبوں صبر نہ آوے
تے اتھ جو کجھ حالا گُزرے ایہہ نہ لکھیا جاوے
جلوہ یار کرے ہر ویلے واٹ ہووے جاں پُوری
ہُن وچ وصل وسے دُکھ جاوے دور رہے ہو دوری
اکھیں مِیٹ رہے یا کھولے دِسّے یار مدامی
تے خود اس بُت خانے وچوں نکلوگے تمامی
پہلا سیر تمام ہویائی جس وچ سختیاں چائیاں
تے ایہہ منزل مقصد والی گیّاں دور جُدائیاں
ہُن اِتھ طالب رجے ناہا نامنزل سر آّے
چھوڑ کنار زماں مکاناں ویکھے جو دسیاوے
مُڑ وگ اجے قلم کجھ رہندا ودھ ودھ جا نمُولے
دعویٰ ایڈ پلے دم کھوٹے کد صراف قبُولے
٭٭٭