ورقہ 126

دربیان ضُعفِ حال زُلیخا دَر مصائب فراق و رسیدن اُو بعد از ناتوانی
بہ توانائی و در آمدن در نکاح یوسف و رسیدن بعشق حقیقی

چھوڑ غلام رسول پلک بھر جوش قلم دِیاں لہراں
ویکھ کیویں مطلوب ڈھوڈیندے نین چھڈن رت نہراں
توڑ تعلق چھوڑ تُملّق روڑھ تکلّف سارے
بُت کر گرد ملیندے ڈھوئی دلبر دے دربارے
گیا عزیز جہانوں جس دن یوسف تھیں چھڈ شاہی
سب مقصود میسر ہوئے جویں ارادت آہی
عدل انصاف طریق تمامی خلقت دی آبادی
شہر وسائے کرم کمائے گھر گھر فرحت شادی
شاہ کمال اجیہا ہویا حضرت یوسف سندا
گردن کش شاہ ہر ہر مُلکوں آیا ہوتس بندہ
حق رسالت یوسف سندی لوک بجا لیائے
باجھ شمار بیانوں یوسف خلقیں کرم کمائے
قحط زمانے شاہ عزیزے مرگوں عُمر نکھٹی
بے سر رہی زُلیخا عاجز درد وچھوڑے لُٹی
مالخزانے دولت زردی اُس نوں کمی نہ کائی
یوسف دا دیدار نہ لبھے جالی سوز جدائی
لوکاں تھیں ایہہ خبراں پچھے یوسف دے کجھ حالے
جو یوسف دی خبر سناوے کر دی مال حوالے
سال گئے پچونجا عمروں زُلفوں گئی سیاہی
نور اکھیں تھیں قوت بدنوں حال جمال تباہی
ماس بدن سب ہڈوں چُھٹّا لِفیا قد کمانوں
دند گئے مونہہ لُقمیوں خالی تے بیزار زبانوں
طاقت تنوں گئی چُک زورا قدموں تیز ادائی
جیہناں شیاں پرمان ہزاراں ہُن اوہ پاس نہ کائی
بیٹھا یوسف تخت جدائیں ایہہ نت خبر پچھاوے
کس نے ڈٹھا یوسف تائیں مال لوے دس جاوے
کیویں کہ بیٹھا کیہ کجھ کردا کیا کہ عدل کماوے
داد میری کیوں دیندا نائیں تے کیوں ترس نہ آوے
مظلوماں دیاں سُن سُن آہیں تکدا ہے یا ناہیں
محروماں ول ویکھ کداہیں کرے یا نہ نگاہیں
تے اوہ جدوں عدالت بہندا کیہ ورتے ورتارا
کن دھرے یا ہٹے پرے جاں دردوں سُنے پکارا
اوگن ہاریاں میریاں جیہیاں جاں اُس دے در آون
کر فریاد سی دُکھ کٹے روندیاں یا مُڑ جاون
اے لوکوں سچ آکھ سناؤ یوسف عالی سایہ
کیویں کہ اس نے عدل کمایا کیا کہ جگت وسایا
یوسف یار پیارے والی جو اک گل سناوے
گھر میرے وچ بھرے خزانے جو منگے سو پاوے
مسکیناں دیاں زناں مصر تھیں راتیں دنے ہزاراں
آ یوسف دیاں دسن خبراں تے ہوئیاں زرداراں
جھوٹھیاں سچیاں گلاں کرکر لُٹ کھڑیا زر لوکاں
ہتھوں خالی رہی زُلیخا وچ برہوں دیاں جھوکاں
ایویں رخت لُٹائے سارے قبضے رہیا نہ کائی
تے اوہ آتش بُرہوں والی ہووے نت سوائی
دن دن رچدا گیا ہڈاں وچ نشہ بر ہوندا کاری
ہُن ایہہ خودیوں وگی پریرے عقلوں گُزر سدھاری
رہیا لباس پرانے کمبل جامہ ہور نہ کائی
رَسن کمر ایہہ ٹپکا غم دا محکم بند جدائی
جس بُت نوں ایہہ سجدہ کردی ہور عبادت ساری
اوہا اِک رہیا ہتھ اُسدے اُس دی بہت پیاری
ایہہ بھی وصل سوال کرن نوں یوسف تھیں اِک واری
مینوں یار ملا وی ایہو آس دلے وچ بھاری
پے سجدے وچ ہر دم بُت تھیں کردی عرض دعائیں
میل میرا محبوب کدائیں صبر پوے میں تائیں
کر مقصود میسّر میرے کٹے درد بتھیرے
یوسف نال ملا اک واری جگر ہویا تپ بیرے
میں روندی نوں ورھیاں گُزرے غم دُکھ ودھے ودھیرے
اجے کدی محبوب نہ ملیا میل توہیں وس تیرے
وٹا ظالم سُنے نہ کائی ایہہ نت کرے دوہائی
عرضاں کر دی عمر گوائی کدی مراد نہ پائی
اجے یقین نہ اس تھیں جاوے عرض کرے کُرلاوے
جانے ایہہ معبود نکارا مینوں یار ملاوے
ناتن زور نہ اکھیں دسے انت زُلیخا ہاری
نکل گھروں لیا بُت بغلے باہر گئی بے چاری
کڈھ گھروں سُٹ باہر چھڈی عشق سچے دیاں سلّاں
اُلو واس گئی کر روندی وچ بلند محلّاں
چھوڑ گئی گھر چھیکڑ واری عشقوں چڑھی خماری
پردیوں قدم نہ چایا عُمرے ہُن سر سختی بھاری
گئی اُجاڑ گھراں نوں روندی خود اُجڑی گھر باروں
زر مُکا ہُن گھر وچ اُس نوں خبر نہ ملدی یارو
واہ عشقا کر بردہ رکھیں جیں ول نظر اُلاریں
گُلزاروں کرواویں توبہ آتش فرش سواریں
جاپے دُکھ سُکھاں تھیں افضل صحت تھیں بیماری
تیں وچ ایہہ خاصیت بھاری جیں وچ خوبی ساری
آہے جدوں زُلیخا ولوں سی دل نوں بیزاری
یوسف نے مُڑ سار لیوس شرم رہی دل بھاری
جاتا دل جس عیبوں کنبے اوہ مُڑ یاد نہ آوے
پاس زُلیخا مال بتھیرا جیوں چاہے تیویں کھاوے
ناہیں شرم اجازت دیندی پچھاں حال گُزارے
اوہ مت شرم کرے اج میتھیں جان اعمان چتارے
گھر تھیں گئی زُلیخا باہر روندی زارو زاری
رُخ پر مار دوویں ہتھ دردوں دھوندی وارو واری
وا دردا میں عشق اُجاڑی گلیو گلی رولائی
درد جیہدے نے خاک رُلائی اُس دی اج دُہائی
محرومی وچ مار گوئی جس دی بے پروائی
در اُس دے اج ہو سودائی میں فریادی آئی
خبر کرو محبوب میرے نوں ویکھ لوے دُکھ میرا
لائق رحم ہوواں جے عدلوں کرے کرم دا پھیرا
تے جے لائے رحم نہیں میں کیتیوں اوگنہاری
تاں بھی اُس دے فضل کرم دی آس میرے دل بھاری
مینوں چھوڑ گئے نوں دردیں میرا حال سُناؤ
جے اوہیار گیا رُس میتھیں میں ول موڑ لیاؤ
جے ناراض میرے اوہ ظُلموں میں کیتی بھرپائی
جے میں رو رو دامن پھڑیا اس نے مونہہ نہ لائی
کیتیاں دا میں بدلہ پایا سوز فراق جدائی
ایدوں پُرے رہیا جے کائی واہ وابے پروائی
بے پرواہا شاہنشاہا توں ملکاں دا والی
در تیرے سب جگت سوالی تے میں سب تھیں خالی
آس وصال تیرے دی ایڈک دل تے لہراں مارے
لکھ بہشت ہووے جے حاضر کدی نہ نظر اُلارے
میں وچ عشق تیرے جل مردی جس جلنوں اگ ڈردی
آتش دوزخ دی دل میرے حکم رکھے وچ سردی
جے ہے عشق میرا بھلیائی جنت ہے مُل تھوڑا
جے ہے برا نہ حاجت دوزخ کافی اجر وچھوڑا
سندیو دخل رکھیندیو اُس در آن پھڑو ہتھ میرا
در اس دے لے چلو مینوں میں دُکھ سہیا بتھیرا
گھر تھیںباہر نکل زُلیخا روندی پھِرے نتانی
مگرے نکل تُری اُٹھ دائی اوہ غم خوار پُرانی
اوہ اگے ایہہ پچھے پچھے رو رو کردی زاری
میں واری فرزند پیاری تیں سر مُشکل بھاری
درد تیرے پُر زور زلیخا مینوں کھچ لیائے
ایہہ لباس تیرے دُکھ سینتے چا میرے گل پائے
توں درداں دے فرش بنائے ہردم نویں ہنڈائے
توں اوہ مُڑ مُڑ جوڑ رکھائے جے میں پاڑ گوائے
پُر استین دُکھاں تھیں کرکے ہُن مینوں پہنائے
چلہُن جِت ول چلیں چلیساں جتھ قسمت لے جائے
ماپیاں توڑ دتی ساں دھیا نال تیرے کر بندی
واہ واہ میری طالع مندی تے وہ حیرت مندی
لے ہُن روء میں نال رویساں غم دے وین کریساں
بھر آہیں توں دردوں بھریاں میں روداد بھریساں
دائی ویکھ رووے دُکھ اُسدا اُس نوں خبر نہ کائی
دائی پر تاثیر دُکھاں تھیں رو رو کرے دہائی
تے اوہ حال زُلیخا والا ہُن وچ لکھن نہ آوے
نادیوانی نا اوہ عاقل عقلوں دور سدھاوے
جانجہانوں خبر نہ کائی یوسف دلوں نہ جاوے
مینوں چھوڑ گیوں کتھ یوسف رو رو کے فرماوے
میں غمخوار پرانی تیری مینوں چھوڑ نہ جائیں
احساناں دے بدلے ویلا حق پلے کجھ پائیں
میں گھر بار اُجڑ آئی تیرے عشق اُجاڑی
روڑھی ہجر پھی دُکھ تیرے برہوں اُلنبے ساڑی
بھریا نور چمکدا چہرہ آن دکھا اک واری
مل مینوں میں خادم تیری کرساں خدمت گاری
وہندی ٹھاٹھ حسن دی ویکھاں رُخسارے نورانی
شیریں لباں تبسُم بھریاں تے انور پیشانی
کالی رین وچھوڑیاں والی گیسو دی زندانی
زُلفاں دے زنجیراں دے وچ قید پئی حیرانی
لٹکدیاں دو زُلفاں ویکھاں تے اوہ خط ریحانی
اوہ رُخ بدر منور ویکھاں تے ہوواں قربانی
نور پذیر سبھے جگ تیتھیں روشن چار چوپھیرا
میں محروم قیدمی باندی زیر چراغ اندھیرا
اے دلبر کِتے تُریا جاندا مل جاویں میں واری
رحم کما کجھ حال میرے تے ویکھ میری ناداری
دن کائی توں میں گھر سُتوں تے میں تلیاں ملّیاں
توں اج حُکم روا جگ سارے میں رلدی وچ گلیاں
جے وچ درد تیرے دے میریاں اکھیاں جلیاں بلیاں
درد تیرے نے ملیاں دِلّیاں میں تھیں بھلیاں بھلیاں
آ دلبر دس دور نہ میتھیں تے نا پرے پریرے
میں مرساسں دل آس چروکی ڈگ قدماں وچ تیرے
ہُن اک واری ملن دیاں تانگھاں دلوں وگیندیاں میرے
میں دنیا تھیں گُزری جاندی دل دردیں کر بیرے
ایہہ دل دید ندی وچ تردا پے گیا گُھمن گھیرے
جاں تے توڑ وچھوڑ بندنیوں گھر سٹ گیوں اندھیرے
وچ انھیر پھری میں تینوں لبھدی چار چوپھیرے
جیوں جیوں میں دو ہتھ پسارے توں اجے بہت اگیرے
جے توں چھوڑ گیوں وا دردا لالا زخم اسانوں
جھل نہ جھل دغاں در تیرے چلاں نہ چھوڑ تسانوں
اے سلطان مصر دے والی واگ اولار کدائیں
بھُل بھلاوے پھیر عراقی آ دیدار کراویں
کوک کراں فریاداں تیں درداد بھریں سُلطاناں
توں اوہ بردہ میرے گھر دا تے اج شاہ زمانہ
توں اوہ مل وہاجیا ہویا ویچیوں بازرگاناں
تے اج دیس مصر وچ تیریاں سب تھیں عالی شاناں
توں اوہو جیں کر پروردہ میں خوشیاں کروائیاں
تے اج ملدیاں نام تیرے دیاں سارے دیس دُہائیاں
جاں توں وچ لطیفے اَخفی چمکاں آن دکھائیاں
توں جانے یا اوہو جانے جس نے رو رو پائیاں
وے میں واری توں اوہ سوہناں ہر سوہنے تھیں سوہناں
لاہ بُرقہ وچ مجلس وگیوں دیس گیا پے روناں
جس دل نے مُتجلّی ہو کے چاہیو دردیں ڈھونا
اس دل نوں سرسہناں بنیاں ہونے تھیں ان ہوناں
میں بلہاری وے سُلطانا واہ واہ تیریاں شاناں
جس گھر تینوں گاون ناہیں اور گھر ماتم خانہ
تے مل جس نوں پیا وچھوڑا روڑھ کھڑی طوفاناں
والیاوے اوہ کیوں نہ رووے ساڑ ہتھیں ویرانہ
ایویں روندی شہروں باہر کر دی زار چوراہے
سچے عشق سکھائیاں متیں حیرت دے وچکاہے
نڑیاں دی اس کلی بدھی یوسف دے وچ راہے
کدی ہووے جو یار اسانوں ویکھے نال نگاہے
راہ سجن دے عشق ستمگر بیٹھا مار نقارہ
کدی ہووے جو یار پیارا فضلوں کرے نظارہ
لاغر صید برہوں دا ہدیہ بیٹھا گھت پواڑا
کدی ہووے صیّاد میرے دا نظروں وگے دوگاڑا
آہے بعد مہینے ہوندی یوسف وی اسواری
لکھ لکھ گرد سوار چو طرفے رکھدا زینت واری
لاکھاں چار سوار تمامی سیر چڑھن ہمراہی
کئی ہزار نقیب اگاڑی زیبت حد نہ آہی
یوسف دا اک گھوڑا کوتل اُسدی صفت نیاری
جاں یوسف چڑھ سیر سدھاوے اُس تے کررے سواری
پاون زین جدائیں اُس تے کرے آواز اُچاری
فوجیں سُنے آوازہ اُس دا سُن سب کرن تیاری
حال رَعیّت دا جا یوسف ویکھے اکھیں سارا
ناداراں مظُلوموں اُتے رحم کرے اوہ بھارا
تے جتھے وچ راہ زُلیخا کیتا آن اُتارا
ایہو راہ جتھوں دی گُزرے یوسف پاک پیار زُلیخا
جھُنگی بنھ زُلیخا بیٹھی یوسف دا راہ پھڑ کے
جاں یوسف اس راہوں گُزرے زخم اوہدے دل رڑکے
جاں یوسف دے گھوڑے سندا سُنب زمین پر کھڑکے
اوہ برہوں دا درد انگیارا سینے دے وچ بھڑکے
جاں ایہہ لاٹ برہوں دی بھڑکے لوںلوں اُسدا دھرکے
شورش عشق فروزاں بجلی دل اُس دے وچ کڑکے
جاں ایہ بجلی کڑک ڈراوے ایہہ تڑفے سڑ سڑ کے
برقی چمک برہوں دیاں تیغاں چاگا ہے گھڑ گھڑ کے
ایڈ زُلیخا دے وچ دلدے برہوں اثر رچایا
جاں یوسف دی چڑھے سواری جانے یوسف آیا
جاں جاں دوروں فوج اوائی دائی نوں فرماوے
اُت ول مونہہ کرو جھب میرا بو یوسف دی آوے
جیوں جیوں فون ڈُھکے آ نیڑے ہوندا شوق سوایا
کر کے جوش بلند پکارے دلبر شامی آیا
عالی پایہ جس دا سایہ دیس مصر وچ چھایا
جوش رتوں بھرتن اُچھلایا مہ کنعانی آیا
اوہ بازار وکیندا آیا خوب لوٹیندا آیا
دیسوں مار اُجاڑن والا مصر سٹیندا آیا