ورقہ 127

میں جس دے وچ دُکھاں رُنی اُسدیاں فوجاں آئیاں
مالک دا اوہ بندا آیا پائیاں مصر دُہائیاں
اوہ آیا میں جس دیاں لائیاں سر تے اوڑھ نبھائیاں
اوہو آیا میرے ورگیاں جس نے خاک رُلائیاں
خاک رُلیندیاں بے پروایوں وچ فراق جلائیاں
جلدیاں بلدیاں بھی وچ فُرقت روڑھیاں روڑھ گوائیاں
روڑھ وگایا ندی وچ جھُنگی لاٹاں بلدیاں آئیاں
آون دیو نہ ورجیو لوکو ساڑن دیو جدائیاں
سُفنیاں دے وچ پھردا پھردا شہر مصر آ وریا
لشکر چاڑھ برہوں دے خونی مصروں کِت ول چڑھیا
شاموں آیا مصرے وڑیا اُسدے لشکر آئے
ویکھ کدی مشتاق کھڑی نوں کہیں سُنیہا وائے
میں جس دے دُکھ گھروں اُجاڑی اُس دی چڑھی سواری
تے جس دھری میرے وچ جگرے تیز کھنڈے دی دھاری
جاں لشکر آ جاوے نیڑے بے خود اُٹھ کھلوندی
تے یوسف دی طرف سواری نسدی روندی روندی
لشکر دے ول دوڑی جاندی یوسف نام پکارے
جا بہندی کر گِریہ زاری راہے دے وچکارے
شور کرے مل دوڑی جاندی یوسف نام پکارے
جا بہندی کر گریہ زاری راہے دے وچکارے
شور کرے مل جائیں یوسف ملیاں جگ وہائے
موڑ لگام چلاک سوارا دیکھ بہندی رُڑھ جائے
ویکھ نہ سکدیاں میریاں اکھیں جے طاہر رُخ تیرا
میں ول آ میں دلوں نہ انھی لواں پچھان لوٹیرا
تے اکواری بول پیارے تیرا بول پچھاناں
ایہہ سلطانا عالی شانا کریں نہ زور دھگاناں
سُن جائیں فریاد بندی دی دوڑ دوراڈا ناہیں
والیا ملک مصر دیا حضرت سن جا میریاں آہیں
میں سُنیاں نادراں دی توں کرواہیں غمخواری
آ مل ویکھ میری ناداری ہو منصنف واری
ویہہ دیدار رہے دم میرا دیس مصر دیا شاہا
اک دن سال میں سرور تیری تے توں بردہ آیا
اوہ دن یاد نہیں جے تینوں آ میتھیں سُن جائیں
ہو نیڑے میں درد سناواں تے مار اذائیں
میں پہونچی کر قصد اتھائیں لبھدی تیرے تائیں
چاڑھ میرے سر طالم کو تل تن کر گرد اڈائیں
کر پرزے ایہ تن دُکھیارا اُچا وچ خاک رلائیں
درد تیری دیاں لاٹاں دل تھیں ہوون سرد تدائیں
انت دُکھاں وچ میں کھپ مرناں تے درداں وچ رو کے
ڈھو تازی میں اس وچ راضی کر جا چور کھلو کے
اے یوسف توں کِت ول جاندوں ویکھ میرا دُکھ جائیں
میں دیدار تیرے دی خواہاں آ دیدار کرائیں
عالی قدراں والیا شاہا ویکھ نتانیاں تائیں
بے قدراں دیاں حالاں اُتے کریں نگاہ کدائیں
ناداراں دی ویکھ نداری پاویں لکھ جزائیں
تے دیدار وچھیناں اکھیں گیاں دور ازائیں
نین گماں نشے دیاں ندیاں عمراں وگدیاں رہیاں
صاعِق برق دنداں دیاں چمکاں دھیریا نئے سرسہیاں
دھیریاں نے سر ضرباں سہیاں غرق ندی وچ گیاں
تے میں ڈوب خوشی دیاں وہیاں در تیرے وچ پیاں
جاں توں نور اکھیں دا میرا اکھیں وچ نہ آیا
ہو بے نور اکھیں تھیں میں ہُن سُکھ چھڈیا دُکھ پایا
اج احوال میرے تے شاہا دیریاں دے دل گھلدے
آہ میری تھیں پتھر ڈھلدے پنکھیاں دے پر جلدے
عہد وفاقوں میں دل بھریا جو وچ روز ازل دے
جے ورھدا سخت پہاڑاں اوہ گھلدے وچ پل دے
میں انجان نواقف بے دل بھار ایہا سر چایا
جس نے حال میرے نوں پایا پا جُنبش وچ آیا
واہ تعجب جے اجے تینوں میں پر ترس نہ آوے
ایڈ رحیم کریم تیرا دل کیویں کہاں جھل جاوے
حال جیہدے پر ویری روون تے غم کھان پرائے
تیں جیہیا خود سردا والی پھر کیوں رحم نہ کھائے
آ اج ویکھ میری ویرانی حیرت تے حیرانی
میں وچ درد تیرے دیوانی ہتھوں گئی جوانی
میں فانی گھر میرا فانی واہ وا سرگردانی
انفس تے آفاق تمامی سب تیتھیں نورانی
میریاں اوہ سر کشیاں یوسف ویکھ کدھر اڈ گیاں
رنگ محل گئے چھُٹ میتھیں گلیاں پھرنیاں پیّاں
نہ اج میریاں سیاں رہیاں نا اج خویش قبیلے
نہ اوہ میریا تُند ادائیں نہ اوہ مکر نہ حیلے
نہ اوہ رہے سوہاو نہارے مست دو نین رسیلے
نہ اوہ وچ محل حُسن دے ابروُ طاق رنگیلے
کٹک چڑھا کدھے چڑھیوں جاندیا سوہنیاں راہیا
میں ول آ پھڑ خونی تیغا میریا شوخ سپاہیاں
پہن کفن میں کھڑی اُڈیکاں قاتل دے وچ راہاں
میں میدان تیرے وچ حاضر ہُن ناہٹیں پچھاہاں
ایہہ ایویں وچ لشکر بیٹھی رو رو حال پکارے
ویکھ سوار نتانی تائیں ہٹ ہو جان کنارے
گھوڑے فون لنگھن وچ رہندے اُس نوں کوئی نہ جانے
تے ایہہ کرے ودھیرے زاری درد پُنے دکھ چھانے
اندر شور آواز نہ سُندی لنگھدا لشکر سارا
مُڑ کلی وچ داخل ہوندی روندی حال آوارہ
ایویں جاں مُڑ آوے یوسف کرے نویں سر زاری
وچ اُڈیکاں تیریاں یوسف میں ایہہ عُمر گُزاری
دور و دور نقیب پکارن ایہہ سُن کرے دوہائی
دور رہی میں عُمر تمامی ایدوں دور کیائی
دور ہوئی میں ہونے کولوں جل موئیاں وچ دوری
نیڑے ہون دیو اک واری ویکھ لواں رُخ نوری
میں ول میتھیں نیڑے سوہناں چمکیا نور و نوری
دور ہوو تسیں دور کریندیو کہو نہ دورو دوری
شوق جمال جمیل سجن دا ول ول پاس کریندا
آپ نقیب جلال اوہدے دا دھک دھک دور سٹیندا
گرداڈے سم اسپ سپاہوں ات ول جھکے ودھیرے
فوج تیریاں گرداں یوسف ٹھنڈھ گھتن دل میرے
فوجاں دے وچ راہاں ڈگدی وچ آہیں دل ساڑے
بھلا ہووے جے گھوڑے اُسدا سُنباں ہیٹھ لتاڑے
جے اوہ آپ نہ نیڑے آوے رلاں سنُباں وچ فوجیں
ایہہ مراتب عشق سچے دا قدم دھرے جا اوجیں
چھاتی تے اچا اسب چڑھاؤ کے سپاہیاں تائیں
یوسف یوسف دی وچ فُرقت موئی کہسن لوک کدائیں
جاں اوہ گھوڑا یوسف وال دھرتی سُنب وجاوے
چھاتی وچ زُلیخا اپنے ست وجیندی پاوے
ایہہ جانے جِتھ یوسف جاندا اِت ول دوڑی جاوے
وچ سواراں راہ نہ ملدا ڈگے کدی اُٹھ دھاوے
اک دیدار کرن نوں ترسے اکھیں نظر نہ آوے
الفوں یے تک غم دے جھیڑے کر کر زار سناوے
الفوں اگ برہوں دی چمکے بے بریاں کر سُٹی
تے تے ثے ثابت ناہیں جیم جلاں غم لُٹی
حے حرامہوئے سُکھ مینوں خے خواری پائی
دال دُکھاں نے توڑ گوائی ذ الوں ذبح کرائی
رے روندی زے زاری کر دی سین سکیندی تپدی
شین شکار ہوئی میں تیری صاد صبر وچ کھپدی
ضادوں ضرب لگی دل برطوں طوئے طاقت تھیں ہاری
ظوئے ظہور غماں دا ہویاں عینوں عقل وساری
غین غماں نے گھروں اجاڑی فے فرقت نے لُٹی
قاف قرار گیائی میتھیں کافوں کرم نکُھٹی
لام لٹی میں میم مروڑی نون نگھاری یارا
واؤ وساری دل تھیں یوسف ہے ہاری دل سارا
لام لگایاں غم دیاں تیغاں الفوں آس تُرٹی
ی یاروں میں وچ جدائی ہجر جہنم سٹی
ایویں کردی گریہ زاری برہوں لانبو لاوے
تپے کھپے کجھ پیش نہ جاوے نا بُت یار ملاوے
جاں یوسف دا لشکر لنگھے آس ترٹی جاوے
بُت اگے جا سیس نواوے رو رو عرض الاوے
اے معبود میں تینوں سری عمر پوجیندی
تُدھ ڈٹھی میں وچ وچھوڑے رہیاں زار کریندی