ورقہ 128

دیہ مقصود میرے معبودا یار ملے اک واری
میں مفلس اوہ شاہ زمانہ قدر جدائی بھاری
اے معبود ہوئی میں گھائل میریاں سُن فریاداں
برہوں لُٹ پُٹی گھر باروں گھت بندی آزاداں
ایہا حال رہیا جگ ویتے پُہتا عشق ٹکانے
خاص مقام فنا دا ہویا ایہہ زُلیخا بھانے
بالمحبوب بقاء وچ آئی تے اوہ خودیوں فانی
سُن غیراں خود عشق جلائی لاٹاں بھکھن نہانی
سیر الی المحبوب پکارے جاں کُلّی ول آوے
بالمحبوب اجے بھی اوویں خود نوں کدی نہ پاوے
دل دھڑکے جاں دلبر آوے سُنب وجے وچ سیجے
زخم رہے وچ دلدے جس تھیں آخر تیک مہینے
جدوں سواری یوسف سندی اس راہے دل آوے
دل اُس دا خود کرے پکاراں اکھیں نہ دسیاوے
ہور لنگھن جے لاکھ ہزاراں اُس نوں خبر نہ کائی
ایہہ اپنے وچ درد قضیاں کردی رہے دہائی
لوک کہن تد کیونکر جاپے یوسف دی اسواری
ہوراں ول دھیان نہ تیرا اِت ول رغبت بھاری
تینوں اکھیں نظر نہ آوے یوسف کیویں پچھانے
کہے زُلیخا یوسف تائیں خود میرا دل جانے
وچ دماغ رچے بو اِس دی کردی مات خیالاں
دل دھڑکے تن تڑفے میرا جگر تپے وچ حالاں
یوسف دے اس گھوڑے والا سُنب وجے وچ چھاتی
تن میرا کجھ رہیا نمونا اُس دا عشق حیاتی
ایویں جلدی رہی زُلیخا بر ہوندے وچ سوزاں
تے ہُن فرق نہ جاپے اُس نوں راتاں تے وچ روزاں
دُدھ سفید گیاں ہو زُلفاں شیروں تے کافوروں
ایہہ پوری وچ عشق مراتب شوق نہلائی نوروں
نورو نور ہوئی اوہ تن من دل دے نور ظہوروں
دلبر دا رُخ جلوے کردا نزدیکوں تے دُوروں
خود تھیں دوڑ دلا تک دلبر بھُل نہیں اس راہوں
عامل شرطان لم تکن نوں ملی جزا تراہوں
چشماں سُک گئیاں ہور پُرزے دور گئی بینائی
اس منزل وچ ایہناں اکھیں دی حاجت ناہا کائی
دنداں تھیں مونہہ خالی ریہا موتی جھڑے صدف تھیں
اس منزل جیس کھاون بھاوے اوہ ہے دور شرف تھیں
ماس ہڈوں چھٹ لٹکن لگا وانگوں پت پرانے
گئی بہار خزاں رت آخر پت سُکے جھڑ جانے
اس دنیا دی گردش اندر نویں پُرانے ہوئے
دند گئے ہُن پئے دو طرفے رُخساراں وچ ٹوئے
جھکیا قد گئی ہو نیویں عشق نوا دیکھائی
چھٹ پیا دل ہتھوں دھرتی ایہہ لبھدی اِتھ آئی
بندو بند گئے پیوندوں جل بل کے وچ درداں
عشق رہیا یا غم دی زاری گرم آہاں یا سرداں
اک دن رو رو زاری کردی یار ملن دیاں تانگھاں
اشک اکھیں دے کانے روڑھن وگن کُلی وچ کانگاں
لے بُت نوں رکھ اگے روئی یاروں جدوں اوائی
اے معبود چُکی مر میں ہُن کر مقصود روائی
دیہہ مراد لگے واہ تیری ہُن میں دُکھیں باری
تے میں وچ عبادت تیری ساری عُمر گزاری
کر کر عرض مُراداں منگیاں میں رو رو در تیرے
پر میں کدی مراد نہ پائی درد ودھیرے
بدلہ کجھ عبادت سندا دیہ مینوں اج ویلا
دُکھ میرا سب معلم تینوں عشق جگر وچ سیلا
جے اوہ یار پیارا میرا وصلوں ہٹے پریرے
کر مدد دو کرے کلاماں آن مقابل میرے
دُکھ میرے نوں اوہ سُن رووے رحم کرے اک واری
تے میں اپنا حال سُناواں کر کر گِریہ زاری
میں روواں وچ اُسدیاں درداں اوہ دووے دُکھ میرے
کر میرا مقصود میسر جے اتنا وس تیرے
ایہہ زاری کر بُت دے اگے باہر وار سدھائی
تد نوں حضرت یوسف والی پاس سواری آئی
اگے وانگ زُلیخا اوویں کر دی رہی دہائی
دھکے کھا رہی ڈگ راہے ملی مراد نہ کائی
تے اوہ اُسدی گریہ زاری کجھ نہ اثر لیائی
کون ایہی توں کیہ کجھ کردی کنے نہ آن پُچھائی
فوجاں دے وچ ڈِگ ڈِگ روئی کدھرے ملی نہ ڈھوئی
ہُن اس رہیا آس نہ کوئی دردوںبیدل ہوئی
مُڑ کلی ول روندی آئی دل وچ غصہ آیا
اے بُت ظالم تیرے کولوں میں کجھ نفع نہ پایا
توں وٹا جڑ پٹا ظالم بہ گھڑیا بدکاراں
کس پاڑوں چُک لیاندوں بُت سازاں مُرداراں
عمر میرے دا وٹا ملیوں میرے عم کولے
ان پیوے گل میرے ظالم ڈب گیوں لے تھلے
پتھر بیڑیاں ڈوبن والا توں میرے ہتھ آیوں
میں ناتانی دے سر غیبوں کس آفت چاء لایوں
میں بھُلی کیوں پوجیا تینوں عمر گئی سڑ سڑ کے
توں سڑدی نوں ناز برہوں وچ ساڑیا خود پھڑ پھڑ کے
توں وٹا وچ چھاتی لگوں زخم تیرا دل رڑکے
تیں سینے وچ اگ اُلنبہ سو میرے دل بھڑکے
ننگ نہیں وچ تیرے کائی توں ہیں سنگ نکارا
ہوندا کم گواون ہارا یار دوڑاون ہارا
میں کیوں متھا رگڑ گوایا دھر دھر تیرے اگے
خاک اڈے توں جل بُجھ جاویں اگ اجیہی لگے
ملیا یار وچھوڑن ہاریا رہیں جہنم سڑیا
بدھا نال رہے گل تیرے جس ظالم توں گھڑیا
توں دوزخ دا بالن گلا سڑن تیرے پُجارے
تیں ول جھُکدے رہن ہمیشہ دوزخ دے ونجارے
تے مقصود جو منگن تیتھیں رون سدا جڑ مارے
چوڑ چپٹ چلن ہتھ خالی جھاڑ پلے سب چارے
مے مقصود ریہوں ناتھاواں تیرے وس نہ کائی
ہوراں دی کر سکیں کیونکر توں مقصود روائی
مقصودُوں توں آپے خالی سب تھیں آپ نکارا
ڈُب مرے جو تینوں جانے مقصد دیون ہارا
آپ وٹا توں جندوں خالی ڈگیا اُٹھ نہ سکیں
طالع میرے جاں گھر آون وج ہکے چا دھکیں
تیرے اگے کر فُریاداں میں سب عمر گوائی
توں نہ سُنیاں داد نہ دتی نفع نہ ملیارائی
جو اج حال تیرا میں جاتا اگے سمجھ نہ آئی
جے جاناں توں سُندا ناہیں کردی شور نہ کائی
تیشے نال چھِلے تُہ پاسے ستھے نک بنایا
کناں دے وچ سُننے کارن کیوں نہ چھیک رکھایا
کھیہ سواہ چنگیری تیتھیں جس وچ کائی نرمی
توں بے زور نتاناں عاجز سخت تیری بے شرمی
تیرے جیہیا مار تیرے وچ تینوں توڑ گواواں
کن مروڑ سٹاں وچ دھرتی بینی خاک رلاواں
سجدہ کرے جو تیرے تائیں یا تے توڑ گواوے
غصہ خوشی نہ تیں وچ آوے فرق نہ تدھ دساوے
ویکھن سُنن کلام حیاتوں توں محروم بے چارا
قدرت علم نہ تیں وچ کائی توں ناپاک نکارا
تے جاں صِفت نہ کوئی تیں وچ اے دشمن مُردارا
کداں عبادت لائق ہو سیں کیا بناون ہارا
تینوں رب رہی میں کہندی عقل قیاسوں ہاری
میں وچ جان تے تیں وچ ناہا ایہہ نا سمجھ وچاری
میں تینوں کیوں رب بنایا میں شیطان بھلائی
بھار تیرا میں چُکی پھردی میں وچ عقل نکائی
حِرص ہواء ہوس دے بُت دی کیتی عُمر غلامی
کُھلا راز دلے وچ جاتا ایہہ دُکھ درد تمامی
یوسف دا رب قدرت والا سچ یقینوں پایا
جس بردے نوں تخت بہایا سر تے تاج رکھایا
یوسف دا رب سبھ تھیں چنگا خلق اوہ پاؤن ہارا
توں میرا رب سبھ تھیں مندا کم گواون ہارا
یوسف دا رب دل دیاں جانے جان چھپاؤن ہارا
توں میرا رب کجھ نہ جانیں مفت ستاون ہارا
یوسف دا رب حاضر ناظر آس پُچاون ہارا
توں میرا رب چکے باجھوں کتے نہ جاون ہارا
یوسف دا رب سب دا مالک رحم کماون ہارا
توں میرا رب تن اپنے دی خبر نہ پاون ہارا
یوسف دا رب سُن فریاداں درد اُٹھاون ہارا
توں میرا رب گُنگا بولا مغز کھپاون ہارا
یوسف دا رب پاک شریکوں اک سداون ہارا
توں میرا رب وچ پہاڑاں رل مل جاون ہارا
یوسف دا رب درد منداں دی درد ہٹاون ہارا
توں میرا رب دو من بھارا مرض ودھاون ہارا
یوسف دا رب سچا خالق خلق بناون ہارا
توں میرا رب باجھ بنائے کم نہ آون ہارا
یوسف دا رب توبہ کردیاں پار لنگھاون ہارا
توں میرا رب پوجا کردیاں دوزخ پاون ہارا
یوسف دا رب رُڑھدے بیڑے بنے لاون ہارا
توں میرا رب تردیاں تائیں غرق کراون ہارا
یوسف دا رب باجھ دوائیں گھاہ ملاون ہارا
توں میرا رب زخماں اُتے لون لگاون ہارا
یوسف دا رب بندیواناں بند چھوڑاون ہارا
توں میرے رب سکھیں وسدیاں دُکھیں پاون ہارا
یوسف دا رب بردیاں دے سرتاج رکھاون ہارا
توں میرا رب تاج وراں نوں خا رُلاون ہارا
یوسف دا رب جو کجھ چاہے کر دکھلاون ہارا
توں میرا رب آپ نتاناں دھکے کھاون ہارا
یوسف دا رب زمین فلک دے نقش لگاون ہارا
توں میرا رب ترکھاناں دے گھریں وکاون ہارا
یوسف دا رب عالی والی روگ گواون ہارا
توں میرا رب آپے وگی لے کائی لاون ہارا
یوسف دا رب وچھڑیاں نوں موڑ ملاون ہارا
توں میرا رب رل مل بہندیاں جُدے کراون ہارا
یوسف دا رب رب سبھاں دا اُس بن رب نہ کائی
توں میرا رب رب نہیں میں رب کیہا پچھتائی
یوسف دا رب رب اساڈا اُسدی خلقت ساری
توں میرا رب ہر گز ناہیں قسم کراں سو واری
تیرا نام نہیں رب مولے اُکا رب اوہائی
یوسف جس دی پوجا کردا اُس دے جیڈ نہ کائی
یوسف جیہے بندے جس دے واہ اُسدی وڈیائی
جس یوسف دی شکل بنائی اُس بن ہور کیائی