ورقہ 129

تیرا نام نہیں رب مولے اُکارب اُوہائی
یوسف جسدی پوجا کردا اُسدے جیڈ نہ کائی
یوسف جیہے بندے جس دے تیتھیں بہت چنگیرے
میں اس چھوڑ تیری ول جھکیاں واہ واہ طالع میرے
انسانیت دا میں گوہر توڑیا رل سنگ تیرے
میں بد قسمت نوں جاں مائی جن سٹ گئی اندھیرے
اِکّا رب سبھاں دا مالک خالق تیرا میرا
میں سب اُس دیاں صفتاں منیاں توڑ علاقہ تیرا
اُس دے ہور مقابل نہیں اوہا سبھ دا والی
اوہ اک رب سبھی جگ بندہ اس دیاں صفتاں عالی
توں پتھر وچ راہے اڑیوں میرے کم گوائے
جے میں سچا رب پوجیندی کیوں روڑھی دریائے
میں تیری بھُل پوجا کیتی ملکوں اُجڑ آئی
پھیر رہی میں سجدے کردی لیک متھے نوں لائی
قدر نہ مال رہیا زر کائی چنگی خاک اوڑائی
ہُن کلی وچ کراں دہائی تینوں خبر نہ کائی
تے توں کم نہ آون والا کیا کراں ہُن تینوں
کراں سرہاناں سر وچ رڑکیں بھلا نہ بھاویں مینوں
مرچاں لون نہ پیسن لائق تیرے بند کوّلے
سر پسیری یا وہ سیرا گُھڑ دیاں پوے نہ پلّے
جے ظالم وہ سیرا ہوندوں ہوندوں گھٹ بتھیرا
مُشتریاں دے دلنوں کھاندا ہر جا گھاٹا تیرا
تولن دے وچ کسیا ہوندوں گھاٹے دے وچ پورا
تے توں پورا کدی نہ ہوندوں بے زورا معذورا
کلی روک چھڈی کیوں میری اگے تنگ بتھیری
کانے بھن گوائے لانبھوں توں دکھاں دی ڈھیری
کھا غصہ کڈھ کُلی وچوں باہر سُٹ وگایا
جاہ ظالم رل پیراں ہیٹھاں توں کیا مغز کھپایا
تے اک پتھر اوسے جتنا سر اُس دے وچ لایا
توڑ گوایا خاک رُلایا صبر دلے نوں آیا
کس نوں طعن تنوڑے کیتے اوہ ناہیں شے کائی
ایہہ سب قہر قضیّے دل دے رو رو اگ بُجھائی
وڑ کلی وچ اللہ اگے رو رو سیس نوایا
اے اللہ توں وحد خالق تو ہیں جگت اُپایا
تیرا ہور شریک نہ کائی تیری سچ خُدائی
جو چاہیں سو تو ہیں کردا تیں بن ہور نہ کائی
توہیں سُورج چند بنائے دن تے رات اُپائے
سب ستارے سن اسماناں وچ فرماں دوڑائے
رنگا رنگ بنائی دنیا مدت عُمر ٹھہرائی
دائم قائم توں اک والی تیں مُڈھ انت نہ کائی
توہیں جمال میرے دلبر دا سرجیا نور قمر دا
تو ہیں میرا دل غم پروردہ کیتا اُس دا بردا
تے توہیں دل دلبر دے نوں میں ول ناہ جھکایا
جاں میں آپ جھکی وَل غیراں تاہیں میں دُکھ پایا
توہیں مقصد دیونہاراں حکم تیرا سب جاری
واگ ولاندی تیرے قبضے تیری خلقت ساری
اک پتا بن تیرے حُکموں ہرگز ہلے ناہیں
اوّل آخر خبراں تینوں غفلت ناہ کداہیں
ہر جا ویکھیں سُنے دعائیں حُکم تیرا سب جائیں
ہر نقصوں توں پاک ہمیشہ ہر خوبی تیں تائیں
گم گئی میں راہوں یا رب خطا کمائی بھاری
چھوڑ تینوں بُت رب بنایا ہویاں اوگنہاری
توں قادر توں حاضر ناظر ارحم اکرم والی
چھوڑ تینوں بے راہے چلی رہی مُرادوں خالی
بھُل گئی میں ہُن راہ لبھا راز کُھلا میں سارا
بخش ربا میں اوگنہاری توں ہیں بخشنہارا
کر اقرار گناہ زُلیخا توبہ دے در ائی
استغفار کرے سو واری رو رو عرض سُنائی
پاک الاہا شاہنشاہا فضل تیرے تے بھارے
تیتھیں دور رہی میں عُمراں اج ڈُھکی دربارے
کر منظور بندی دیاں عرضاں بخش غموں چھٹکارے
یوسف میل ملاں اک واری جان میرے دُکھ سارے
عرض قبول پئی درگاہے ورھیاں رحمت باراں
چھوڑ صنم دروڈے ڈگیوں خوشیاں من ہزاراں
جاں یوسف مُڑ سیروں آیا اُٹھ زلیخا روئی
اگے وانگ جھنگی تھیں نکل رستہ مل کھلوئی
نعرہ مار پکاریا جاں اس ڈٹھی عظمت شاہی
سبحان اللہ پاک خدا دی واہ وا بے پروائی
سُلطاناں نوں تختوں سُٹے پاوے سرگردانی
بردیاں دے سر تاج رکھاوے تخت دیوے سُلطانی
موتیاں بھرے خزانیاں والے روگواون جاناں
تاج ملے تے دولت حشمت رُتبہ بندیواناں
دیس جیہناں دے حکمے اندر رُلن پئے وچ راہاں
پردیسی وچ دیس پرائے حُکم کرن دل خواہاں
واہ اللہ دی بے پرواہی واہ وا پاک الٰہی
واہ قدرت تے واہ وا رحمت واہ وا شاہنشاہی
لے پیغام ہوا سدھاوے حکم کرے رب عالی
یوسف دے وچ کن پوچاوے کوک زُلیخا والی
جاں یوسف دے ایہہ آوازہ گوش پیا اک واری
کیڈک کہاں تاثر ہویا گُزری حالت بھاری
حاضر کرو پکارن والی یوسف نے فرمایا
آن زُلیخا نیڑے ڈُھکی کر کر سوز سوایا
ہو جا کھڑا نہ جائیں یوسف گل میری جاہ سُن کے
دیہہ انصافن نتاریں ودھوں خالص پانی پُن کے
میریاں سُن فریاداں جائیں میں ول نظر اُلاریں
جاندی تیز سواری والیا واگ ذرا گھلیاریں
اٹک کھڑا ہو چلا نہ جائیں میں فریادی آئی
راہ تیرا میں مل کھڑی دی دُکھیں عُمر وہائی
یوسف جداں بُڈھی ول ڈٹھا وچ پچھان نہ آئی
تے اوہ گھوڑا پھڑے لگاموں رو رو کرے دُہائی
یوسف جاتا ایہہ ناتانی حاجت من بے چاری
تُر چلیا کہ خادم تائیں اُس دی کریو کاری
جبرائیل خدا دے حُکموں اسماناں تھیں آیا
اللہ ولوں یوسف تائیں آن سلام سُنایا
ہو جا کھڑا نہ جائیں یوسف اللہ نے فرمایا
فریادی دا اپنے کنیں سُن لے دُکھ جو پایا
سُن یوسف لہہ گھوڑویوں آیا ڈردا خوف الاہوں
طرف زُلیخا ہو متوجہ سُخن پُچھے بھر آہوں
کون کوئی توں کتھوں آئی حاجت تدھ کیائی
کہ بُڈھی کیہ دُکھ تیرے سر توں کیا سختی پائی
گل سُنی بے ہوشی آئی تداں زُلیخا تائیں
ہوش پئی بھر آہ پکارے یوسف بھُل نہ جائیں
نیناں والیاں دُکھیں پالیا میریا بے پرواہا
اکھیں کھول نظر کر میں ول دیس مصر دیاں شاہا
مصر تیرا تے سبھ جگ تیرا میں بھی تیری باندی
لکھ افسوس قدمی باندی اج کیوں بھُلدی جاندی
اج پچھان نہ سکدوں مینوں ہوئی نظر اُچیری
وائے دریغ رہیوں بے خبراں جان گئی کھپ میری
توں بے خبرا خبر نہ کائی میں سرکیا وہائی
عشق تیرے نے حضرت یوسف میری جان جلائی
درد تیرے نے پُرزے کر کے میری خاک اُڈائی
شوق تیرے وچ عمر وہائی تے توں خبر نہ پائی
میں وچ اس شوق تیرے نے رہن نہ دتی رائیں
میں دردیں رو عُمر گوائی اجے پچھان نہ آئی
کون کوئی توں پُچھیں مینوں میں بلہاری جاواں
کون کوئی میں ہو کے تینوں اپنا حال سناواں
کون کوئی میں دساں تینوں سُن میری بے حالی
نویں لباس تیرے تن یوسف میں نِت پاون والی
ہتھیں پکھا جھلن والی ناز کراون والی
موتیاں جڑیا گُل پیراہن تُد پہناون والی
شربت شہد عقیق پیالے گھول پلاون والی
کنگھی واہ تیری وچ زلفاں لعل جڑاون والی
ہار پرو گلے وچ تازہ نت پواون والی
میں اوہ باندی حضرت یوسف زیور پاون والی
خواباں دے وچ طفلی اندر عقلی گواون والی
سُفنے دے اوہ قول تساڈے پار نبھاون والی
چھوڑ وطن وچ تیریاں تانگھاں مصرے آون والی
بازاراں تئیں وکدے تائیں مُل لیاون والی
کر نازیں پروردہ تینوں عرض سناون والی
تے تاں بھی دروازے تیرے دخل نہ پاون والی
میں اوہ خدمتگار پرانی جان جلاون والی
تے ہتھیں وچ تیریاں اکھیں سُرمہ پاون والی
وچ مُرصّع زرّیں خانے نقش لکھاون والی
پھڑ بانہوں تیں ستویں کوٹھے نال لے جاون والی
جاں روندی نوں چھوڑ سدھایوں مگر سدھاون والی
میں اوہ تیریاں وچ قضّیاں طعنے کھاون والی
مصری زناں ضیافت کر کے سد منگاون والی
وسدیاں دے گھر گھت اُجاڑا قہر کماون والی
سختی نری عشق تیرے دی سر تے چاون والی
کیا کہاں مونہہ زیب نہ دیندا قید کراون والی
ست ورھیاں وچ بندی خانے راتیں آون والی
جس دن یوسف ٍ قیدوں چھُٹوںجشن کراون والی
طفلی تھیں لا پیری تائیں صدق نبھاون والی
قول قرار برہوں دے تیرے پال ویکھاون والی
مال خزانے نام تیرے تھیں چاء لوٹاون والی
ہوا انھی وچ راہ تیرے دے کُلّی پاون والی
فوج تیری دیاں قدماں ہیٹھاں جان رلاون والی
وچ جدائی تیری یوسف رُڑھدی جاون والی
اج اوہا میں حضرت یوسف حال سُناون والی
دل تیرے تھیں وائے دریغا بھلدی جاون والی
تن من دی میں گرد اُوڑائی شوق تیرے دے راہیں
کیتا سینہ ساڑ سواہیں درد تیرے دیاںآہیں
ہو تیری میں خود تھیں گُزری رو رو اُبھے ساہیں
اے افسوس میرے محبوبا اجے پچھانیوں ناہیں
کمروں کھول ستمگر تیغا دے یوسف ہتھ میرے
سینہ چیر کڈھاں دل باہر دھراں اگاڑیتیرے
ویکھ پچھان لویں توں شاید دل درداں وچ جلیا
دردیں جلیا دُکھیں پلیا تیل فراقیں تلیا
اے بریاں گردل دے میرے جے ویکھیں دل میرا
تداں پچھان تیری وچ گُزرے شبہ ونجے اُٹھ تیرا
ایہہ تن کیویں پچانیاں جاوے گُزر دیاں جس سہیاں
سے رنگیں تن رنگ رنگائے دل دیاں اوہو رہیاں