ورقہ 130

اک دن سی اس تن میرے تے عقیق یمن دا
حسرت دے وچ رُڑھیا جاندا گُل خوش رنگ چمن دا
سُن یوسف بھرا اکھیں رویا ایہہ اوہ مغرب زادی
جیس جیہا وچ مصر نہ کائی اندر قدر آبادی
ایہہ اوہ بیوی مصرے سندی جس دیاں عالیشاناں
سلطاناں پر حُکم چلاندی جمی گھر سُلطاناں
ایہہ اوہا جیں اگے نیویں کر آداب زمانہ
تے عالم وچ جس دا سب تھیں عالی دولت خانہ
ایہہ اوہ زرّیں تختاں والی جس دا سایہ عالی
بڑی بلند عمارت والی جیں گھر مُلک سوالی
یوسف رووے زارو زاری ویکھ غماں دا حالا
رحم پیا دل رو رو پچھے حالا درداں والا
اج کیائی حال زُلیخا یوسف نے فرمایا
کہے زُلیخا جو کجھ تینوں ظاہر نظری آیا
یوسف پُچھے کویں زُلیخا تیرا وقت وہایا
کہے زُلیخا جیوں جیوں یوسف پُچھے تینوں آکھ سُنایا
یوسف پُچھے دس زُلیخا کدھر گئی جوانی
کہے زُلیخا عشق تیرے تھیں کر چھڈی قربانی
یوسف پُچھے دس زُلیخا حسن کتھے اج تیرا
کہے زُلیخا ہجر رُڑھیا ہتھ نہ پہتا میرا
یوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے چمک جمالوں
کہے زُلیخا غماں بجھائی تیریوں دور وصالوں
یوسف پُچھے دس زُلیخا زُلفاں کدھر گئیاں
کہے زُلیخا تیرے دردیں کھس مین جھڑپیاں
یوسف پُچھے دس زُلیخا دنداں سلک کتھائیں
کہے زُلیخا گھس گھس ٹُٹے کردیاں وصل دعائیں
یوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے لب دی لالی
کہے زُلیخا جال سدھائی لاٹ فراقاں والی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے کالی دھیری
کہے زُلیخا منگ سیاہی طالع لئی فقیری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اکھیں کدھر گیاں
کہے زُلیخا فرق تیرے نے واہ چھُریاں کڈھ لیاں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے اوہ وڈیائیاں
کہے زُلیخا وچھڑیوں توں مینوں یاد نہ آئیاں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا لفیاں قد کیائی
کہے زُلیخا ٹُٹن لگی پینگھ ہولارے چائی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا بھواں پیاں کِت جھوکیں
کہے زُلیخا پرُزے ہوئیاں چڑھ نیزے دی نوکیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے تیز نظارہ
کہے زُلیخا درد تیرے نے کیتا پارہ پارہ
یُوسف پُچھے دس زُلیخا گء کتھے بینائی
کہے زُلیخا دوہری ہو ہو لبھدی پھراں گوائی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اوہ کتھے رُخ نوری
کہے زُلیخا صبر صبری جال گئے وچ دوری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے طعن تنوڑا
کہے زُلیخا گیا نکماں جاں تے پیا وچھوڑا
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے تیریاں شاناں
کہے زُلیخا اوہ دن گُزرے بدلیا ہور زمانہ
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اج کتھے بادشاہی
کہے زُلیخا تیں ہتھ آئی رب دی بے پرواہی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے قدر بلندی
کہے زُلیخا نام اُسے دا ہے اج حیرت مندی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے حشمت بھاری
کہے زُلیخا چار دیہاڑے اوہ بھی گُزر سدھاری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے تیز ادائیں
کہے زُلیخا ہجروں ہاری گیاں دور ازائیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا شوخیاں اج کتھائیں
کہے زُلیخا تیرے پچھوں ڈٹھیاں ناہ کدائیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا ہوش وگے کت جائیں
کہے زُلیخا اُس دے سر تے پیاں آن بلائیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا عقل کتھے اوہ تیری
کہے زُلیخا عشق تیرے نے کوٹ غضب وچ گھیری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیوں ہلدا سر تیرا
کہے زُلیخا جنبش دیندا تیرا عشق لوٹیرا
یُوسف پُچھے دس زُلیخا قدم تیرا کیوں ڈولے
کہے زُلیخا میں ناتانی وگن فراقوں جھولے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا نور متھے کیوں ناہیں
کہے زُلیخا چند نہ چمکے اندر زُلف صباحیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا نین تیرے کیوں روندے
کہے زُلیخا میرے رُخ تھیں گرد دُکھاں دی دھوندے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا نیر نہ کیویں کھلوندے
کہے زُلیخا موتی غم دے تارو تار پروندے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے مال خزانے
کہے زُلیخا نام تیرا لے کھاوے لُٹ جہانے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا رنگ محل کتھائیں
کہے زُلیخا قدم نہ پایو اُجڑ گئے تداہیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھ عمارت عالی
کہے زُلیخا رُلیندی اج عمارت والی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے کاخ اوجالی
کہے زُلیخا اج نتھاویں سے ملکاں دی والی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا دولت کِت ول ڈالی
کہے زُلیخا بے دولت دے ویکھ دوویں ہتھ خالی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا صحن کتھے دالاناں
کہے زُلیخا اُلو کُوکن میریاں وچ مکاناں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھ محل منارے
کہے زُلیخا تیرے باجھوں بھرے دُکھاں تھیں سارے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا حجرے کتھ نیارے
کہے زُلیخا تیرے باجھوں بھرے دُکھاں تھیں سارے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے فرش حریری
کہے زُلیخا پلنگھ وچھوڑا فرش میرا دلگیری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے نرم سرہانے
کہے زُلیخا ہجر تیرے نے لُٹے زور دھگانے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے زیور تیرے
کہے زُلیخا نام ایہناں دا پاس نہ آکھیں میرے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اج کتھے پازیباں
کہے زُلیخا بندیواناں لیّاں نال فریباں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا گئے لباس کِتھائیں
کہے زُلیخا جھل اُڈائے غمتیرے دیاں وائیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کِتھ متاع چنگیرے
کہے زُلیخا اوہ بھی گُزرے سر صدقے وچ تیرے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیوں تن زیب سدھانی
کہے زُلیخا عشق تیرے تھیں کنبل مل پُرانی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے زیور سارے
کہے زُلیخا نام تیرے تھیں وارو واری وارے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے تخت سنہری
کہے زُلیخا تیرے ناموں لُٹ گئے لے شہری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کدھر گئی عماری
کہے زُلیخا عشق تیرے نے ساڑ بُجھائی ساری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا باغ کتھے گلزاراں
کہے زُلیخا خزاں فراقت جھاڑ گئے گُل خاراں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے خدمتگاراں
کہے زُلیخا چھوڑ سدھا یاں اندر درد ہزاراں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا گئے غلام کِتھائیں
کہے زُلیخا نظر نہ آئے جاندے میرے تائیں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کتھے تیریاں سیّاں
کہے زُلیخا غم لُٹی چھوڑ گھراں نوں گیاں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اج کتھے اوہ دائی
کہے زُلیخا درد میرے تھیں کردی پھرے دُہائی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا اج کتھے سرداری
کہے زُلیخا درد تیرے نے لُٹ کھڑی اوہ ساری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیوں ایہہ سختیاں چائیاں
کہے زُلیخا تیتھیں کیتیاں پیش میرے ہُن آئیاں
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیوں ایہہ درد اُٹھائے
کہے زُلیخا ظُلم کمائے انت میرے سر آئے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا ایہہ کیا گریہ زاری
کہے زُلیخا عشق تیرے دی ایہہ خاصیت بھاری
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیہ مشکل سرائی
کہے زُلیخا عشق تیرے نے چا آتش وچ پائی
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیونکر حال گزارے
کہے زُلیخا وچ وچھوڑے دوزخ دے وچکارے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کویں تیرے دم ویتے
کہے زُلیخا دم دم یوسف زہر پیالے پیتے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیوں سُکھیں دُکھ سیتے
کہے زُلیخا دُکھ تیرے تھیں سُکھ تصدق کیتے
یُوسف پُچھے دس زُلیخا کیونکر عُمر وہائی
کہے زُلیخا روون باجھوں گھڑی نہ گُزری کائی
فرمایا دس کار تیرے دی کس تے ذمہ داری
عرض کرے سب عشق تیرے تے میری کار گُزاری
فرمایا دس کون کریندا اج تیری غمخواری
عرض کرے غم درد وچھوڑا تے ہور گریہ زاری
فرمایا دس کون پیاری تیرا درد ونڈاوے
عرض کرے دُکھ ونڈن والی کوئی نظر نہ آوے
فرمایا دس گلاں کر کر کون تینوں پرچاوے
عرض کرے پچھتاوا بھارا ہور جھوریویں ہاوے
فرمایا دس تکیہ تیرا کیہ کجھ ہے ہر ویلے
عرض کرے وچ فرقت تیری آہ غماں دے سیلے
فرمایا دس قسمت تینوں کیا طعام کھلاوے
عرض کرے اگ برہوں والی جس دا مزہ نہ آوے
فرمایا دس شربت شیریں تینوں کون پلاوے
عرض کرے دل جگر غماں تھیں خونی جام لیاوے
فرمایا دس دردی ہو کے کون سُنے دُکھ تیرا
عرض کرے دُکھ سندا میرا تیرا عشق لوٹیرا
فرمایا دس وقت مصیبت کون سُنے فریاداں
عرض کرے سُن ہجر پکارے تیریاں دور مراداں
فرمایا دس اج زُلیخا کِت ول ملدی ڈھوئی
عرض کرے در تیرے باجھوں ہور نہیں در کوئی
فرمایا دس اج زُلیخا کس نوں کریں ندائیں
عرض کرے دربار خدا دے میریاں سوز دعائیں
فرمایا دس اج زُلیخا کس تھیں ہے دل کھٹا
عرض کرے بُت بے وس کولوں جو عملاں دا وٹا
فرمایا دس درد تیرے دا کون طبیب سداوے
عرض کرے اوہ وصل تیرا اک جو میں ہتھ نہ آوے
فرمایا دس دن تے راتیں تیرا فرش کیائی
عرض کرے پر کنڈے سُولاں جس دا نام جُدائی
فرمایا دس تیرے تائیں کیڈک ہے بیماری
عرض کرے بیماری میری دو عالم تھیں بھاری
فرمایا دس اج زُلیخا نال کیہدے ورتارا
عرض کرے ورتارا میرا شوق تیرے تھیں سارا
فرمایا دس سوون ویلے تیرا کیا سرہاناں
عرض کرے میں سوواں ناہیں جاگدیاں مر جاناں
فرمایا دس دھوے تیریاں کون کوئی پوشاکاں
عرض کرے بہہ غم دے پتن دو اکھیں نمناکاں
فرمایا دس کیونکر گُزرن تیریاں دن تے راتاں
عرض کرے جل بلدی رہناں کر درداں دیاں باتاں
فرمایا دس کیویں زُلیخا تیرا وقت وہاوے
عرض کرے غم آوے تاوے پانی ہنجھ رُڑھاوے
فرمایا دس اج زُلیخا نال کیہدے پیوندی
عرض کرے دُکھ لگے مینوں میں دُکھاں دی بندی
فرمایا دس دُکھ تیرے دا اج علاج کیائی
عرض کرے اوہ معلم تینوں میتھیں پُچھ نہ کائی