ورقہ 131

میں یوسف بیماریاں والی میریاں کرو دوائیں
ویکھ میرے دُکھ اُچے لمے روندی چھوڑ نہ جائیں
بانہوں پکڑ دِلاسا دیویں جھڑک نہ دور ہٹائیں
بہر کرم دا جاری تیرا جام وصال پلائیں
جے اج میریاں زاریاں سُنیاں حضرت رحم کمائیں
مردی ویکھ نہ چھوڑ سدھائیں داد میری دے جائیں
مان ٹُٹی دیاں سُن لے کُوکاں درد بھری دیاں چیکاں
یوسف ویکھ کرم دی اکھیں عشق لگائیاں لیکاں
تازی نوں گھلیار کھلوتیا سُندیا میریاں آہیں
عمر گئی وچ تیرے راہیں تے ہُن طاقت ناہیں
تے مُتعجب ہوویں ناہیں ویکھ میرے دُکھ بارے
تے دُکھ ویکھ نہ عیب لگاویں روندی بُڈھے وارے
جے میں جل بل گئی جہانوں تے ہُن رہی نہ کائی
اوہا تیرا عشق قدیمی اجے نہ گُھٹیا رائی
لگدی گئی دنوں دن کاری تیغ برہوں دی خونی
جیوں جیوں گئی اساڈے کولوں قامت دی موزونی
بلدے گئے دمادم لانبو دلدیاں صبراں تائیں
جیوں جیوں گیاں میں تن تھیں شوخیاں تیز ادائیں
رچدے گئے ہڈاں وچ میرے درد قضّیے تیرے
جیوں جیوں زور توان بدن دے گئے ہتھوں چھُٹ میرے
دم دم آتش برہوں ولای گئی ہڈاں نوں کھاندی
جیوں جیوں تیرے وچ وچھوڑے مدت گئی وہاندی
زور زور شہود تیرے دیاں میں دل چمکاں پئیاں
جیوں جیوں میتھیں صفتاں میریاں فانی ہوندیاں گئیاں
جھُکدیاں آئیاں تیریاں تانگھاں پیرو پر اگانہاں
جیوں جیوں میں اس میں کہن تھیں ہٹدی گئی پچھانہاں
خونوں خون ہویاں رت بھِنیاں اکھیں دُکھیں سڑیاں
جیوں جیوں حُسن عقیق تیری دیاں میں دل لالیاں چڑھیاں
نور و نور ہویا دل میرا درداں صقل چڑھائی
جیوں جیوں میں مُتّلون ہو ہو وچ تلوین سمائی
اُڈدے گئے سبھے رنگ میرے وانگوں تند ہوائی
جیوں جیوں میں وچ بحر تلون تیں ول رُڑھدی آئی
ٹُٹدے گئے تعلق میرے خود تھیں پئی پرائی
جیوں جیوں تیریاں وچ فراقاں میرا رہیا نہ کائی
سے رنگاں دیاں ندیاں گیّاں نور سیاہ نہلائی
جیوں جیوں پھر دی گئی بندی دے زُلفاں تے چٹیائی
چھُٹدے گئے لوازم میرے دم دم وچ جدائی
جیوں جیوں ڈھک تیرے ول آئی تیوں تیوں شوق جلائی
عالم سوز تیرے چمکاریوں میں یک رنگی پائی
جیوں جیوں وچ آئینے دل دے بہہ بہہ نظر وگائی
توہیں اندر توہیں باہر چمکیوں عالم سارے
جیوں جیوں ٹُٹ اضافت میتھیں رُڑھ گئے سب پسارے
مست الست جیہناں دیاں اکھیں عہد نہ جیہناں بھلائے
جے اکوار تکن دُکھ میرا رہن سرشک نہلائے
اہل ہواجاں پائی ناہا توڑ وچھوڑے والی
دل بیدل دا درج سجانن در معانیوں خالی
میں زُلیخا اوہ ملکاں والی مغرب دی شہزادی
ویکھ اکھیں اج عشق تیرے نے کیڈ گھتی بربادی
ہُن زُلیخا بھر ہنجواں اکھیں رو رو کے فرماوے
منگ یوسف جو اج حاجت اللہ کرم کماوے
کہے یوسف عرض کراں میں جے ہووے منظوری
جے توں پکا قول نہ کرسں رکھا صبر صبوری
چُپ رہاں جے کریں نہ کاری دُکھ جھلاں رنجوری
عُمر گئی جیوں دُکھیں روندی باقی کرساں پوری
جے توں عرض قبولیں ناہیں کراں نہ عرض ضروری
دور ہوئی میں وچ مہجوری سڑ مرساں وچ دوری
عرض کراں میں حابت دل دی کر پہلے پکیائیاں
زیر سیاست عسق سچے دے صبر کرے چترائیاں
زُلیخا نے فرمایا رو رو چھوڑ اندیشے سارے
کمی خزانیاں رحمت ناہیں اللہ دے دربارے
جو منگیں سو دیونہارا پوریاں کرسی آساں
تدوں یوسف دل وچ جاتا لگیاں ملن خلاصاں
عرض کرے دو اکھیں اول ملن مینوں تیں ویکھاں
منگ خدا تھیں لے دے زُلیخا جے میریاں وچ لیکھاں
سُن زُلیخا دربار الٰہی عجزوں عرض گزاری
یا رب بخش یوسف تائیں پھیر اکھیں اک واری
عرض پئی مقبول جنابے اکھیں اُگھڑ آئیاں
کھل پیاسو نور حجابوں چمک پیّاں رُوشنائیاں
زُلیخا تائیں اکھی ڈٹھس جاں کُھلی بینائی
رُخ پر نور نظر وچ آیا بے ہوشی وچ آئی
پائی ہوش اُٹھی پھر کہندا زُلیخا دوجی واری
ہور مراد کیائی دل دی آکھ سُنا لے ساری
عرض کرے اوہ جوش جوانی جوتیں نظری آیا
کہ ہُن اوہو حُسن جوانی بخش جمال خدایا
ایہہ بھی زُلیخا عرض گزاری پئی قبول شتابی
ویکھدیاں قد سدھا ہویا چڑھیا رنگ گلابی
لعل بدخشاں وانگوں دمکے سر انگشت عُنابی
چہرہ چندوں دون سوایا جیوں روشن مہتابی
زلفاں ول ول رُخ دے گردے جھل پیّاں و نہ راتیں
گیسو تار کناریوں لٹکے ناگ تکن وچ گھاتیں
دُرّ رمانی دند چنبیلی یا تارے اسمانی
سیب زنخ وچ غبغب ڈونگھا گُھمن گھیر نہانی
موزونی وچ لباں سوہائیاں جاں لعلی وچ آئیاں
سورج وانگوں دو رُخسارے جھڑیاں نور لگائیاں
لہر حُسن دی ٹھاٹھاں مارے پیشانی پر سارے
کالی رین ستارے وارے زُلف سیاہ دی تارے
مِژگاں نوک کرشمیوں قاتل قوس بھیواں تھیں لڑیاں
وچ دو چشم وچالے دن دے کالیاں راتاں جڑیاں
چوداں برس عمر دی بالی ظاہر نظری آئی
زُہرہ وانگ فلک دے سر تے دیوے حُسن دکھائی
شُعلہ حُسن جوانی والا لاٹ بلی دسیاوے
یوسف ویکھ جمال جوانی مُڑ دو چشم لوکاوے
متاں دلے نوں صورت اُسدی کشش کرے لے جاوے
شکل زُلیخا پریوں سوہنی نہ دل تاب لیاوے
تیجی واری کہے زُلیخا عرض رہی اک بھاری
مونہہ لوکاء نہیں ہُن یوسف اوہ بھی سُن لے ساری
کر لے عقد نکاح اساتھیں ہُن ناتاب جُدائی
یوسف چُپ پیغام اُڈیکے کہے جواب نہ کائی
تد نوں جبرائیل جنابوں آن سلام سناوے
من جیویں تیں کہے زُلیخا پاک اللہ فرماوے
اُپر عرش تیرا تے اُس دا عقد کیتا میں یارا
دردوں غموں زُلیخا تائیں بخش دا چھُٹکارا
بُٹوں مراد رہی ایہہ منگدی تے کجھ ہتھ نہ آیا
اج سوال اساں تھیں کیتا جو منگیا سو پایا
اس دروازے جو کوئی آوے خالی ہتھ نہ جاوے
ارحم اکرم میں رب صاحب جو منگے سو پاوے
اُٹھ زُلیخا دے تن ملیا پر جبرائیل فرشتے
حسن اگے تھیں دوہاں ہویاں وانگوں حور سرشتے
جاں یوسف نے صورت ڈِٹھی جوش محبت چایا
حُکمے نال خدا دے اوویں اُس تھیں عقد کرایا
وچ محلاں داخل کیتُس زینت تے زیبایوں
جو کجھ لائق حاضر کیتُس شان شرف وڈیایوں
یوسف نے وچ خدمت اُس دی باندیاں بہت رکھائیاں
جو اُس دے گھر خوشیاں پایاں اُس تھیں ودھ کرائیاں
یوسف اُتے جیویں زُلیخا سی احسان کمائے
یوسف نے دو چنداں اس تھیں خوشیاں عیش کرائے
زرّیں تخت جواہر جڑیا بیٹھن نوں اس تائیں
رنگ برنگ محل سنہرے خاص معلے جائیں
وصلوں مقصد حاص کیتے دل دی مرضی گوائی
بعد زُلیخا دوجی عورت ہور نہ کیتی کائی
صحی سلامت پایس یوسف راز پُچھے دسیایا
کامل عشق زُلیخا والا تاں یوسف نےپایا
تے فرمایا ویکھ زُلیخا جو تد طلب حراموں
اوہ چنگا یا ہُن ایہہ چنگا ظاہر دس کلاموں
کہے زُلیخا نہ پُچھ یوسف میرے وس نہ کائی
راہوں دور پئی ساں بیدل عشق خواری چائی
آہے یوسف جاں گھر اُسدے اول وقت جوانی
اکھیں کدی نہ ڈٹھی اُس دی ایہہ صورت نورانی
جاں ہُن ویکھن حاصل ہویا ویکھے سو سو واری
تے ایہہ صورت وسدی جاوے جاں جگر وچ ساری
دم دم شق محبت اُس دا دل تے غالب ہویا
اس دے وانگ برہوں دی منزل آخر آن کھلویا
صبر گھڑی بھر مُشکل دسے ہُن اُسدے دیداروں
بدل زمانہ ظاہر ہویاں دلبریاں دلداروں
صدق کماویں تے کجھ پاویں ایہہ دِل سمجھ کدائیں
میدانوں جے نس کھلویوں تھانوں نہیں تُد تائیں
صدق کماوی تے کجھ پاویں سمجھ کدائیں
میدانوں جے نس کھلویوں تھانوں نہیں تُد تائیں
آہے جدوں زُلیخا وصلوں دلدے مقصد پائے
صورت چھوڑ جُھکی ول معنی راز عجب دسیائے
دل ول عہد اَلَشت اَزل دے قوم نبھایا لوڑے
علموں عین اکو حق پایا غیر تعلق توڑیے
وحدت دے وچ ان سمائی چشم دلے تھیں کُھلی
عشق حقانی غلبہ کیتُس ہور محبت بھلی
شوق وصال گیا اک رائے اس تھیں یوسف سارا
یوسف طلب وصال گُزارے تے اوہ کرے کنارہ
یوسف پکڑے اوہ اُٹھ دوڑے یوسف مگر پیاسُو
پکڑ پلو تِس کھچن لگا جامہ پھاٹ گیا سو
اجے زُلیخا نسی جاوے تے یوسف فرماوے
اوہ تیرا ہُن عشق زُلیخا مینوں نظر نہ آوے
کہے زُلیخا تیتھیں چنگا لبھ پیا میں تائیں
اُسدے اُٹھ حضوروں یوسف جاواں دس کتھائیں
تے مت کہیں وفاؤں خالی اوہوہاں میں بردی
پر وچ صبح شعاع شمع دی ایڈ ظہور نہ کردی
تد نوں حضرت یوسف تائیں اللہ دے درباروں
جبرائیل سلام لیایا تے پیغام اسراروں
آسانی تھیں سختی ہووے سختی تھیں آسانی
عشق زُلیخا تیں ول آیا حکم ایہا رحمانی
آہا اک دن دامن تیرا اُس نے پاڑ ویکھایا
اوہا حال ایہی اج تیرا جو ہُن نظری آیا
تسیں برابر اج وچ عشقے پر کجھ فرق ایہائی
توں ول حق تے ایہہ اس ویلے سی طرفے بریائی
کر رُخصت جبریلے تائیں یوسف شکر گُزارے
واہ وا بخت زُلیخا سندے ملے مراتب بھارے
شکرانے وچ عمر گُزاری دوہاں شکر گزاراں
تے فرزند زُلیخا جائے چھے حملاں تھیں یاراں
ایہہ یاراں پیغمبر ہوئے اپنے وچ زمانے
واہ عشقا گیوں نہ خالی پہتوں انت مکانے
ملیا رب کفایت ہوئی مقصد دُوہاں جہاناں
پکڑ دلا راہ جاہ نہ بھُلّا کائی روز زمانہ
٭٭٭