ورقہ 133

صاحب زادیو کتھوں آئے کِت جا دولت خانے
کیہ مذہب تے نام کیا ای چلے کس مکانے
اوہناں کیہا کیوں پُچھیں یارا کم کیا ای تیرا
اس کیہا ایہہ حُکم عزیزوں کم ایہا ای میرا
وچ صیافت خانے شاہی اول ہوگ اوتارا
بعد اِذن ول مصرے جا سو حال کہو جاں سارا
کہن اسیں کنعانوں آئے ہاں فرزند نبی دے
دادا پاک اسحاق اساڈا ساڈے پاک عقیدے
ہاں اولاد خلیل اللہ دی پیو یعقوب پیغمبر
باپ پوچائے مصرے آئے طرف عزیز تونگر
اس کیہا کیہ کم تُسائیں مطلب ایہناں سُنایا
پھیر پُچھے کیہ قیمت غلے ہتھ تُساں سرمایا
ایہہ گل سُن سر نیویں کر کے سبھناں نیر وہائے
ایں ہتھاں تِھیں خالی آئے پونجی فقر لیائے
حاکم کرے تسلی ایہناں ویکھ ایہناں دیاں آہیں
اے پیغبر زادیو حضرت ہرگز رو رو ناہیں
وچ دلاں کجھ فکر نہ دھریو ہو ضیافت خانے
اس درگاہے خالی آیا کھڑدا مال خزانے
تے تسیں سچے نظری آؤ پیغمبر دے پیارے
چہرہ مبارک وچ تساڈے رحمت جلوہ مارے
حاکم سُن سبھ چونکیداراں کردا خدمت گاری
رکھے وچ ضیافت خانے خدمت گُزاری
تے نبی اسرائل تمامی شکر کرن لکھ واری
واہ عزیز مصر دا والی جس دی بخشش بھاری
پھر حاکم لکھ عرضی گھلی یوسف دے دربارے
اک کروان آئے اج شاموں دس گنتی وچ سارے
وچ کنعان وطن فرماون ایہہ پیغمبر زادے
وانگ فرشتیاں نوری شکلاں تے سبھ ولی خدا دے
سچ زبانوں مٹھی بولی حلم کلام صفائی
عقل بڑی تے ادب گھنیرا ذکر فکر دانائی
قصد حضور ہوئے آ حاضر بڑیاں شاناں والے
نیویاں اکھیں شرماں والے تے ایماناں والے
سوہنیاں شکلاں کامل عقلاں بھواں کماناں والے
پیغمبر دے پُت پیارے صاف زباناں والے
حدوں ودھ اوہناں زیبائیاں خوبیاں وچ سوہاندے
تے ایہہ لین غلّہ ہُن آئے گھیر قضانے آندے
حُکم ہووے دربار پُچاواں یا ایتھے گھلیاراں
عرضی پیش گُزاری قاصد کر کر ادب ہزاراں
لے یوسف ہتھ عرضی تائیں حرف پڑھے دو چارے
اوہ شامی کنعانوں آئے پیغمبر دے پیارے
معلم کیتُس بھائی آئے نعرہ چھُٹ گیا سُو
پئی غشی جھڑ تختوں یوسف دھرتی آن پیا سُو
تڑفے پیا زمین تے یوسف لاٹ بلے وچ سینے
مینوں نِت اُڈیک جیہناں دی ائے ایت زمینے
چالھی برساں بعد بھراواں میں ول پھیرا پایا
نقش پدر دا اکھیں اگے غم دے جوش لیایا
چھوڑ گیاں دا پھیرا ہویا آئے پُت پدر دے
عُمراں پُچھے ملنے آئے وچھڑیاں دے گھردے
ویکھ امیر وزیر کچہری یوسف دے احوالوں
حیرانی وچ ہتھ ملیندے روندے حال ملالوں
قاصد کیہ پیغام لیایا جھولا درد الم دا
ایہہ کیہ حرف تیرے وچ نامے افشان قلم دا
کیہ کجھ حرف دُکھاں دا بھریا لکھیا لکھنے والے
شعلے درد کتھایوں قاصد کیتے آن حوالے
ہوش پئی جاں یوسف تائیں حُکم کرے دربارے
مرد کچہری والیو جاؤ اُٹھ گھراں نوں سارے
سُنیاں حکم گئی سبھ خلقت باجھ وزیر تمامی
تے یوسف پُر جگر غماں تِھیں دل نوں بے آرامی
عرضی پکڑ پڑھے چا ہتھیں رووے زارو زاری
پیغمبر دے بیٹے آئے ناقیاں دی اسواری
تے اوہ بڑیاں شاناں والے سوہنیاں شکلاں والے
پڑھ پڑھ عرضی روندا یوسف یاد کرے مُڑ حالے
پھر قاصد نوں پاس بلایا پُچھے حال زُبانی
دس پیارے کدوں کہ آئے کنعانی کروانی
کیا بضاعت پاس لیائے تے اوہناں حال کیائی
پوشاکاں تن حال کویہا دس حقیقت بھائی
قاصد کہندا پرسوں آئے پیغمبر دے پیارے
کیا کہاں میں حلا نبیاں وانگ فرشتیاں سارے
تن پوشاکاں پُرزے پُرزے تہ پُر تہ پیونداں
شاید حال پسند ایہائی نیکاں دے فرزنداں
یوسف سُنی ودھیرا رویا نین وگن پرنالے
باپ میرے دے بیٹے آئے پھٹیاں جامیاں والے
کردا عرض وزیر ادب تِھیں یا حضرت فرماؤ
کون آئے ایہہ حال کیائی اُس دا راز سُناؤ
کرواناں دے ڈیرے آون دن تے رات ہزاراں
ایویں عرضیاں نت پوچایاں لکھ لکھ رمزاں والے
یوسف نے فرمایا رو رو وِیر میرے اج آئے
نِت جیہناں دیاں وچ اُڈیکاں میرے وقت وہائے
چونکیاں گرد جیہناں دی خاطر کر سامان بٹھائیاں
اج قدم ول میرے آندو دوروں میریاں بھائیاں
خانہ زاد نبوت سندے حق پرستی والے
شیر شکار بہادر شامی چابک دستی والے
عالی نسب پیغمبر زادے میرے ویر پیارے
میتھیں وڈے بھائی میرے ماہ منور سارے
میں روواں دونہ گلاں ولوں اِک افلاس ستائے
دوجا رحم گناہوں کھاواں میں پر ظُلم کمائے
جے پکڑے رب روز قیامت پلے عُذر نہ کائی
تے ایہہ مینوں بھلی نہ بھاوے بھایاں دی رسوائی
کہے وزیر تسانوں اوہناں دتا دیس نکالا
آن پھسے اج ہتھ تساڈے کیا کریسو حالا
فرمایا جیویں نال بھراواں دا ورتارا
ورتاں نال اوہناں اوویں ادب رکھیساں سارا
رہیا وزیر تعجب سُن کے صفت کہے سو واری
واہ گرہ ایہہ کیڈ صفائی فضل ایہی غفّاری
حاجب نوں لکھ گھلیا یوسف مہر لگا پروانہ
جھُک ادبوں سبھ خدمت کریو کنعانی کرواناں
پیغمبر دے بیٹے ہرگز نہ پاون تکلیفاں
رہن نہیں دل تنگ کدائی وانگ غریب ضعیفاں
شیریں آب پلایو شربت چنگی خورش کھلایو
بادشاہاں دے لائق کھانے حاصر پیش رکھایو
خوب لباس اوہناں پہنایو ہیٹھاں فرش وچھایو
چنگی تھانو اوتارا کریو خوشیاں عیش کرایو
تن دن رات ایہناں دی خدمت خوب کرو مہمانی
ایہہ فرزند نبی دے پیارے اوہناں ہور نہ ثانی
حاجب نوں پروانہ پُہتا حکم بجاء لیایا
قیمت دار لباس بدن تے سبھناں نوں پہنایا
آپ سُنے اسواراں پنج سَے کردا خدمتگاری
شاد ہوئے پیغمبر زادے حمد پڑھن سو واری
اس دن تِھیں پھر حضرت یوسف چونکیاں سبھ اُٹھائیاں
ویر ملے اوہ جیہناں کارن سی تدبیراں چائیاں
تے حاجب دن چوتھے آیا لے یوسف دے بھائیاں
شُتر سوار وڑے وچ مصرے خلقاں ویکھن آئیاں
ناقیاں تے جیوں چند چمکے بدر منور آئے
اُٹھیناں خوش قدم قد آور ڈول سوار نہ کھائے
دس مرداں دی فوجاں نالوں دسدی شان سوائی
شہر وڑے پیغمبر زادے زمیں جنبش وچ ائی
سوہنے قد عجائب شکلاں لاٹ چڈن رُخسارے
نور چمک پیشانیوں دمکے نین بھکھن انگیارے
اج وچ مصر فرشتے آئے مصری گلاں کردے
تے ایہہ حال غریبی اندر جی کنبدے دل دردے
خبر کیا اج شاہ مصر دا کیہ ورتے ورتارا
بے وطناں ناداراں تائیں کِت ول ملے اوتارا
یوسف وچ جھروکے بیٹھا لے بُرقہ مونہہ پردہ
ناقیاں والے ظاہر ہوئے نظر اوہناں ول کردا
اکھیں ڈٹھے ویکھ پچھاتے اوہو ویر پیارے
نال جیہناں دے طفلی ویلے وچ کنعان گُزارے
یوسف ویکھ ایہناں ول رووے تے اوہناں خبر نہ کائی
ایہہ پردیسی حال نتانے مان ترٹے بھائی
چہریاں حال اُداسی والے وانگ غریباں سارے
عاجز حال دسن ناتانے ڈانواں ڈول بے چارے
پر اوہ نور رُخاں پر چمکن یوسف نظر وگاوے
نیڑے ڈُھکے یوسف تائیں رونوں صبر نہ آوے
قبطیاں دی وچ مصرے بولی نہ سمجھن کنعانی
تے لوکاں نوں سمجھ نہ آوے ایہہ بولی عبرانی
کرن گلاں ایہہ آپس اندر ہوراں سمجھ نہ آوے
تے ہوراں دی گل ایہناں تِھیں مول نہ سمجھی جاوے
یوسف اوہناں پچھانے پر ہُن یاد نکھیڑ نہ کائی
کون روئیل یہودا کیہڑا پر جانے سبھ بھائی
آ جبرائیل خدا دے حکموں اُنگل نال دکھاوے
اے یوسف ایہہ ویر فلانا ساریاں نام سُناوے
تداں پچھان رکھے سبھ یوسف ویکھے حال تماماں
لے جاؤ کنعانیاں تائیں کردا حکم غلاماں
میریاں خاص محلاں اندر کریو اوہناں اوتارا
خدمت دے وچ حاضر ہر کے ادب گُزاریو سارا
حُکم کرے باورچی تائیں کرو طعام تیار
لائق قدر جویں سُلطانا ہر ہر قسم نیاری
فراشاں نوں حُکم کریندا زرّیں اَطلس جامے
قدماں ہیٹھ وچھایو اوہناں کریو زیب مقامے
دیواریں لٹکاء واطلس چاننیاں چھت تانوں
شان ایہناں دی سبھ تھوں وڈی جے تس قدر پچھانوں
عنبر عطر کھلارو نافہ خوشبو کرو مکاناں
عُود بھُکھاؤ کرو تجمل تے شوکت شاہانہ
اک خادم نے عرض گُزاری حضرت یوسف اگے
نِت کراون ہزاراں مُلکوں رہن اتھائیں وگے
موتی لعل بضاعت والے مال نفیس جیہناں دے
اساں نہ ڈٹھی ایڈک حُرمت تے ایہہ قدر تنہاں دے
فرمایا تد طلب کیائی پُچھن حاجت ہوئی
کار گُزاری کرو تمامی حال نہ پچھو کوئی
تاں جیوں سی فرمایا یوسف کیتی خدمتگاراں
خوان دھرے خوش مزہ تمامی میویاں قسم ہزاراں
خوب کباب عجائب حلوے چاول نہ مٹھائیاں
اندر وار کھڑن تعظیموں لئی یوسف دے بھائیاں
آن وڑے ایہہ خانے اندر ویکھن اعلیٰ جائیں
یوسف آپ جھروکھے وچ دی ویکھے بھائیاں تائیں
تے ایہہ ویکھ مکاناں تائیں حیرت دے وچ آئے
خوشبویاں تِھیں معز معطر خوشی ودھے غم جائے
عزت نال بٹھائے سارے پیش طعام رکھائے
ہتھ دھوائے کھاون لگے مزے ملے سُکھ پائے
اسرائیل نبی دے بیٹے ویکھ تجمل بھارے
بول نہ سکن ڈُب ڈُب جاون حیرانی وچ سارے
ایڈک شاہ کیا ای زینت زیب مکانی کیا ای
خورش لذیذ اجیہی عُمرے ویکھن وچ نہ آئی
جام عقیق بھرے پر شربت عرق گُلاب رلائے
جاں پِیون پیغمبر زادے پاون مزے سوائے
تے یوسف وچ قبطی بولی مُڑ مُڑ کے فرماوے
خدمتگاراں کولوں ہر شے حاضر پاس رکھائے
خدمتگار چوپھیر اوہناں دے خدمت کرن سوائی
تے پیغمبر زادیاں شرموں رکھی چشم نوائی
وچ مسافر خانے اوہناں نظر پیاسی حالا
لنگر وچ تونگر مفلس کھاون خُشک نوالہ
روٹی خشک سبھاں نوں ملدی سی شاہی درباروں
جیکو مُل لوے کھارجے بارھاں سو دیناروں
تے ایہناں اپنے اگے ڈٹھے رنگ برنگے کھانے
وچ دلاں شرمندہ شاہوں عقل نہ بھیت پچھانے
چاء نظر ول شاہ نہ دیکھن احسانوں شرماندے
تے یوسف کر نظراں ویکھے حال احوال ایہناں دے
کھان طعام سبھے سر نیویں غالب ہیبت دھانی
اک دوجے تِھیں کنبدے کنبدے ہولی کرن کہانی
اک کہے آہستہ دوجے وچ بولی عبرانی
ایڈک خدمت کرن اساڈی دل میرے حیرانی
متاں پوے کجھ سختی سر تے کُھلے حال جداہیں
جان تونگر کردے ہوسن خدمت ساڈے تائیں
ملطعام منگن پھر ساتھیں اساں پلے کجھ ناہیں
ہُن دا کھادا عُمر غلامی ادا نہ وگ کداہیں
دوجا کہندا حسب نسب تِھیں ساڈا حال پوچھایا
پیغمبر دے بیٹے جاتے تاں ایہہ قدر ودھایا
ہور کہے اِک حسن اساڈے لگدے بہت پیارے
شاہ مصر دا ویکھ جمالوں خدمت حکم گُزارے