ورقہ 134

ہور کہے اِک حال فقیری بے وطنی ناداری
ویکھ عزیز کریندا شفقت گل ایہائی ساری
ایویں ہر اِک سوچ وچارے پر کجھ سمجھ نہ آوے
تے یوسف سُن حالت ساری خدمت ودھ کراوے
کھا طعام ہوئے خوش سارے کردے نیک دُعائیں
اپنے پاس بلاوے یوسف پھیر بھراواں تائیں
یوسف جانے ساریاں تائیں اوہ ایہناں معلم ناہا
یوسف پاس ہوئے ایہہ حاضر تُس مونہہ برقہ آہا
یوسف قبطی بولی بولے اپنا بھیت چھپاوے
پاس ایہناں عبرانی بولی حرف نمول الاوے
مرد وسیلہ وچ بٹھایا یوسف نے فرمایا
اے کروانوں کہو جوانوں ڈیرا کتھوں آیا
کیہا اوہناں اسیں شاموں آئے گھر ساڈے کنعانے
یوسف کہندا کس مطلب نوں آئے ایت مکانے
قحط پیا اوہناں عرض سُنائی خوبی سُنی حضوروں
آس دھری دل تیں در آئے قصد اُٹھایا دوروں
یوسف کہے نہ جھوٹھ الاؤ سیلو نظری آؤ
ملک میرے آبادی ڈٹھی لُٹ متاں لے جاؤ
ہمرازاں جا خبراں پُچاؤ وڈی دھاڑ لیاؤ
نظر پوو جاسُوس جوانوں متّاں فریب کماؤ
اوہناں کیہا یا حضرت توبہ ایہہ کیہ توں فرمایا
رہزن اسیں نہ چور نہ سیلو دغا نہ کدی کمایا
دس مسکین اسیں پردیسی آئے قحط ستائے
اساں دساں بن نال اساڈے ہور کوئی کد آئے
دس مرداں دی طاقت شاہا آخر ویکھ کیائی
جُگ جُگ دیس وسے خوش تیرا کون تکے بُریائی
یوسف کہندا اِک اک مردو سو سو تِھیں ہو ڈاڈھے
ودھ ہزاروں دس دسیاؤ پوسو ملک اساڈے
خوف میرے دل سیلو ہو سو دیس گھتولے دھاڑا
سچ کہو تُساں حال کیائی جھوٹھ نہ کرو پواڑا
ہاں یعقوب نبی دے بیٹے اوہناں عرض سُنائی
آپس وچ اسیں سبھ بھائی اس وچ جھُوٹھ نہ کائی
باپ بُڈھا یعقوب پیغمبر وچ ضعیفی حالاں
رات دنے وچ غمدے حُجرے چشم رہے ترنالاں
تد سلام پوچایُس شاہا کر کر گریہ زاری
اوہ مشتاق تیرا ہر ویلے نام لوے ہر واری
سُن یوسف دل آہیں دیوے تے پردے وچ رووے
اگ بلے دل لانبو سوزاں ظاہر دُھوں نہ ہووے
اج سلام ایہناں دے آئے داغ جیہناں میں چائے
وچ فراق جیہناں دے مینوں روندیاں جگ وہائے
ان سُنیاں نوں خبر سُنائی گُجھی رمز وگائی
واہ سلام پیاریاں والے گھتّاں وار جُدائی
جیہناں سلام اساں نوں گھلے تنہاں سلام ہزاراں
وچ اشاریاں تیغاں وگیاں قاصد لین نہ ساراں
غافل پیک سجن دے مطرب کردے کُوک دُہائیاں
سُننے ہاریاں نے سُن پائیاں اوہ خود وچ جدائیاں
یوسف کہے پیغمبر زادیو بُڈھا باپ تساڈا
کنعانوں پندھ مصر دوراڈا واقف کیویں اساڈا
عرض کرن کرواناں کولوں پتے تیرے ہتھ آئے
پردیساں دیاں واسیاں اُس نوں تیرے حال سُنائے
شامی لوک تجارت والے دس گئے وڈیائیاں
باپ اساڈے صفتاں سُنیاں تیرے حال سُنائے
شامی لوک تجارت والے دس گئے وڈیائیاں
باپ اساڈے صفتاں سُنیاں دل وچ یاریاں لائیاں
ملن تیرے دا شوق رکھیندا پر ہُن وس نہ کائی
دے پیغام سلام اساں دی تیں ول واگ چلائی
پیغمبر خود حجرے رہندا اسیں سبھے جیوں بردے
راکھے گھر دے پردے در دے کار گُزاریاں کردے
کال پیا جگ جلیا جاندا بوند نہ وسے بارھاں
بکریاں دے اِیڑ ساڈے مر مر گئے ہزاراں
حال تنگی وچ عاجز ہوئے اسیں پیغمبر زادے
بدھے ہتھ گُزاریاں عرضاں اگے نبی خدا دے
یا حضرت نے خبر اساڈی اہل عیاں مریندے
کھاون نوں کجھ لبھے ناہیں طفل کریندے
تے اسیں آپ بھُکھوں جند باقی اجل لگائی طاقی
بخت ملاقی بے اتفاقی گیا کرم دا ساقی
کرو دُعائیں اللہ کولوں سانوں رزق دواؤ
تسیں سچے پیغمبر رب دے جو منگو سو پاؤ
باپ اساں ول تیرے حضرت کیتا تداں روانہ
وس تیرے اج ہاں پردیسی سُکھ وسیں سُلطاناں
سُن کے حال دُکھاں دا یوسف رویا زارو زاری
پھیر گھراں ول گل لیاوے مُڑ مُڑ دُوجی واری
اک پدر دے پُت جوانوں کتنے ہو فرماؤ
اوہناں کیہا اسیں بارھاں بھائی جے تے سچ پُچھاؤ
دس حاضر اِک پاس پدر دے اِک کھادا بگھیاڑاں
تِس دن تِھیں وچ دِلے پدر دے غموں تُرٹھیاں دھاڑاں
غم اُس دے وچ روندے تائیں چالھی سال وہائے
یوسف نام اجے بھی اوہا دل تِھیں داغ نہ جائے
زخم جگر ناسور ہویا ای یوسف دے وچ درداں
تے ایہہ یاریاں دل دیاں شاہا اوڑ نبھائیاں مرداں
پیو رووے ہُن یوسف باجھوں یوسف ہتھ نہ آوے
تے ہُن کر کر یاد پسر نوں روندیاں وقت وہاوے
یوسف دا غم دلے پدر دے گھاہ گیا کر کاری
چالھی سال نبی نوں گُزرے اندر گریہ زاری
کہو کیویں بگھیاڑے کھادا یوسف نے فرمایا
اوہناں کیہا اوہنال اساڈے اِک دن جنگل آیا
گرگ ستمگر زورا کیتتا تے اساں خبر نہ پائی
چیر گیا تس کھاء سدھایا ایہہ سر سٹ وہائی
سُن یوسف فرماوے یارو تُساں کہیا میں سُنیاں
بات کیائی جیویں سُنائی دُدھوں آب نہ پُنیاں
تسیں جوان اجیے دسو شیراں پکڑ مروڑو
پت پہاڑ سُٹو ڈھاہ دھرتی کوٹ فولادی توڑو
پکڑ درخت اوکھیڑو جڑ تِھیں زور تساں ایہائی
گیا کویں بگھیاڑ تساتھیں کھاء تساڈا بھائی
شاہا موڑی اجل نہ مُڑدی بھائیاں عرض سُنائی
سی تقدیر خدا دی ایویں ساڈے وس نہ کائی
جس دن تِھیں اوہ بھائی ساڈا کھا لیا بگھیاڑے
اُس دن دا یعقوب پیغمبر چشم نمول اُگھاڑے
اُس تے بہت محبت کرا پیغمبر رحمانی
جاں اوہ مویا تداں پدر تے تلخ ہوئی زندگانی
یوسف پچھے ہُن اس باجھوں کیوں کر کرے گُزارہ
جاں فرزند پیارا اُس دا گرگ کیتا دوپارہ
یوسف دا اِک چھوٹا بھائی بنیا مین سداوے
عرض کرن ہُن اُس دے تائیں ویکھے اگ بجھاوے
حُجرے دے وچ رکھے اُس نوں اِک دم ناہ وسارے
تے اوہ یوسف دلوں نہ بھُلے اُس دا نام پکارے
یوسف کہندا تسیں جوانوں کہندے ہوا حوالوں
باپ اساڈا نبی خدا دا پورا شان کمالوں
تسیں سبھے فرزند اُسی دے فرق نمول کدائیں
کیوں اوہ چھوڑ تسانوں سبھناں چاہے یوسف تائیں
یوسف دے وچ کیہ ودھ خوبی اُس نوں کرے پیارا
حال تساڈاں پُچھے ناہیں راز کیائی بھارا
ایہناں کیہا سُلطاناں جے توں ویکھیں باپ ہمارا
عمدہ کُل خصائل اُس دے خوب اُس دا ورتارا
یوسف نام چھوٹیرا بھائی جو کھادا بھگیاڑے
سُفنا اِک ڈٹھا تس بھارا جس دے سخت پواڑے
پھیر بیان پدر تِھیں کیتُس جاتا سچ پدر نے
تد تِھیں اُلفت ودھ محبت کیتی اس سرور نے
اس سُفنے تِھیں پیو دے دل دی ودھی محبت بھاری
تے اسیں خاص محب پدر دے وچ فرمان برداری
یوسف کہندا پھر اوہ یوسف شاہ ہویا کہ ناہیں
عرض کرن اس چھوٹی عمرے گرگ پیا کھا راہیں
اس دنیا وچ شاہی اُس دی نہ ویکھن وچ آئی
کیہ جاناں وچ اگلے عالم اُس دا حال کیائی
یوسف کہندا خوابے ڈِٹھس شاہی تے سرداری
پیغمبر نے سچ کر جاتا ایہہ کیا حکمت بھاری
سچ پچھاتا پھیر نہ ہویا اساں تعجب آوے
جے یوسف بگھیاڑے کھادا ہُن کد شاہی پاوے
ہور کلام جوانوں ساری جو تُساں آکھ سُنائی
اساں یقین ایہا تُسیں سچے ہوسی جُھوٹھ نہ کائی
تے ایہہ گل جو یوسف والی کردے ہو آشکارا
اُس دے وچ اساڈے تائیں شک رہیائی بھارا
پیغمبر دے بیٹے ہو کے جُھوٹھ نہ کہو زبانوں
ہوراں ایڈ تعجب ناہیں جے سو کہن زبانوں
باطن وہم نبّیاں ناہیں وہم مخالف شانوں
تے تسیں جھوٹھے ظاہر ہوئے اپنے ایس بیانوں
جان تسیں جھوٹھ کیہا اِک وارے کدوں رہے اعتباری
کیویں خیانت کار نہوسو شُبہ گواؤ ساری
اے کروانوں مرد جوانوں جُھوٹھ نہ کرو پُکاراں
سیلو ہو سوکارا کر سو دھاڑ پوولے یارںا
اوہ کہندے ایہہ جُھوٹھ نہ شاہا ساڈیاں سچ کلاماں
پُختہ کاراں دے گھر جائے نار کدے وچ خاماں
یوسف کہندا جے ہو سچے اے مردو کروانوں
ہُن نہ جایو ڈول زبانوں لواں نتار بیانوں
جے تسیں سچے ظاہر ہوئے ہووو گے اعتباری
جُھوٹھ کلاموں جے تساں لبھا ایہہ ہے انت خواری
اک رہے نو گھر نوں جاؤ لے غلہ دس بھارے
مُڑ آئیو لے بنیامینے حال پُچھیساں سارے
چھوٹا ویر جو یوسف سندا کیہا تسیں جوانوں
جاناں سچ تساڈا جے اوہ ایہا کہے زبانوں
جس دا ویر پیارا یوسف کھا لیا بگھیاڑے
جے اوہ ایہہ گل کہے زبانوں جُھوٹھ نہ رہن پواڑے
یوسف کرے تیاری بھائیاں تے مُڑ مُڑ فرماوے
چھوٹا ویر تساں جو پیو تِھیں اوہ میری ول آوے
ویکھو تول اساڈا پورا چنگے تھاؤں اوتارا
خوب تواضع کرساں تُساں تِھیں تساں ڈِٹھا ورتارا
جے تُساں بنیامین نہ آندا میرے پاس نہ آیو
غلّہ دیاں نہ ہرگز کائی مت خالی مُڑ جایو
کرئیے عرض پدر دے اگے کیہا ایہناں جاں جائیے
جے تے باپ پُچاوے اُس نوں نال لیائیے
منشا افراہیم دو بیٹے سی یوسف دے پیارے
چہر منور یوسف وانگوں جلوے حُسن کھلارے
وڈا منشا اُس دے تائیں یوسف نے فرمایا
لے خو میپ ایہناں بھر بھرتی پاسیں قدر سوایا
پہن لباس زری دا تن تے سیس مرصع تاجوں
دے ہتھیں بھر شُتر ایہناں نوں عمدہ قسم اناجوں
منشا عرض کرے یا حضرت ایہہ کراون کتھایوں
حال جیہناں دے ایڈک شفقت خدمت ادب ادایوں
فرمایا فرزند پدر دے ایہہ کنعانوں آئے
ویر میرے مترئیاں جائے ایہہ تیرے سبھ تائے
فرزندا ایہہ بھائی میے باپ میرے دے پیارے
دادے پاک تیرے دے نقشے آن ڈُھکے دربارے
گل گلزار خلیل اللہ دے عالی قدراں والے
مینوں جیہناں پدر دے گھر تِھیں دتے دیس نکالے
بھیت ایہناں نوں دسیں ناہیں ایویں حُکم الٰہی
خدمت ہور جو تُوں کر سکیں کریں نہیں کوتاہی
منشا کہے نبی جے تینوں ایہناں کھوہے وچ پایا
مالک دے ہتھ ویچ سدھائے وڈا ظُلم کمایا
دل تِھیں تیرے دشمن بھارے شفقت تدھ کیائی
یوسف کہے طفیل ایہناں دے میں شاہی ہتھ آئی
خود منشا جا بھرتی بھردا نالے خدمت کردا
اوہ حیران شکل ول تکدے ایہہ سراگے دھردا
اوہ نورانی صورت اُس دی ویکھ رہے شرمائے
منشا نے خود کار ایہناں دے خاطر خواہ بنائے
بھرتی بھرتی غلاں تائیں یوسف نے فرمایا
پوشیدہ وچ گوناں دھریو ایہناں دی سرمایہ
شاید ویکھ مُڑن پھر گھر تِھیں ویکھ سخاوت بھاری
مُڑدیاں خرچ ایہا راہ کھاون نہ پاون دشواری
تحفے ہور دتے سو یوسف تورے بھائیاں تائیں
ویر چلے تے روندا یوسف مُڑ سن پھیر کدائیں
اوہا زخم وچھوڑے والے رہن جگر وچ لیکاں
باپ میرا پیغمبر رب دا کردا ہوگ اُڈیکاں
ایہ مل سن جا پھیر پدر نوں میں رہساں وچ دوری
تے وچ شوق پدر دے میری عُمر چلی ہو پوری
لے دس بھار گئے نو بھائی اِک مصر وچ رہیا
یوسف خرچ دیوے تے خادم شاد رہو تس کیہا
جاں یوسف نے بھائی پیارے تورے دل کنعانے
صحبت اثر ہویا وچ اوہناں چمکے نور ایمانے