ورقہ 137

پکڑ قلم دُکھ درداں والی کس نے نقش لگایا
ویر میرے نے سُفنے اندر کس نوں روپ وکھایا
نوک قلم دی کس مصور غم دے بھری شنگرفوں
پاس بہا کس قلم وگائی فرق نہ رہیا حروں
چالھی برساں پچھے مینوں میرا ویر ویکھایا
حسنوں ویر میرے دی کیہڑا مصرے خبر لیایا
کیہ جاناں ایہہ نقش دلے دا کویں گیا دیوارے
کیہ جاناں ایہہ راز کیائی کس کاتب دے کارے
ویر میرا پردیساں وچوں مصریاں کیویں دسایا
کون اساڈے دل دا مرحم جس نے نقش لگایا
صورت نقش پیارے والا جاندا دل وچ وسدا
لب خاموس قلم دیکاروں راز نمونہ دسدا
ویر میرے نوں چھُریاں وگیاں ظُلم وگائیاں کرداں
کیتا ذبح اُجاڑاں اندر رل مل کے بیدرداں
وِیر کٹاریں پُرزے ہویا نظر میری وچ آوے
مذبوحاں دا خونی نقشہ میں پر کرد وگاوے
مظُلوماں دی شکل منور میں پر کرے دھگاناں
دوہرا زخم وجا وچ دل دے جس دا داغ نہ جاوے
ذبح ہویاں دی صورت مینوں دُکھیں ذبح کراوے
وِچھڑیاں دے خون جگر دا نقش اُگھاڑ دکھاوے
مانو میری دا جاں یوسف کس نے ڈٹھا اکھیں
جس نے میں دل لانبو لائے گھت انگیارا کِکھیں
میں قربان نظر وچ آیوں مُدت بعد بھراوا
سیروں مناں ہزاراں ہویا ہُن دل دا پچھتاوا
میں جس دے بہہ دردیں رُناں توں اوہ وِیر پیارا
میں ڈٹھوں تے باپ دوراڈا زخم جیہدے دل بھارا
خونی نین میرے دُکھ بھِنے وگ وگ کے رُڑھ چلے
جان چلی پردیس فراقوں صبر نہیں اج پلے
میں مرساں وچ تیریاں قدماں تیرے درد جدائیوں
ایہا کارا عشق تیرے دا آخر بے پروائیوں
کون کوئی جس شکلاں لکھیاں نقش بھرے دیوارے
اوہ یوسف دا واقف کیہڑا جس نے نقش سوارے
دن تے رات فراق جیہدے نے میری جان جلائی
اُسدی مورت مصریاں لوکاں کتھوں لکھ منگائی
ایہہ یعقوب نبی دا بیٹا کس نے خبراں پائیاں
تے اوہ کون فرشتہ آیا جس تصویراں لائیاں
بنیا مین کریندا زاری مورت ویکھ پیاری
والی مصر کہے اے یاروں کرو نہ گِریہ زاری
ہو رس تھاں چل خورش کھلاواں ایتھے درد کیائی
کہندے ویر دسن تصویراں راز جیہناں وچ کائی
لے بھائیاں نوں دے دل تِھیں اللہ سارے نقش وسارے
روون تِھیں دس ہٹے جھوریواں رہیا ویر پیارے
طاس منگائے پیس رکھائے یوسف حکم کرائے
اک اِک طاس اُتے رل کھاون دو دو مائی جائے
دس بھائی بہہ پنجیں طاسیں رل مل کھاون لگے
بنیامین اکلا بیٹھا طاس رکھایوس اگے
دھریا طاس اگے اوہ روندا بیٹھا زارو زاری
یوسف ویر وچھُنے والا زخم دلے وچ کاری
میرا ویر ہوندا جے ان دن نال میرے بہہ کھاندا
بحر غماں دے بیڑا میرا تاں کیوں رُڑھیا جاندا
یوسف کہندا بنیامینا کیوں روویں کر آہیں
مائی جایا بھائی تیرا ہے کوئی یا ناہیں
بنیامین گئے چھُٹ نعرے رو رو عرض سُنائی
یوسف باجھوں مائی جایا میرا ویر نہ کائی
میں جس نوں اج روندا شاہاسی اوہ میرا بھائی
جگر کباب ہویا دل پُرزے جس دی وچ جدائی
وگ وگ گئے کلیجے میرے جس تِھیں گھاہ غماں دے
جس دے وچ وچھوڑے مینوں رہے شمار دماں دے
چھوڑ گیا جو روندیاں سانوں وچ اُجاڑ زمینے
جس دے وچ فراق پدر نوں تیر وجے وچ سینے
جس دی بھین تڑفدی رہندی وانگ مچھی بِن پانی
پیغمبر دےدل تے جس تِھیں تیغ فراقوں دھانی
جس دیاں وچ اُڈیکاں مینوں برساں بہت وہائیاں
ڈھونڈ تھکا دل گھائل ہویا اجے نہ خبراں آئیاں
میں جس دے اج دُکھیں رُناں میرا ویر پیارا
اوہ ہوندا رل میتھیں بہندا درد رنجیندا سارا
جاں مینوں اج نظر نہ آوے یوسف شاناں والا
ناگ طعام دیکھائی دیندا تے پُر زہر نوالہ
یوسف پُچھے بنیامینا ہُن کتھے اوہ بھائی
بنیامین کہے رب جانے مینوں خبر نہ کائی
اوہناں بھراواں جنگل کھڑیا موڑ پُچایا ناہیں
کھاء گیا بگھیاڑ جنگل تِھیں دسی خبر اسائیں
خون آلودہ گل دا کُڑتہ دتی آن بشارت
پاس میرے اوہ کُڑتا ہُن تک کھولاں کراں زیارت
اوہ یوسف دے گل دا کُڑتہ میرے پاس نشانی
میں دیکھاں پیو میرا دیکھے اُس دے زخم نہانی
اوہ یوسف ہُن میرے تائیں نقش اجے وچ دلدے
اُس دے درد فراقاں والے دل دے زخم نہ ملدے
کیہ کھاواں میں کھاء نہ سکدا باجھوں یوسف بھائی
کس دے نال رلاں رل کھاواں وِیر نہیں اج کائی
یوسف کہندا آ جا میتھیں توں میں رل مل کائیے
طاس اکو تے توں میں بھائی کھاون نوں بہ جائیے
میں تیرا توں میرا بھائی یوسف جان اسائیں
مائی جایا بھائی اپنا جان اساڈے تائیں
جے تیں یوسف وِیر وِچھُناں میں بھی وِیر وِچُھناں
بُرقے دے وچ نالے یوسف آہیں کر کر رُناں
بنیامینا بھائی تیرا وچھڑیا جیوں تیتھیں
ایویں میرا ویر پیارا وچھڑیائی میتھیں
جے توں بڑیاں درداں والا میں نہ دردوں خالی
وگدے زخم وچھوڑیاں والے سال گئے ہو چالھی
تخت اُتے چڑھ بنیامینا نال میرے بہہ کھائیں
سکیاں بھائیاں نالوں ہرگز فرق نہ مول لیائیں
بنیامین گیا بہہ حُکموں تخت اُتے کر زاری
والی تخت مصر دے اگے رو رو عرض گُزاری
راج سوایا تد سُلطانا وِیر تیرا تر جاوے
ویر میرے تِھیں جے توں چنگا پر اوہ نظر نہ آوے
جو احسان کیتوئی بھارا بھائیاں کدوں کمایا
شرماواں میں عرض کریندا جگ جگ عالی سایہ
شمع پتنگاں شوق پُرانا سورج نور اُجالا
انت شمع تے جان جلاوے جس دا درد کوسالا
یوسف طاس کریندا اگے دوہاں لُقمہ چایا
دوہیں ولیں دل گُھل گُھل جاندے دلدا بھیت چھپایا
دوہاں دلاں تِھیں غم دیاں آہیں کھاون پج بنایا
بھائی کہندے شرم نہ کردا ایہہ راحیلے جایا
اُپر تخت برابر بہندا قدروں ودھ ودھ جاندا
شاہاں نال برابر بہہ کے خورش برابر کھاندا
پردیسی بے چارہ عاجز آخر چیز کیائی
یوسف سندا ایہہ سبھ گلاں اکھیں جھڑی لگائی
ایہہ سمجھن شاہ سمجھے ناہیں ایہہ بولی عبرانی
ترجمانوں ہُن سُخن نہ پچھے ساڈے حال نہانی
چوری چوری شاہ عزیزوں بھائیاں بولیاں لائیاں
سُن سُن کے وچ پردے یوسف رو رو رمزاں پائیاں
بنیامین بھراواں گلاں سُن سُن کردا زاری
یوسف کہندا نہ رو بھائی مُڑ مُڑ دوجی واری
بنیامین کہے جگ جیویں شاہا عالی جاہا
زرّیں خانہ اوّل والا دل میرے وچ آہا
حُکم کرو میں اوتھے جاواں مینوں صبر نہ آوے
بیٹھ لواں رو رج اتھائیں تداں بخار سدھاوے
یوسف پچھے زرّیں خانے کیا پسند دسایا
بنیامین کہے دیوارے یوسف نقش لگایا
حکم دتا جاہ نال غلامے تاں اوہ اُٹھ سدھایا
یوسف دی جا مُورت ڈٹھی ویکھ غشی وچ آیا
ہو بے ہوش کریندا زاری رونوں صبر نہ آوے
ہوش پوے مُڑ قدم چُمچے پھر تڑف غشی پے جاوے
مُدت تک تڑفدا ایویں کر کر گِریہ زاری
آخر جان لباں پر آئی وگ وگ گئی کٹاری
جبرائیل سلام لیایا یُوسف نوں درگاہوں
تے پیغام کیہا اے یوسف آیا حُکم الاہوں
بنیامین تیرے وچ غم دے جان لباں پر آئی
جاندی جان وچھوڑے اندر دِیہ شتاب دیکھائی
جویں تسلی ہووے اُس نوں اوویں کرو شتابی
مر جاوے مت بھائی تیرا وچ غماں بیتابی
منشا حاضر سی اسی ویلے یوسف نے فرمایا
زرّیں خانے جاہ فرزندا حُکم الٰہی آیا
بنیامین تیرا اوہ چاچا مانو میری دا جایا
غم میرے وچ تڑف مریندا ہجر طُوفان چڑھایا
دیہہ دیکھائی اُسدے تائیں توں ہیں نقشہ میرا
دیکھ تسلی دل نوں ہووس حال پچُھیسی تیرا
وچ بولی عبرانی اُس نوں میرا پتہ سُنائیں
اوہ مردا کر دیر نہ کائی جا دیدار کرائیں
ہویا حکم گیا جھب منشا ڈٹھا چاچے تائیں
بے ہوشی وچ پیا تڑفدا جاندی جان ازائیں
منشا دے ول بنیا مینے پئی نظر اِک واری
ایہہ یوسف دی صورت ڈٹھی وگی ودھیر کٹاری
اک واری ول منشا ویکھے اِک واری ول مورت
فرق ذرا معلوم نہ ہووے سبھ یوسف دی صورت
دنگ رہیا فرماوے لڑکیا دسیں برخوردار
کون ایہی توں کس دا بیٹا جگر کیہدے دا پارا
یوسف دا میں بٹا حضرت منشا آکھ سُناوے
بنیامین پیا سُن دھرتی رو رو کے فرماوے
میرا بھی اِک ویر پیارا آہا یوسف ناموں
باپ تیرا بھی یوسف ناموں میں قربان کلاموں
ہے یوسف صدیق میرا پیو منشا پھیر الاوے
بنیامین کہے رو ایویں میرا وِیر سداوے
جے صدیق تیرا پیو لڑکے نسبت خوب رلائی
سی یوسف صدیق پیارا میرا بھی اوہ بھائی
پیغمبر پیو میرا یوسف منشا پھیر سُناوے
بنیامین ودھیرا رویا زار کرے فرماوے
سی پیغمبر ہوون والا یوسف میرا بھائی
فرزندا وچ جگر میرے دے مُڑ مُڑ چوہبک لائی
ویر میرے نوں خواباں آیاں عُمر نکی جاں آہی
شان نبوت تِھیں اوہ خواباں دیندیاں صاف گواہی
منشا کہندا نہ رو چاچا زندہ تیرا بھائی
توں جس دے وچ غم دے روویں میرا باپ اوہائی
میں پوتا یعقوب نبی دا تیرا ہاں بھتریا
شکر گُزار ملایوں اللہ نہ کر ایڈ قضّیا
بنیامین پئی جاں کنیں ایہا گل پیاری
وچ خوشی دے آکھاں کیڈک گُزری حالت بھاری
چھاتی نال لگایا رو رو پکڑ بھتیجے تائیں
فرزندا دس جھبدے مینوں تیرا باپ کتھائیں
تخت اوپر توں جس تِھیں بیٹھا منشا نے فرمایا
باپ میرا اوہ بھائی تیرا ماؤں تیری دا جایا
نال تیرے رل کھاناں کھا دس تینوں پاس بٹھایا
بُرقے دے وچ سُن سُن حالے اکھیں نیر وہایا
بنیامین کہے فرزندا اوہ مصرے دا والی
منشا کہندا اوہو یوسف جس دا سایہ عالی
بنیامین خوشی وچ رُناں غموں چھوڑایا ہویا
سورج وانگ ہویا نورانی رُخ کملایا ہویا
سُکا رُکھ چلھیاں برساں دم وچ ہویا ہویا
اکھیں نیر وگیندے خوشیوں جوش دلے وچ بھریا
منشا نے جاں یوسف تائیں ساری خبر سُنائی
اُٹھ یوسف وچ خلوت آیا نال لیا سُو بھائی
بُرقہ لاہ رُخوں گل ملیا ڈِٹھس بنیامینے
وچھڑیاں نوں ملے پیارے ٹھنڈھ پئی وچ سینے
جاں یوسف دی صورت ڈٹھی بنیامین پیارے
پینگھ خوشی دی لٹک فلک تِھیں لگی لین ہولارے
کیا کہاں اوہ حال کویہا گُزریا اُپر بھائیاں
بانہاں گلیں ملین دے رو رو دلدیاں کھول سُنائیاں
نین دوہاں دے بدل وانگوں چھم چھم جھڑیاں لائیاں
سینے وچوں بلدیاں لاٹاں پانی گھت بجھائیاں
گئے بخار دلوں دُھوں باہر ٹنب پئے جیوں آبے
کڈھ بہشتی تخت بہایا جلدا جگر عذابے
بانہہ اولار گلاں وچ پائی وچھڑیاں مل بھائیاں
سرد ہوے دو سینے تپدے باران رحمت آئیاں
یوسف کہندا بنیامینا بھائی رب ملائے
نہ ڈر اعمال بھراواں جو جو اوہناں کمائے
توڑ وچھوڑ پدر تِھیں مینوں چھوڑ گئے وچ غم دے
توں محبوب وچھوڑیا میتھیں اندر درد الم دے
ایہہ گل کہ غش کھادا یوسف ہوش نہ رہیس کائی
پٹاں تے دھرسیس مبارک پاس رناں بہہ بھائی
ساعتبعد جو یوسف تائیں ہوش بدن وچ آئی
بنیامینوں پُچھن لگا پیو دا حال کیائی
کیویں وچھوڑے میرے اندر اُس دا وقت وہاوے
بنیامین کہے اوہ حالا وچ بیان نہ آوے
نہ پُچھ بھائی حال پدر دا روندیاں اکھیں گیاں
چالھی سال وہائے حُجے تیریاں وچ قضّیاں
تیرا نام پکارے مُڑ مُڑ یاد کرے سو واری
نین سُکے وچ غم دے شعلے تپدیاں عُمر گزاری
وچ دُکھاں قد لِفیا اُس دا گوشت سُک گیائی
چند نواں جیوں بدن مبارک ویکھاں نظر پیائی
اکھیں دے وچ نیند نہ آوے کھاون بھلا نہ بھاوے
نام تیرا لے کرے پُکارا درد جھلے غش کھاوے
سُن کے حال پدر دا یوسف رو رو کریندا
وا دردا میں جمدا ناہا تاں کیوں باپ تپیندا
پھیر پُچھے دس بھین میری دا کیونکر حال وہاندا
رو رو بنیامین کہے دُکھ حدوں گُزریا جاندا
جامہ نواں نہ اُس نے پایا سال گئے ہو چالھی
ہو دیوانی رہی بے چاری تیریاں درداں والی
جس راہوں تیں وِیر لیائے اوتھے عُمر گُزاری
پئی پُکارے نکل یوسف ویکھ لواں اِک واری
پھولے خاک ورھاوے اکھیں بیٹھ تیرے وچ راہیں
اُت ول راہ گیائی یوسف روندیاں چھوڑا اسائیں
بھین پیاری میں مُر آواں کر کے عہد سدھایا
میں روندی نوں عُمر وہائی ویر نہ مُڑ گھر آیا
مُڑ بھائی ایہہ درد جُدائی جان نہیں ہُن جردی
دن راتیں وچ تیریاں راہاں بھین اُڈیکاں کردی
روندے باپ دیا فرزندا لے مُڑ خبر پدر دی
منگدیاں بھیناں مرگ نہ ملدی جند جدائیوں ڈردی
ڈگدی دھرت کدی اُٹھ بہندی تیرا نام پکارے
آوندیاں اوہ راہیاں کولوں حال پُچھیندی سارے
ویر میرا اوہ ماہ منور یوسف نام پیارا
کنے ڈٹھا وچ جنگل روندا یا کسے شہر بےچارا
ایہو حال ہمیشہ اُس دا وچ درداں ورتارا
کھاون پیون بھُلا اس تِھیں تیرا درد گزارا
یوسف ہور ودھیرا رویا سُن ہمشیرہ حالا
مُڑ مُڑ داغ دلے وچ رڑکے ہجر پیاریاں والا
پھیر پُچھے دس بنیامینا پرنایوں یا ناہیں
ہاں میں کہے ویاہیا ہویا ذوق نہ دل بن آہیں
گھر اولاد تیرے یا ناہیں پھر یوسف فرماوے
بیٹے تن میرے گھر ہوئے بنیامین سُناوے
یوسف پُچھے نام اوہناں دا کیہ کجھ تُدھ رکھایا
بنیا مین کہے اِک یوسف تیرے نام بولایا
دوجا ذئب ایہی دم تیجا رو رو کے فرمایا
نام میرے فرزنداں ایہا جو میں آکھ سُنایا
یوسف کہندا وِیر پیارے ایسے نام کیائی
عرض کرے میں ایہا بھاون تیرے وچ جدائی
آہے عربی بولی اندر ذئب کہن بگھیاڑے
دم دے معنی لہو ایہائی بھائی راز اُگھاڑے
نام تیرا لے میں ہر ویلے بیٹے نوں گل لاواں
یوسف یوسف پیار پُکاراں دل اگ بجھاواں
دل اپنے نوں نال فریباں دیاں تسلی بھاری
پر اوہ تیریاں درداں والی گئی نہ گریہ زاری
وِیر کہن بگھیاڑے کھادا درد لُٹے دا بھائی
ذئب رکھایا نام پِسر دا پائی جس جدائی
تاں اوہ حال قضّیاں والا دل تِھیں نہ وساراں
اس فرزند پیارے تائیں کہ بگھیاڑ پُکاراں
لہو بھِنا لے کُڑتا تیرا بھائیاں نے دِکھلایا
دم دم کراں پکارا پسر نوں ہووے درد سوایا
بنیامینوں یوسف ڈٹھا عشق اجیہا بھارا
بے آرام رہیا وچ غم دے سُن سُن حالا سارا
بنیامین کہے اے بھائی روندیاں عُمر وہائی
اج مقصود دِقلے دا ملیوں ہوئی دور جدائی
اک ساعت ہُن تیرے نالوں وچھڑیا نہ چاہاں
بھائیاں نال نہ توریں مینوں وگے نہ قدم اگانہاں
یوسف کہندا جھل نہ سکدا میں بھی درد وچھوڑا
بھائیاں نال توریساں اوّل پھیر کراساں موڑا
چیز غلے رکھواواں تیرے ساریاں موڑ منگاواں
پھول کڈھاواں حکم شرع تِھیں تینوں پاس رکھاواں
چوری نام لگاسن تیری سر رنج نہ ہوویں کائی
بن حیلے جے رکھاں تینوں چھوڑ نہ جاسن بھائی
بنیامین کہے جیوں چاہیں پاس رکھاویں مینوں
بدنامی خوشی ہو کے جھلاں چھوڑ نہ جاساں تینوں
کر مصلاحت حضرت یوسف بُرقہ مونہہ پر پایا
بنیامینے نال لیایا بھائیاں دے ول آیا
بنیامین جدوں خوش ہو کے آ وڑیا وچ بھائیاں
چندوں نال خوشی دے صورت چمکاں کرے سوائیاں
بنیامین بھراواں تائیں وچ پچھان نہ آیا
صورت ویکھ رہے وچ حیرت ایہہ کس مائی جایا
رل مل پُچھن صاحبزادے انور ماہ جبیناں
کس تھاویں دا توں شہزادہ آیوں وچ مسکیناں
بنیامین کہے کیہ ہویا کیویں پچھانوں ناہیں
بنیامین تساڈا بھائی ہاں میں وچ تسائیں
بھائی کہن تیری ایہہ صورت بدل کتھایوں آئی
والی تخت مصر دے تینوں بوٹی کیا سنگھائی
یوسف دا غم دل وچ تیرے اج کجھ نظر نہ آوے
اوہ روناں تے غم دیاں آہیں کتھ گئے پچھتاوے
اج ہسیں وچ خوشیاں بھائی ویر گیاں بھُل کیونکر
بنیامین کہے اج اکھیں حال ڈٹھوئی جیونکر
والی دیس مصر دا مینوں کر کر ویر بلاوے
گھٹ نہیں ایہہ یوسف نالوں کیویں نہ غم گھٹ جاوے
تخت اُتے بہہ بھائیاں تائیں یوسف نے فرمایا
صاحبزادیو حال گھراں دا کیونکر وقت وہایا
باپ تساڈا نبی خدا دا کیونکر وقت گُزارے
کہن سبھے غم یوسف وال ادل تِھیں نہ وسارے
یوسف پُچھے وچ تساہاں باپ جیہا غم کس نوں
وچھڑیاں تِھیں یوسف کولوں زخم لگے دل جس نوں
کس نے ودھ تساتھیں کیتی یوسف دی غمخواری
وچ یوسف دے درد قضّیاں کس نے عُمر گزاری
بھائی یوسف دی وچ فرقت کون زیادہ رویا
نال پدر دے کون تساتھیں غم دا ساتھی ہویا
یوسف دا غم کس دے دل وچ ودھ سبھناں تِھیں رہیا
بنیامین وچ غمدے ساریاں بھائیاں کیہا
ایہہ یوسف دے وچ وچھوڑے رہیا ہمیشہ تپدا
نال پدر دے حُجرے اندر درد فراقیں کھپدا
فرزنداں دے نام رکھائے اس نے درداں والے
اُس دے دل تِھیں یوسف بھائی نہ بھلا ہر حالے
سُن یوسف فرماوے بھائیاں لین غلہ تسیں آئے
ظاہر کہو پیغمبر زادیو پونجی کیا لیائے
عرض کرن کجھ پونجی ناہیں سانوں قحط ستایا
موڑ گھلی جو تساں کرم تِھیں اوہو ہے سرمایہ
اساں بضاعت ثابت پائی جاں گھر بار کھلائے
وانگ امانت مال تساڈا اوویں موڑ لیائے
جگ جیویں وچ فضل کرم دے سُکھ وسیں سُلطاناں
احساناں تِھیں وچ جہاناں کیتو بذل خزانہ
اول والی کل بضاعت موڑ لیائے ڈردے
پیغمبر دے گھر دے بردے کیویں خیانت کردے
تُساں نگاہ امانت رکھی یوسف نے فرمایا
میں احساں تساں پر کرساں مردو دون سوایا
یوسف کہے غلاماں تائیں بھرتیاں بھرو شتابی
نہ تولو بھر گُوناں دیو ہووے دور خرابی
پردے وچ غلاماں تائیں یوسف نے فرمایا
جام عقیق میرا لے جاؤ رکھو پاس چھپایا
بِنیامینے دے وچ بھارے رکھ دیو وچ پردے
بھر چھٹاں جیوں یوسف کیہا بردے اوویں کردے
آکھ سلام گئے کنعانی تھوڑی دور سدھائے
جام گیائی حضرت یوسف مگر سوار دوڑائے
کرن سوار پکار جوانوں چور تسیں کروانوں
کھڑے رہو مت جاؤ اگے پکڑ ولاں کنعانوں
اُت ول مونہہ کر کہیا جواناں کیہ تساں گم گیا ہی
جام عقیق ملک دا کیہا تُساں چورا لیا ہی
کہے پُکارن والا جیکو لبھ پیالہ آنے
میں ضامن تُس وچ انعامے اُٹھ دیاں بھردانے
اوہناں کہیا اساں قسم خدا دی ہے معلوم تساہیں
چور نہیں اسیں آئے ناہیں کرن فساد اِتھائیں
کہن سوار تُسیں جے جھوٹھے پُھر تساں کیا سزائیں
ایہناں کیہا جس کولوں لبھے پکڑ کھڑو اس تائیں
حُکم شرع دا اُسدے تائیں پکڑ رکھو گھر بردہ
شارع دین اساڈے ایویں فتویٰ جاری کردا