ورقہ 138

اسرائیل نبی دے مذہب حکم شرع فرماوے
اپنا چور پھڑے جے کوئی خدمت سال کراوے
موڑ سوار گئے لے مصرے سبھ کنعانیاں تائیں
یوسف اگے حاضر کیتے چوراں وانگ تدائیں
یوسف کہندا بھائیاں تائیں کنعانی کروانوں
میں احسانوں نال تساڈے کیتا بھلا جوانوں
جان پیغمبر زادے سبھ تِھیں خدمت ودھ کرائی
اُپّر تخت برابر اپنے روٹی بیٹھ کھلائی
باجھوں مُل شُتر بھر دِتے قیمت لئی نہ کائی
تے تسیں جاندی وار جوانوں خوب کیتی بھلیائی
ہوء دلیر بھراواں کیہا شاہا عالی جاہا
جو احسان تیرا سر ساڈے ودھ حسابوں آہا
پر ایہہ نام جو چوری والی تُہمت خلق لگائی
اس تِھیں دل شرماں دے ساڈے ایڈک قہر کیائی
لوکاں طعن غضب دا پتھر اساں وجا وچ سردے
پیغمبر دے بیٹے ہو کے چوریاں کردے پھردے
اسیں نہ چور نہ دھاڑے مارے ہاں مسکین بے چارے
چور نہ رکھو نام نہ اساڈا چور جلن وچ نارے
ایہناں اُمید پکی دل بھاری اساں نہ کجھ چورایا
ایہہ چوری دا نام اچانک سر ساڈا پر آیا
یوسف کہے غلاماں تائیں شُتراں بھار اُتارو
سچ کہن پیغمبر زادے یا تے جھُوٹھ نتارو
اول چھٹ شمعون کھلائی پھول ڈِٹھی اوہ ساری
جاں کجھ ظاہر ہویا ناہا سیون دُوجی واری
ایہہ جوان نہ چور دسیندا آیا نظر یقینوں
وارو وار کھلایاں چھٹاں باجھوں بنیامینوں
دس بھائیاں دے بھار جو پھولے کجھ نہ ظاہر آیا
جان دیو اِک باقی رہندے یوسف نے فرمایا
اگے شک پئی وچ دل دے تاں ایہہ موڑ منگائے
کنعانی ایماناں والے، اسیں چنگے ازمائے
پھول رہے دس چھٹاں تائیں حال ہویا اشکارا
چھوڑ دیو ایہہ گھر نوں جاون ظن گیا اُٹھ سارا
اک باقی ایہہ چور نہ ہوسی انت ایہناں دا بھائی
پینڈا ایہناں نہ کریو کھوٹا شک نہیں ہُن کائی
ویکھو پھول جو باقی رہندا بھائی کہن تداہیں
یوسف کہندا حاجت کیہ ہے ظن میرے دل تاہیں
اوہ کہندے دس چھُٹاں وچوں ڈٹھا پھول تمامی
اککارن کیوں اپنے سر تے لے جائیے بدنامی
چور نہیں اسیں عیب نہ کائی ایہہ بھی کھول نتارو
ویکھو صاف عقیدے ساڈے طعنے پھیر نہ مارو
یوسف کہندا مرد جوانوں چنگے نظری آئے
طعن الزام تُساں کجھ ناہیں ہو نیکاں دے جائے
تسیں چنگے تے سبھ تِھیں چنگا ایہہ بھائی دسیاوے
تسیں نہ چیز چورائی میری تے ایہہ کیویں چوراوے
جے تے چھٹ نہ پھولو اُسدی بھائیاں عرض سُنائی
اساں اُت ایہہ فخر کریسی تے اپنی وڈیائی
سانوں کہسی بھار تساہاں پھولے نال خواری
بے اعتبار تسانوں جاتا میں رہیا اعتباری
یوسف کہندا پھول غلاموں کرو برابر سارے
تاں ایہہ فخر چتارے تاہیں مُوہوں لاف نمارے
پھولی چھٹ پیالہ لبھا چور بنے کنعانی
شرمندے ہو بھائی سارے ڈُبے وچ حیرانی
کیوں اسیں آپ خیالیں پے پے اُسدی چھٹ کھلائی
رکھی رب رکھائی عزت عقلوں ڈوب گوائی
مرن چنگا بدنامی نالوں ہُن اسیں چور سدائے
بنیامین ابن راحیلے سانوں عیب لگائے
سر نیویں ہُن روندے بھائی سمجھے ہور نہ کائی
عزت حُرمت خاک رلائی قدر نہ رہیا کائی
خونی چشم کلیجے تپدے ہیبت دھانی سینے
تاڑ اکھیں دس بھائی رو رو کہندے بنیامینے
اے ظالم کیہ کارا کیتو ڈوب دِتو گھر سارا
چوریاں کردے پُت نبی دے پایو مصر پُکارا
جے توں آپ برا اے ظالم سانوں پٹ گوایا
ناز کریندیاں تختاں اُتے سٹ وچ خاک رلایا
شاہ اساڈی عزت کردا اُس دا مال چورایو
تاج سروں لاہ عزت والا اندر خاک سٹایو
تینوں اُس نے غلہ دتا خدمت خوب گُزاری
دے چلیوں احسانوں بدلہ چنگا جاندی واری
اُپر تخت بہایا تینوں نال طعام کھلایا
کجھ حیا دل تیرا اندر چوری وقت نہ آیا
ویکھ نظر کر تیرے اُتے کڈیک لُطف کمائی
چوری کرن لگے نوں کیوں نہ شرم دلے وچ آئی
بنیامین کلاماں سُن سُن ہس ہس کے فرماوے
میں کد جام عزیز چورایا شرم کویہی آوے
اوہ روندے ایہہ ہسدا آہا اوہ کردے حیرانی
توں ہسیں کیوں شرم نہ آوے ڈُب مریں ہو فانی
نال دیاں دا نام گوایو تیرا گیا نہ کائی
بے شرماں نوں شرم کویہی لیک گھرانے لائی
چور ہسے تے پہرو روون جاں پکڑے سرکارے
اُلٹا سوان خلاف زماہ جُھوٹھ جتے سچ ہارے
صاحب دلاں پسند ملامت کد بد گویوں ڈردے
وچ ناموس نہیں ڈُب مردے وصل ندی وچ تردے
گوجھے نین جیہناں دے دل تے تیز کٹاریاں دھردے
بے بصراں دے عشویاں دے ول اوہ کد نظراں کردے
نشہ وصال جیہناں دے دل نوں مستی دا دم بھردے
بے خبراں تِھیں اوہ بے خبرے وجدیاں سٹاں جردے
اوہ وچ شوق سمندر تردے واقف ڈونگھے سردے
ابرملام ورھے لکھے سر دے ذرا دھیان نہ دھردے
تے غیراں دے سوزوں سڑدے نفس ہوا دے بردے
کد غیراں ول جھات گھتن جے یار ہووے وچ گھردے
بنیامین کہے کیوں مینوں چور کہو رل سارے
قسم خدا دی چور نہیں میں ظن نہ کریو بھارے
اوہ کہندے جے چور نہیں توں جام چھٹے کِن پایا
فرمایا جس بھار تساڈے موڈ گُھلی سرمایہ
جے سرمایہ تسیں چورائی میں بھی جام چورایا
جے تسیں چور نہ بنے کیویں ہُن مینوں چور بنایا
چُپ رہے ہو بھاء سُن کے سر نیویں شرماندے
عزت ضائع گئی اساڈی دل وچ حسرت کھاندے
آہا مصر اندر ورتارا جیکو مال چوراوے
صاحب مال لوے شے دُونی ودھ سزا نہ آوے
تے یعقوب نبی دے مذہب چور رہے ہو بردہ
سو بھائیاں نے اول فتویٰ کیہا شرع پدر دا
ایہہ اللہ نے یوسف تائیں دل وچ ول سکھایا
شرع پدر دا فتویٰ اول بھائیاں تِھیں اکھوایا
جے تے رسم موافق مصرے عدل ہوندا اور تارا
یوسف دے ہتھ آ نہ سکدا بنیامین پیارا
فتوے آکھ بھرا پچھتائے عہد پدر تِھیں ڈردے
شاہ منگے ہُن چور ایہناں تِھیں رکھاں وانگوں بردے
جے ایہہ چور تعجب ناہیں بھائیاں نے فرمایا
اُس دا ویر جو اگے مویا بھی اس کجھ چورایا
جس بھائی نوں ہُن ایہہ روندا یوسف نام سدایا
اوہ پھوپھی دے گھر تِھیں چوری پٹکا کڈھ لیایا
اوہ بھائی دی عادت ساری اس وچ آن سمائی
راحیلے پُت چوریاں کردے دوہاں شرم نہ آئی
وڈے دی خو چھوٹے پکڑی سبھناں نوں پکڑایا
عیب پُراناں وچ جیہناں دے آخر ظاہر آیا
ایہہ ہے سچ سُنایا جیونکر شاہا راج سوایا
سُن یوسف جر جاندا دل وچ راز نہ کھول ویکھایا
وِیر میرے خود چوریاں کردے ہوراں چور بناون
چوری ویچ پدر تِھیں مینوں دل وچ خوف نہ کھاون
جانے بھیت دلاں دے اللہ جو جو تسیں سُنائے
اپنے عیب اساڈے سر تے کڈھ زبانوں لائے
اگے تخت بدھے ہتھ بھائیاں رو رو عرض سُنائی
وڈی شاہ عزیزا تیری دائم رہے سوائی
باپ بُڈھے دا ایہہ ہے عاصہ ہر دم خدمت کردا
پکڑا ساتھیں رکھ کسے نوں تھانو اُس دے وچ بردہ
شاہا توں احسان کنندہ سانوں نظری آویں
باپ بڈھا رو مرسی غم تِھیں چھوڑیں لُطف کماویں
جان اساں قربان پدر تے دُکھ اُسدے تِھیں ڈردے
غم اُس دے وچ ویکھ دِلے جان جلے وچ دردے