ورقہ 139

اُس تے باپ پیار کریندا سبھ تِھیں ودھ مدامی
اُس دے وچ وچھوڑے اُس دا ہو سی کام تمامی
اسیں مریندے پر جے اُس دی بچدی جان اکلی
پیغمبر دے دل نوں کائی ہوندی صبر تسلی
سارے اسیں سلامت جائیے جے اِک ایہہ نہ جاوے
باپ اساڈا اُس دے غم تِھیں سخت مصیبت پاوے
رکھا اساتھیں جس نوں چاہیں خدمت وچ غلامی
بنیامین بے چارے اُتے کر احسان تمامی
یوسف کہے پناہ خدا دی جس دا عالم سارا
چوراں چھوڑاں ہوراں ہوڑاں ظُلم کریساں بھارا
بدل گناہے ہوراں پکڑاں وچ عدالت ناہیں
بے انصافی کراں نمولے بھاویں کر سو آہیں
بے اُمید ہوئے جاں بھائی سارے اُٹھ سدھائے
بنیامین لیا رکھ یوسف صبر دلاں وچ آئے
بھائیاں بیٹھ جمع وچ گوشے مصلاحت دے کاریں
رو رو نیر وہائے چشموں سارے پئے وچاریں
کہے یہودا معلم سبھناں باپ لیاں سو گنداں
ضامن دتا اللہ صاحب اساں سبھے فرزنداں
کیہ مونہہ لے ول باپ سدھائیے اگے یوسف کُٹھا
دھاڑا درد غماں دا جس تِھیں اس دے حال ترٹھا
زخم اُتے ہُن زخم لگاون مینوں بھلا نہ بھاوے
دل میرا وچ فکر غماں دے ڈُب ڈُب غوطے کھاوے
مرن چنگیرا لکھ لکھ واری ایڈ مصیبت نالوں
درد پدر تِھیں ساڈے سرتے پوسی قہر وبالوں
بنیامین لئے بن جاناں روا نہیوں مولے
عجز لڑائی دوویں حاضر ہو کجھ شاہ قبولے
جے اوہ ویر نہ دیوے سانوں گھتو جنگ پواڑا
مرد اسیں سبھ شیر بہادر پاؤ مصر اُجاڑا
تیغ وگاؤ مار اُڈاؤ دیس مصر دا سارا
سانبھو تخت خزانے لُٹو مرے عزیز بے چارا
سُن مصلاحت بھائیاں تائیں بہت پسند دِسائی
بنیامین چھوڑاء لیائیے کر کے جنگ لڑائی
جوش کرے روئیل پکارے سُن سُن کے تدبیراں
ذمہ میرا مار گواواں کُل امیر وزیراں
پکڑاں تیغ پولاں کر نعرہ توڑ غرور ویکھاواں
تیغ بہادر وچ مصر دے کون جمے ازماواں
ویکھاں کون جھلے واہ میری وہاہ پویساں کلّا
وانگوں شیر کھڑاں دب ملکوں بکریاں دا گلّہ
چا تلواروں شعلے جھاڑاں سارا مصر اُجاڑاں
چھاتیاں پاڑاں زخم اُگھاڑاں جگر بھناں دل ساڑاں
پواں اکلا کر کر ہلا ماراں سبھ سرداراں
باغ بہاراں تے گلزاراں چھوڑ مرن سن یاراں
تیغ گُزاراں شیر شکاراں میداناں وچ ماراں
وچ درباراں پون پکاراں تیغ گھتے جھلکاراں
تے میں ایس تیغ وگاواں پون مصر وچ واراں
با تدبیر وزیر نگھاراں ہور امیر ہزاراں
آکڑیاں دی گردن وچدی گُزر وگن تلواراں
توڑ وچھوڑ دھراں سر نالوں دلدے داغ اوتاراں
تے شمعون کریندا ذمہ میں وڑساں بازارے
ندیاں خون وگا ویکھاواں بازاراں وچ سارے
بازاری کر گریہ زاری اُڈن اگے تلوارے
چھوڑ دُکاناں لے لے جاناں نسے جان بے چارے
ہتھ آئیاں نوں جان نہ دیساں مار رکھاں وچکارے
چھوڑ زناں مر جان ویاہے وچ وچ مرن کوارے
کفن بزاز لون منِ ہتھیں ڈُلھے عطر عطارے
بقالاں دی گردن اُتے کھاوے تیغ ہولارے
رنگرزاں دے رنگ رُخاں دے اُڈ پُڈ جاسن سارے
حلوائیاں دی گردن گُزرے تیز کھنڈے دی دھارے
لوک پساری کھا اِک کاری جاون چھوڑ پسارے
دن دے چور ٹھگاں دے رہبر گرد کراں سنیارے
درزیاں چیر طریزاں پُرزے لٹکاواں دیوارے
پنجیاں پنج اڈاواں تونبے کرساں بھن نیارے
قصاباں دیاں قاتل چھریاں پھرن گلیں یکبارے
اہرن مار سراں وچ خونی چنڈاں چنڈ لوہارے
تیشے نال چھلاں ہر طرفوں گڈھ بخار بخارے
مار وچوں نقال نکارے کڈھاں کسر قصارے
شور گراں دے شور گواواں کٹ کڈھیاں منیارے
بنسیں ظالم دل دے کھوٹے مرن وچوں ہتیارے
اس سودے وچ ڈوب بضاعت چھوڑ چلن ونجارے
تے گگڑے وچ خونی جھگڑے رگڑ مرن جڑ مارے
ہر بنیاںجاں سر تے بنیاں لون وسارو سارے
آویاں تاؤ ملے وچ سینے جاں گھیراں گُھمیارے
معماراں پُر کار سواراں جیہناں محل اُسارے
نقاشاں دے نقس اڈاواں مجلس دے وچکارے
کرن تصور جدوں مصور مرگ ڈھکی دربارے
ہر مورت دی صورت سارے مر ویسن ول نارے
جھاڑ بساط بساطی شہروں پہنچن گور کنارے
بریاں گر دل بریاں مرسی رل یاراں دی ڈارے
کہن بپاری وچ بازارے نفع نہ اج بپارے
نسا جاں دیاں سُبک مزاجاں رہن لٹکدیاں تارے
عصاراں دے اثر نچوڑاں دُھم پوے جگ سارے
قتل مصر تے رون جناور کوکن جھول ستارے
مصر شہر دے وچ بازاررے اج ہو سن کجھ کارے
شیر شکن تے فیل فگن اج رکھن نام ہمارے
ویکھاں کون مقابل آوے شیراں دی پیکارے
کنعانی دیاں زور آوریاں کوک سُنے جاگ سارے
ویکھ لواں اج مائی جایا کیہڑا روک گُزارے
سارے چھوڑ پیارے بھارے جان پلک وچ مارے
کہے یہودا طرف عزیزے میں خود قدم اُٹھاواں
بنیامین چھوڑاء لیاواں یا تے جنگ مچاواں
نعرہ ماراں حمل زناں دے پل وچ جھاڑ ویکھاواں
توڑ درّہ زندان مصر دا قیدیاں بند چھوڑاواں
مرد مقابل جیوک آوے اُس دی گرد اُداواں
مار گواواں ماتم پاواں رون پُتاں دیاں ماواں
صاعق برق یلاندیاں تیغاں اج مصرے چمکاواں
شیر وشاں دیاں خونی شکلاں اندر خون لٹاواں
نیل ندی دے کنڈھے وسدیاں بیڑیاں پور رُڑھاواں
ڈھاہ عمارت مصر شہر دی چا وچ نیل وگاواں
چا شمشیر پوار وچ مرداں نعریوں دھرت ہلاواں
بنیامین پیارا بھائی قیدوں کڈھ لیاواں
ست بھائیاں نے ذمہ کیتا ول ول مارئیے فوجاں
اج وچ نیل وگن ویہ مصروں خون یلاں دیاں موجاں
ٹھاٹھ وگے وچ گلیاںمصرے تیغ زناں دی رتوں
وگدے نیل رُڑھاء سدھائیے قتل ہویاں پھڑ لتوں
شاہ مصر دے شوخ سپاہی سخت دلیریاں والے
پیون تند شراب کٹاروں گوریں سون سوکھالے
توڑ صفاں میدان اُڈائیے چا غالب شمشیراں
کرنے چور کلیجے مصریاں پکڑ پنجے وچ شیراں
فوج عزیز نگھارن کارن ہاں اسیں ست بتھیرے
خاک مصر دی اُڈن لگی چُک چلے سبھ ڈیرے
یاد رہے پیغمبر زادے کدی مصر وچ آئے
رہے کہانی آخر تائیں اج دے ہتھ ویکھائے
آہا افراہیم پوچایا یوسف نے ول بھائیاں
جا کے سُن میریاں بھائیاں کیا صلاحیں لائیاں
افراہیم گیا مُڑ سُن کے ایہہ سبھے تدبیراں
یوسف پاس سُنائیاں جا کے جو سُنیاں تقریراں
کہے یہودا بھائیاں تائیں اجے نہ تیغ وگایو
جاں میں نعرہ کڑک مریساں تاں تسیں ہتھ اُٹھایو
ایہہ گل اکھ یہودا تُریا تیغ لئی ہتھ آیا
یوسف اگے آن کھلویا کر کر قہر سُنایا
چھوڑ عزیزا بھائی ساڈا نہ کر بہت قضّیا
نہ ستاء اساڈے تائیں جے تُد خبر نہ پیّا
کڑک مریساں اکو نعرہ ویکھ لئیو کیا ہوسی
نیل ندی دا پانی سُن کے وگنوں اٹک کھلو سی
ہیبت پوے مصر وچ بھری مرمر جان ہزاراں
حمل زناں دے جھڑ جھڑ وسن ہوسن حال خواراں
کہسو پھیر قیامت آئی صُور وجے کر زورا
ایہہ غرور تکبر دلدا ذرا نہ رہسی بھورا
یوسف کہندا صاحبزادیا بول سمھال زبانوں
بے انصافی کراں نہ مولے تیرے لغو بیانوں
آہے جدوں یہودا آوے وچ غضب دے بھارے
وال بدن دے چیر لباساں کھڑے رہن ہو سارے
خون جھڑے ہر والاں مُڈھوں اندر جوش قہاری
نیزیاں وانگوں وال بدن دے تکھے نوک کٹاری
جاں لگ رہے غضب وچ دل دے رہندا حال ایہائی
جاں نعرہ ا وقت کریندا جھڑدی تڑف لوکائی
پر جیکو اولاد یعقوبوں پُشت اُس دی ہتھ لاوے
ایہہ غضب دا حال تمامی دور اوویں ہو جاوے
وال بدن تے نیویں ہوندے جوش نہ رہندا کائی
نعرہ ظاہر ہوندا ناہا رہندی بند دوہائی
جدوں یہودا تائیں ڈٹھا یوسف نے وچ غصے
برچھیاں وانگوں خونوں بھِنے وال کھڑے وچ جُسے
افراہیم چھوٹیرا لڑکا سی حاضر اس ویلے
قبطی بولے کہہ کے یوسف اُس نوں اُت ول میلے
اے فرزند کمر تے اُس دے جھبدے ہتھ لگائیں
افراہیم گیا ہتھ دھریا جھڑیا جوش ازائیں
گیا غضب سبھ زور سدھایا قوت رہی نہ کائی
چاہے نعرہ کراں غضب تِھیں طاقت کجھ نہ پائی
گرد بگرد بہودا ویکھے حیرانی وچ آیا
ایتھے کون اولاد یعقوبوں جس نے ہتھ لگایا
پچھلے ول اِک لڑکا ڈٹھا صورت چند اُجالا
پکڑ یہودا سونگھے مونہہ تِھیں ڈِٹھس برکت والا
پچھے کون کوئی توں لڑکے نور اکھیں دا کس دا
اسرائیلی نظری آیوں میں ہاں بیٹا جس دا
توں اولادوں باپ میری میرے دی کہہ تد نام کیائی
ہیں فرزند کیہدا کہہ ظاہر میں حیرانی آئی
وچ مصر اولاد پدر دی کون پیارا بھائی
افراہیم رہیا چُپ سُن کے راز نہ دسیا کائی
افراہیم گیا تُر اوتھوں عاجز رہیا یہودا
باہر ویر اُڈیکن نعرہ جوش کرن بے ہودہ
اوڑک آپ اُڈیک سدھائے ول دربارے آئے
کہن یہودا تائیں بھائی کیوں توں کم گوائے
کیوں نعرے نوں دیر لگائی تیں دل خون کیائی
کہے یہودا نسل پدر تِھیں ایتھے لڑکا کائی
پُشت میری ہتھ لاء سدھایا میرا جوش گوایا
تپ وچ جوش غضب دے بھائیاں قہر تنور تپایا
ویکھ اوہناں ول یوسف تائیں دل وچ غصہآیا
بھائیاں تائیں حاضر کر کے پیش کھڑے کروایا
فرمایا پیغمبر زادیو بولو سچ زبانوں
میں کیہ برا تساں تِھیں کیتا گھٹ کیا احسانوں
بھُکھیاں قدروں کھانے دتے عزت بہت کرائی
دو واری بھر شُتریں غلہ قیمت لئی نہ کائی
جاوندیاں تُساں تحفے دتے تے احسان کمائے
کر چوری تساں اپنے تائیں داغ گناہوں لائے
فتویٰ شرع جو تساں سُنایا میں اوہ عمل کمایا
محسن کش ہو تیغاں پھڑیاں چِ پلے ایہہ آیا
مصر اُجاڑن قصد تساڈا قتل میرے پردھائے
وچ دماغ تساڈے آکھو کیا خیال سمائے
جانو تسیں اساڈے جہیا جگ وچ ہوگ نہ کائی
کرئیے مارے خراب مصر نوں رل مل سارے بھائی