ورقہ 140

بکریاں تساں ہوراں جاتا خود نوں شیر بنایا
تخت عزیز مصر دے لیے تُساں ارادہ آیا
تسیں کیا ایہہ قہر کیائی کیڈک ہو کروانوں
اک تِھیں اِک خدا نے کیتی خلقت ودھ جہانوں
جے تساں زور بڑے تے ماناں تسیں سبھے ناتانے
کیڑی دی لت توڑ نہ سکو کرو نہ جوش دھگانے
زور کیائی وچ تساہاں جس اُتے مغروری
آخر پلے پوگ تساہاں عملاں دے مزدوری
مار لیا تساں مصر زبانی تے اجے خبر نہ ہوئی
جاتا ملک خدا دا وسدا مرد نہیں وچ کوئی
تے شاہی سامان مصر دی جاتی چیز نہ کائی
طفلاں وانگ خیالی گلاں کیتیاں وچ وڈیائی
اندر جوش غضب دے یوسف تختوں اُتر آیا
کروانوں مغرور جوانوں مہر سریں کیوں چایا
ویکھو زور خدا دا دتا یوسف نے فرمایا
سیل پتھر دا کوٹھا یوسف ماریا پیر اُڈایا
پتھر ٹُٹ گئے ہو پُرزے چھت کندھاں ڈھیہہ پیاں
ویکھ بھراواں حیرت دھانی اکھیں اُگھر گیاں
ایہہ عزیز مصر دا ولای جے تے قہر کماوے
سانوں ساریاں پکڑ پنجے وچ جان مروڑ گواوے
ایہہ ہے باز اسیں سبھ چڑیاں ایہہ اوہ شیر شکاری
پل وچ سانوں مار گواوے جے پکڑے اِک واری
اگے سانوں خبر نہ کائی اُس دی شان جو عالی
غافل اسیں پئے کراماناں ہوش حواسوں خالی
کیہ جاناں خود شیر شکاری مصر شہر دا والی
ایہہ کو پاک فرشتہ ہو سی اُس دی صفت نرالی
دس بھائی اسیں اُس دے اگے مول نہیں شے کائی
گھڑے مٹی دے نال پتھر دی ایہہ ہے مثل لڑائی
کنعانی حیرانی اندر چُپ رہے بے چارے
لافاں ماریاں یاد نہ آیاں خیر رہی بازارے
اوہ تیغاں دے جوش ہولارے کتے نہ نظری آئے
تے بازاری مرد پستاری کنے نہ مار اُڈائے
ہور امیر ویز مصر دے ثابت رب بچائے
ہُن وچ دِلاں دعائیں کردے جان کیویں بچ جائے
ہو پیغمبر زاد جوانوں یوسف نے فرمایا
چھوڑو چور وطن نوں جاؤ میں ایہہ رحم کمایا
جیکو ہور دلیری کردا ویکھ دیو تُس حالا
ویکھ تساں ول میں دل گُزرے قدر نبیاں والا
لائق سخت سزا تساہاں چھوڑ دیاں مسکینوں
اُٹھ ترو ہُن نام نہ لیناں بھائی بنیامینوں
اوڑک ہو لاچار بھراواں رو رو سیس نوائے
لکھ لکھ شُکر جو اج اساڈی جان بچی غم جائے
یوسف تو رد تے سبھ بھائی دے غلہ سبھ بھارے
رکھ لیا اس حیلے سیتی بنیامین پیارے
کر تعظیم گئے سبھ بھائی رو رو نیر وہاندے
عہد پدر دا سینے رڑکے خوف دلاں وچ کھاندے
کہے یہودا بھائیاں تائیں تسیں سبھے مُڑ جاؤ
بنیامینے چوری کیتی پیؤ نوں خبر سُناؤ
تے میں آپ نہ جاواں مصروں ہر گز مول کدائیں
مونہہ اکھیں کیہ جا دکھلاواں باپ پیارے تائیں
پر جے باپ سدے خود مینوں پیر دھراں کنعانے
یا تے حُکم کرے رب صاحب جس دا حُکم جہانے
باجھوں حکم نہ مصر زمینوں میں خود قدم اُٹھاواں
تسیں چلو جے حکم ملیسی میں کنعانے آواں
سُن یعقوب نبی دے بیٹے نو کنعانے آئے
باپ اگے رو عرض گُزاری چوریوں حال سُنائے
بنیامین چوراء پیالہ دھر آندا وچ بھارے
گھل سواراں شاہ عزیزے پکڑ موڑائے سارے
فتویٰ حُکم شرع دا ساتھیں چوراں حق پُچھایا
بردہ چور ہے گھر مالک اساں جواب سُنایا
خبر کیا اوہ بھائی حقیقت کُھلی پکڑ لیا سُلطانے
ڈُب ڈُب گئے اسیں وچ حیرت مُڑ دھائے کنعانے
بنیامین عزیزے پھڑیا رہیا یہودا تاہیں
روندے اسیں قدم وچ آئے کر حضرت جیوں چاہیں
نبی کہے اُمید نہ مینوں ہرگز بنیامینوں
چوری اوس نہ کیتی ہوسی جاپے حال یقینوں
راتیں نفل پڑھے دن روزے وڈا زُہد کماوے
تقوے وچ امانت پورا تے اوہ کیویں چوراوے
عرض کرن اوہ یا پیغمبر غیب نہ معلم سانوں
جو معلوم اسانوں ظاہر کیہا کھول تسانوں
پُچھ مصر دیاں لوکاں کولوں جتھے حال وہائے
یا تے پُچھ کروانوں کولوں نال اساں جو آئے
جے اعتبار اساڈا ناہیں قافلیاں تِھیں سارے
پُچھ جو شامی لوک تدائیں سی مجلس وچکارے
اسیں سچے سوگند بنیا ساڈا وس نہ کائی
دے بدلہ کر منت تھکے کجھ مراد نہ پائی
نبی کہے ایہہ گل بنائی نفس تساں دے کارے
میرا بنیاین پیارا چور نہ کرو پُکارے
ایہہ کجھ میریاں پتاں کولوں ہوء گیائی کاراں
قول نبی دا جُھوٹھ نہیں ایہہ یوسف طرف اشارا
پھر یعقوب نبی فرماوے فرزندو فرماؤ
ایڈک زور تساں وچ آہے توڑ پہاڑ گواؤ
بنھ تساڈے وچوں کیونکر ویر تساڈا کھڑیا
ایہہ کجھ جھوٹھی تہمت دے کے بنیامینے پھڑیا
فرزنداں نے عرض سُنائی جیوں جیوں حال وہائے
اسیں عزیز مصر تے دھائے اس نے غلبے پائے
اوہ تنہا دس بھایوں نالوں قوت دے وچ ڈاڈھا
اساں جیہاں اوہ کجھ نہ جانے زور نہ پیا اساڈا
نبی کہے میں صبر کریساں باجھوں صبر نہ چارہ
فرزنداں تِھیں رب ملاوے فضل اوسے دا بھارا
رب نے وچ مصیبت سختی نبیاں نوں ازمایا
دن کائی ہُن میرے اُتے وقت مصیبت آیا
تے اللہ دی حکمت بھاری جانے راز دلاں دے
صبر کٹاں جے پورا ہوواں واہ نصیب اساں دے
ایہہ گل کہہ مونہہ پھیر پُتاں تِھیں پیغمبر فرماوے
اے افسوس پیارا یوسف زور گیا چک سارا
سُن فرزند کہن یا حضرت سانو قسم خدا دی
یوسف دا غم حق تساڈے انت گھتے بربادی
غم اُس دا تِھیں بھُلدا ناہیں جاسی جان ازائیں
حضرت چھوڑ دلوں اس غم نوں ایہہ دُکھ تیرے تائیں
فرمایا میں اللہ اگے اپنا درد سُناواں
ہوراں اگے دُکھ نہ پھولاں مت بے صبر سداواں
مینوں معلم اللہ ولوں تسیں نہ جانوں کائی
مینوں سبھ فرزند ملیسن دن اُمید ایہائی
سی یعقوب سوال سُنایا اِک دن جبرائیلے
لے کے اذن جناب اِلاہوں گھلیں عزرائیلے
پُچھ لواں میں اُسدے کولوں یوسف دا کجھ حالا
کجھ قرار دلے نوں آوے جاوے درد کوسالا
جبرائیلے حُکم الاہوں عزرائیل پُچایا
پاس نبی دے آن فرشتے عرض سلام سُنایا
نبی پُچھے دس عزرائیلا تینوں قسم الٰہی
یوسف دی توں جان نکالی یا اجے تن وچ آہی
نور اکھیں دا میرا یوسف زندہ ہے یا ناہیں
چھوڑ گیا اس دنیا تائیں یا ہے اجے اتھائیں
کہہ فرزند پیرا میرا گیا کتھے کیہ ہویا
اوہ تسکین آرام دلے دا زندہ ہے یار مویا
عزرائیل کہے یا حضرت میں نہ جان نکالی
اوہ زندہ ہتھ مال خزانے ہے مُلکاں دا والی
یا پیغمبر بیٹا تیرا وچ خیرت خوبی
رُتبہ اُس دا وچ دلاں دے مرغوبی محبوبی
سُن یعقوب کہے کہہ کتھے حُکم کتھائیں جاری
حُکم نہیں میں کیوں کر دساں اُس نے عرض گُزاری
جھبدے رب ملاوے تینوں روز گئے رہ تھوڑے
یوسف نوں توں پاویں حضرت ہو سن دور وچھوڑے
تِس دن تِھیں یعقوب نبی نوں سی وچ دلے تسلی
پر سر ہجر پہاڑ غماں دا سخت مصیب جھلی
جانے یوسف زندہ مل سی پر نہ خبر مکانوں
تاں فرزنداں نوں فرمایا چُپ رہو نادانوں
فرمایا فرزندو جاؤ ڈھونڈو یوسف تائیں
بنیامین لبھو رب میلے رحمت آس اسائیں
جا بھائیاں نوں لبھ لیاؤ رکھو اس الٰہی
رحمت تِھیں ہی آس توڑیندے کافر وچ گمراہی
فرزنداں نے عرض سُنائی آس ربے دی بھاری
بنیامین یہودا ملسی یوسف تِھیں دشواری
زندیاں ملن اُمید دلے نوں مویاں ملے نہ کوئی
یوسف دی اُمید نہ کوئی موئے مُدت ہوئی
مویاں نوں جا کیہڑا لبھے جیوندیاں لبھ لیے
یوسف دے وچ درد نبیا نہ کر ایڈ قضّیے
پیغمبر فرماوے پُتاں خط میرا لے جاؤ
بنیامین یہودا تائیں جا مصروں لے آؤ
پکڑ قلم خود ہتھیں لکھیا پیغمبر نے نامہ
جس وچ دُکھ وچھوڑے ولوں لکھیاں درد کلاماں
٭٭٭