ورقہ 141

مضمون نامہ یعقُوب بجانب عزیز مصر قلوب بعبارت دَرد انگریز و طرز مرغُوب

ایہہ یقوب اِبن اسحاقوں نامہ ہے غم خانہ
طرف عزیز مصر دے والی جو اج شاہ زمانہ
مصری شاہ عزیزا تیرا مینوں نام نہ آوے
یاد ہوندا میں خط وچ لکھدا شوق ایہا فرماوے
اوّل حمد الٰہی دائم عالی ذوقاں والا
میرا پھیر سلام تسائیں دِلدیاں شوقاں والا
وچ اشارہ رلیا مِلیا خالص یارِیاں والا
سُکھ سُنیہا درداں بھریا تے غمخواریاں والا
کیا کراں میں غیراں اگے غمدی گِریہ زاری
قد میرا جُھک غم تھیں لِفیا وچ مصیبت بھاری
وار و وار نبیاں تائیں اللہ نے اَزمایا
آپے فضل کرم کر لُطفوں ثابت پار لنگھایا
دادے پاک خلیل اللہ تے ویریاں اگ بھکھائی
اللہ نے کر ٹھنڈی آتش کر گلزار دِکھائی
تے اس پاک خلیل اِلٰہی ڈول نہ پیر ہٹایا
بھارا بھار اُٹھایا صبروں رب نے اوڑ نبھایا
باپ میرے دے گل دے اُتے حُکموں چُھری وگائی
دُنبی جنت دِتوس فضلوں اُسدی جان بچائی
حال میرا ہر ویلے غم دی جگرے وَگے کٹاری
چالھی سال وِہائے مینوں اندر گِریہ زاری
یوسف نام میرا پُت سوہناں نور دیاں رُخ چمکاں
جنتیاں دا نقشہ نوری نوری چشم نہ جھمکاں
فرزنداں لے میرے کولوں تِس کھڑیا صحرائے
کھادس کرگ نشانی کُرتا خون آلُود لیائے
غم اُسدے وچ میریاں اکھیں کیا کہاں کیہ ہوئِیاں
داغ سیاہوں غم دے پانی جھول ندی وچ دھوئیاں
یوسف دے میں وچ چھوڑے طلب دِلے تسکینوں
بنیامینوں ماہ جبینوں کردا صاحب دینوں
ہُن اوہو فرزند سدھائے لے اُسنوں ول تیرے
جام چور ایس آن سُنایا کھول دتے سَل میرے
یوسف دا اوہ زخم وگیندا دوناں کر دکھلایا
بنیامین وچھوڑا ساتھیں تیر جگر وچ لایا
سُنیاں کیتو قید عزیزا بِنیامین پیارا
ایہہ گلاں سُن دل دا میرا مان گیا ٹُٹ سارا
میں سُنیاں تیں نیک خصائل صفت نبیاں والی
تیں احسان جُگت وچ کیتے وسدی خُلق سوکھالی
ہور جہان سوکھال وَسایو اساں وبال پُچایو
ہوراں اُتے کرم کمایو سانوں ندی رُڑھایو
زخمی نوں کُٹ زہر کھلایو نظر نہ کیتی کائی
چوری وچ اساہا ناہیں ایہہ تہمت تساں لائی
ایہہ فرزند سعید اساڈا کرے نہیں بریائی
بنیامین نہ چوریاں کردا اوہ یوسف دا بھائی
وانگ بضاعت بھارے اندر آپے جام رکھایو
اوہ فرزند پیارا میرا سُنیاں قید کرایو
کر احسان اساڈے اُتے چھوڑیں بِنیامینے
خوف تیرے دل اللہ والا زخم نہ لا وچ سینے
پُت میرے نُوں قید نہ کریو اوہ یوسف دا بھائی
وِیر وُچھناں رل مل رُناں نال میرے دن کائی
بُری دعا حق تیرے اندر میں اجے کیتی ناہیں
درد دِلے دا ظاہر ہوسی توں ایہہ قہر نہ چاہیں
سُکھ وسیں سُلطانا دائم سانوں سُکھ نہ کائی
میں فرزنداں دے وچ درداں سکت مصیبت پائی
خط میرے دِیاں سطراں اندر نیر وگے جیؤں کانگاں
وگن قلم دِیاں نوکاں سینے وانگ غضب دیاں سانگاں
مُلکے مصر چڑھاندیاں ٹھاٹھاں نِیل ندی دیاں لہراں
وچ کنعان اساڈے اکھیں وگدیاں خونی نہراں
باجھ نبی کو ایہہ دُکھ پاوے گھول مرے پی زہراں
آہ چُھٹے جل جائے کاغذ وچ ہجر دیاں قہراں
جیں یوسف محبوب وچُھنّاں نین اوہدے بے صبرے
تے یوسف نُوں لبھدا لبھدا انت کھپے وچ قبرے
صبر میرا در صاحب والے طلب جیہدی میں یاری
ختم بنام اِلٰہی نامہ جس دی خلقت ساری
ایہہ خط دے شمعُون پسر نُوں پیغمبر فرماوے
والی مُلک مصر دے تائیں نال سلام پُچاوے
چل درد اج لبھ دوائیں آن ڈُھکے اوہ ویلے
جاون دُکھ پون سُکھ پلے یار ملن رب میلے
تے اوہ دِلدے شوق پرانے لاٹ گھتّن وچ تیلے
تے اوہ نازک رمز ازل دی جگہ سلے دھر سیلے
٭٭٭