ورقہ 143

روان شُدن بشیر با بنی اسرائیل از مصرو رسیدن بکنعانی و مُلاقی شُدن بما
در خود و مُژدہ یوسف رسانیدن بہ یعقوب و بینائی یافتن یعقوب اِز القای
قمیصِ یوسف و عفوِ جرائم خواستن فرزندان از وی علیہ السّلام

اُٹھ ساقی چھڈ بے اتفاقی چھوڑ اندوہ نہ باقی
درد فراقی تے مُشتاقی کر زائل لاطاقی
رووندیاں نُوں مُدت گزری عمراں درد وہائیاں
وچھڑیاں دا ملنے ویلا غیبوں خبراں آئیاں
اُٹھ صبا لے بُو محبوبوں میرے گھت دماغے
گلوں وچھنی بُلبُل نالاں جشن کرے وچ باغے
اج بشارت لے مہجوروں شُتر سوار سدھائے
دردیں نین جیہناں دے بریاں نور وصال نہ لائے
وچ فراقاں جگر جلے نُوں لگی ملن تسلی
غم دی فوج حصار دِلے تھیں پُٹ تنبو اُٹھ چلی
کُڑتہ پکڑ بشیر مصر تھیں بھائیاں نال سدھایا
مصروں جُدے ہوئے کروانی جوش ہواؤں آیا
لے خوشبو پیراہن والی واؤ گئی کنعانے
خوشبویوں یعقوب نبی دے بھرے دماغ خزانے
اے اولاد کہے پیغمبر بُو یوسف دی آوے
جے نہ کہو نہ ہوش ٹکانے بُڈھا وہم الاوے
سُن اولاد کہے یا حضرت سانوں قسم الٰہی
اوہ خیال پراناں تینوں گھتّے وچ گمراہی
یوسف دا اوہ عشق محبت تیں دِل زخم پراناں
مُڑ مُڑ جوش کھلارے برہوں باجُھوں مرگ نہ جاناں
کٹ منازل گھر ول پُہتا کرواناں دا ڈیرا
کرے بشیر سبھاں تھیں اول وچ کنعانے پھیرا
کُڑتہ کول دِلے وچ شوقوں خوشخبری دی شادی
اج یعقوب نبی نُوں جا کے کہاں مبارکبادی
شُتر سوار گیا کنعانے لبھدا پھِرے مُقامے
کُھوہے تے اِک بُڈھی ڈِٹھی ململ دھوندی جامے
ایہہ یعقوب نبی دے جامے مانو اُسے دی ایہا
کھوہے پاس بشیر کھلویا تے بُڈھی نُوں کیہا
اے بُڈھی یعقوب نبی دا مینوں دس ٹکاناں
بُڈھی کہندے کم کیائی توں کیوں اُس دی جاناں
اوہ غمدے وچ حُجرے روندا چھوڑ تعلق سارا
کرے کلام نہ نال کسے دے نہ کائی ورتارا
یوسف دے وچ درد فراقاں کردا گِریہ زاری
چالھی سال وِہائے حُجرے وچ مصیبت بھاری
کہے بشیر بُڈھی چھڈ قصے چھوڑ بیان اویہا
میں یوسف دا اُس دے تائیں آندا سُکھ سُنیہا
سُن بُڈھی کر نعرہ دردوں جھڑی زمیں غش آیا
نہیں خلاف کدائیں وعدے تیرے پاک خدایا
نال میرے جو وعدہ یا رب سو اوہ گیا کتھائیں
یوسف تھیں خوش خبراں آئیاں اج پیغمبر تائیں
ہو حیران بشیر بُڈھی تھیں پُچھے حال کیائی
تاں بُڈھی نے رو رو ساری حالت آکھ سُنائی
کہے بشیر تیرے فرزندوں بُڈھی نام کیا ای
بُڈھی کہے کیویں کہہ جھلّاں نام بشیر ایہا ای
لہہ شُتروں بھر اکھیں پانی کہے بشیر پیارا
وعدہ گیا خلاف نمُولے نہ کر شور پُکارا
وچ طفلی میں مشتریاں نے کھڑیا ساں کنعانوں
نام بشیر ایہائی میرا میں وچ نور ایمانوں
اے مائی میں بیٹا تیرا نہ کر گِریہ زاری
دونہہ جگراں دی فضل الاہوں اگ بُجھی اج ساری
اُٹھ بُڈھی لے گلے پِسر نُوں چشموں نیر اُچھالے
اج ملے اوہ زخم پُرانے درد فراقاں والے
نال بُڈھی لے بیٹے تائیں پیغمبر تھیں آئی
سُکھاں دی یا حضرت تینوں یوسف خبر پُچائی
کیا کہاں سُن نبی خدا دا پیا تڑاک زمینے
تینوں پیک کیویں اج ویکھاں نین میرے نابینے
ہوش پئی پیغمبر تائیں ساعت بعد جُدائیں
تن وچ زور دِلے نُوں قوت ملی پیغمبر تائیں
آن بشیر نبی دے مونہہ تے اوہ پیراہن پایا
ساعت پلک نہ لگی کائی نور اکھیں وچ آیا
حال خوشی دا جوش کھلارے اوہ حضرت غش کھاوے
ہوش پئی تے قاصد تائیں اوّل ایہہ فرماوے
سچ کہہ یوسف کیہڑے مذہب اُسدا دین کیائی
کہے بشیر اسلام ایہائی آئی خوشی سوائی
کہے نبی گھر والیاں تائیں ویکھو لُطف خدائی
کیویں کیہا میں وچ تساڈے بُو یوسف دی آئی
مینوں میرے اللہ صاحب جو کجھ علم سکھایا
اے اولاد تُسانوں اُس دا راز نہیں ہتھ آیا
تد نُوں آن ملے سبھ بیٹے سیس قدم دھر روئے
بخشاؤ یا حضرت سانوں اسیں گناہیںہوئے
یوسف اُتے ظلم کمائے تینوں دُکھ پُچائے
منگ دُعا جناب اِلاہوںجرم اساتھیں جائے
اٹکو نبی کہے میں منگاں بخشش پاک اِلاہوں
وقت اجابت وقت سحر دے استغفار گناہوں
اوہ واحد حق بخشنہارا رحم کرم دا والی
دروازے تھیں پھرے نہ خالی آیا کدی سوالی
قاصد ول مونہہ کر پیغمبر حال پُچھاوے سارا
کون کوئی توں نام کیائی حال سُنا آشکارا
نام بشیر کیہا سو حضرت ایہہ ہے جس دی مائی
جس نُوں ویچ رہی فرزندوں چالھی سال جُدائی
جس دے کارن توں یا حضرت جھلے زخم فراقوں
اوّل میل ہویا جس تائیں مائی نال اتفاقوں
حال بشیر سُنایا سارا سُن رویا پیغمبر
میں نہ جاتا درد وچھوڑا سو پیاریاں اندر
جاں سر پیا گیاں کُھل اکھیں پیّاں وگ قضائیں
لکھ لکھ شُکر خدا دے تائیں مُکے دُکھ اسائیں
مِنگ بشیر کیا تد حاجت اے میرا فرزندا
وقت نزع آسانی چاہاں عرض کریندا بندہ
ہتھ اُٹھاء کہے پیغمبر میرا دُکھ ہٹایا
ایویں دُکھ نزع دا اس تھیں رکھیں دور خدایا
یوسف دا خط لکھیا ہویا کرے بشیر حوالے
پکڑ پدر نے ہتھیں کھولے پیچ وچھوڑے والے
یا حضرت وچ لکھیا ہویا مینوں شوق پُراناں
خاک قدم چا پاواں اکھیں کر کنعان ٹکاناں
مینوں حُکم خدا دا آیا جبرائیل سُنایا
لکھ گھل خط بولا گھر سارا رکھ مصر وچ سایہ
یا حضرت خوشخبری تینوں جھبدے کرو سواری
رزق فراخ آرام چنگیرا مصرے فرحت بھاری
سبھناں نُوں میں اِک اک ڈاچی اسواری نُوں گھلی
بھین بھرا بھتیجیاں تائیں راہوں ملے تسلی
جی جی گھردا معلم مینوں کر رکھیاں پوشاکاں
سبھناں کارن تحفے رکھے جاگیراں اَملاکاں
موتیاں جِڑے لِباس سنہری ہر ہردے بنوائے
کُڑتے تے دستار ازاراں پٹکے جمع رکھائے
گھوڑے تازی ہر ہر کارن زرّیں زیناں والے
خدمتگار رکھائے ہر ہر کرساں جھَب حوالے
خوب لباس تساڈے کارن جُڑت جواہر والا
وانگ بہشتی حُلّے نوری قیمت دار دوشالا
تسیں لباس تجمُل والا پا مصرے وچ آیو
بد خواہاں تھیں میرے تائیں طعنہ نہ لوایو
قبطی لوک مصر وچ رہندے بعضیاں بُرے عقیدے
پوجا کرن بُتاں دی ظالم دشمن دین نبی دے
مت اوہ کہن فقیراں حالے آن وڑے کنعانی
ہووے فخر حسُوداں تائیں طعنے کرن نہانی
آ حضرت میں تیرے شُوقیں رو رو عُمر گزاری
دھر ول مصر قدم اِک واری ہجر کٹے دُشواری
مصر تیرا تے میں بھی تیرا تیری دولت ساری
تینوں ویکھاں تے سُکھ سوواں وچ دلدی بیداری
درد بھرے دل اہل دِلاں دے مانن غمدیاں چھاواں
نج جنیاں جن جانن ناہیں بے درداں دیاں ماواں
٭٭٭