ورقہ 144

کُوچ فرمُودن یعقوب مع اہلِ قبایل جانبِ مصر و استقبال نمودن افواجِ مصر درپی
در اثنای راہ وُملاقی شُدن بیُوسف وعفو کردن یوسف از برادران و گرامی کردن
اِیشان را و برتخت نشاندن والدین راہ و گُزرانیدن عُمر دَر فرحت و کامگاری

ناقہ شوخ قلم دی شوقاں چاڑھ وصال سواری
چلو غلام رسول مصر نُوں بہہ وچ عشق عماری
واہ واہ مصر مصر دیاں گلیاں قدم نبیاں پائے
وچھڑیاں دے مصرے اندر طالع وصل کرائے
یوسف نور مراد دِلاں دا تے مقصود جگر دا
آکھ دلا پیغمبر ربّ دا کیؤں سدوایا بردہ
اس حکمت تھیں اللہ صاحب سبھ دی آس پُچائی
شان نہ ہوندی باجھ وکائی ظاہر وچ لوکائی
مانو بشیر دِلے وچ رکھدی سی اُمید پسر دی
یوسف دے ایہہ ملی طفیلوں سوزش گئی جگر دی
مالک ابن ذغ نُوں دُنیا دولت بہت پیاری
نال وسیلے حضرت یوسف آس لگی ہتھ ساری
مُل خرید زُلیخا اس تھیں رکھی آس وصالوں
اوہ بھی خالی رہے نمولے دنیا دین کمالوں
یوسف دی فرزندی دل وچ آس عزیز لگائی
وانگ پسر تس تخت بہایا آس دِلے دی پائی
باپ بھراواں وچ وچھوڑے مُشکل حال گُزارے
رب کرم کر میل ویکھائے دُور گئے دُکھ سارے
خوف دِلے وچ بھائیاں ہر دم ظُلم گُناہوں بھارا
اوہ بھی بخس دتا ہو راضی حشر ملے چھُٹکارا
خلقاں اُپر کال زمانے بہت احسان کمائے
نور ایمان جہاناں اندر روشن کر دکھلائے
یوسف پاک کرم دا قطرہ رحمت دے دریاؤں
اللہ نے وچ دوہاں جہاناں دتُس شرف صفاؤں
جاں یعقوب ڈِٹھا خط سارا شوق لگاماں چائیاں
ناقیاں گھت مہاراں چلے وصل اُڈیکاں لائیاں
اہل قبائل اندر سارے پیغمبر فرماوے
یوسف میرا مصرے اندر مینوں سد بولاوے
بدل لباس کرو اسواری شُتریں گھَت مہاراں
ویہہ ویہاں سبھ نکے وڈے گھر دے وچ شماراں
پہن لباس عماریاں اندر بیویاں کرن سواری
تے شُتراں تے مرد بہادر لگے کرن سواری
جبرائیل بہشتوں آیا لے ناقہ سنگاری
جنت دا اسباب مُرصّع گوہر زرّیں کاری
تیز قدم خوش وضع عجائب رہندیاں دنگ نگاہاں
نور ورہے چونہہ بد رُسماں تھیں جاں وگدی وچ راہاں
ایہہ یعقوب نبی دی خدمت جبرائیل لیایا
پیغمبر نے کر بسم اللہ اُس تے قدم ٹکایا
پکڑ مُہار چلے رُخ نوری شُتر قدم ودھ دھردے
چھوڑ چلے کنعان زمین نُوں پیغمبر دے گھردے
پا ویرانی وچ کنعانے تُریا نبی خدا دا
ناقیاں اُتے فرحت اندر ہر پیغمبر زادہ
چاء قدم وگ ناقہ چلی ہو رُخصت کنعانوں
کہن مبارکباد فرشتے کڈھ کڈھ سر اسمانوں
وانگ فرشتیاں نور چمکدے پوتے پت بنی دے
چاڑھ کو داڑ دوڑاون شُتراں اندر جو خوشی دے
ناقیاں والے ودھ ودھ جاندے ہر اِک قدم اگانہہ
بھیناں وِیر جیہناں دا یوسف طرفے نگاہاں
اُڈ اُڈ گئے شُتر وچ خوشیاں پوڑ وجے وچ دھرتی
دن کائی ایہہ عُمر خوشی دی صحرایاں وچ ورتی
سُنب شُزلا مرہم جاوے زخم زمیں دے سینے
ہرن خُتن تاتاری خوشیوں دوڑ چلے وچ چینے
پیغمبر دے دل وچ خوشیاں جگر چھُٹا اج قیدوں
اُٹھ نسئے سٹ قدم اگاڑی یوسف دی اُمیدوں
چاء مہار کو داڑیں پایاں اُٹھنیاں اسواراں
زرّیں کار ہتھّاں وچ روشن گوہر دار مہاراں
اُٹھنیاں دے تیز کوداڑے موزُونی تھیں بھریاں
طُوبیٰ شاخ خیالیں گُزری آن جنت وچ چریاں
تُر وگیاں اوہ کیونکر آکھاں باد صبا وچ تریاں
وچ قدماں خوش وضع ایہناں دے خوش رفتاراں دھریاں
نازک ناف غزالاں نالوں اوہ خوبی وچ کھریاں
چالِیں پیّاں اُڈ پُڈ گیّاں نور جبل دیاں پریاں
واہ سوار سواریاں والے اُٹھنیاں واہ زیبا
قدموں لاء کنّاں تک پہنے زربفتاں تے دیبا
کنعانوں پیغمبر چڑھیا دیسیں خبراں گیّاں
وچ وچھوڑے شام ولایت نیر وہائے کیاں
پیغمبر دا سایہ عالی گیا مصر دی کُوٹے
اہل قبایل نال سدھائے پُٹ گیا لے بُوٹے
پیغمبر ول مصرے دھایا راہیں خُلق پوکارے
شُتر سوار گئے وچ خوشیاں پیغمبر دے پیارے
خانہ زاد نبوت والی مصر چلی اسواری
نیل وگے وچ موج بشارت جوش کرے سوواری
وہندیو ندیو جھلدیو وایو کھاندیو دِلوں ہولارے
ذوق وصل دیاں شیریں خبراں پھیریو عالم سارے
بعد فراق وصال و سندیو وچ نعیم دوامی
تلخی کام دلوں دھو لاہو فُرقت دی ناکامی
چھ ویہاں کوہ مصرے پہتے کٹ منازل سارے
کر ڈیرا یعقوب پیغمبر سبھناں نُوں گھلیارے
تور بشیر گھلّے ول مصرے خبر کرے جھب جائے
اہل قبائل اسرائیلے مصروں نیرے آئے
تُرت بشیر پُچایاں خبراں آن ڈُھکے کنعانی
سن اولاد قبائیل آیا پیغمبر رحمانی
سُن ہویاں دِل خوشیاں تازہ یوسف شکر گُزارے
استقبال کرو اُمراواں ہو ہو شاد پُکارے
تیہ ہزار سوار عرب دے تازی گھوڑیاں والے
اوّل آن نبی نُوں ملدے شوقوں استقبالے
اِک سو ویہہ کوہ مصروں اگے آن ملے وچ راہے
زرّیں کار اسباب مُرصّع زینت زیب سپاہے
آ تعظیم کریندے سجدہ پیغمبر دے تائیں
ایہہ کارن تعظیمی سجدہ آہا روا تدائیں
کنعانی متعجب سارے ڈِٹھی شان سواراں
نال سنگاراں زیب ہزاراں ہر وانگوں سرداراں
نبی پُچھے ہو کون سُناؤ کس تھاویں تھیں آئے
یوسف دے اسیں بردے سرے اوہناں قول سُنائے
نبی رہیا متعجب سُن کے دیکھ پسر دی شانوں
نال رلے سبھ چلے مصر ول سارے امن امانوں
کوہاں تن گئے جاں پینڈا ہور ملّی اسواری
تیہ ہزار سوار سپاہی زینت نقش نگاری
سیس جھکا پیغبر اگے کردے تسلیماتاں
نبی پچھے ہو کون جوانوں سچ سُناؤ باتاں
ایہناں کیہا ہاں رُومی سارے یوسف دے اسیں بردے
ویکھ تجمل پُت نبی دے بہت تعجب کردے
آمدرفت رہی وچ راہاں ایویں وارو واری
رل کے نال چلن پھر سارے فوج گئی ہو بھاری
اگے ہور عماریاں آئیاں غرق اندر سنگاریں
اُٹھنیاں دے گلیںحمیلاں جڑیاں نقش نگاریں
دُوروں نور ستاریاں وانگوں اُوٹھنیاں دسیایاں
گرد غلام کنیزاں زیبا کئی ہزاراں آئیاں
فوج شمار نہ آئے مولے جلوے پئے ہزاراں
وچ بہشتاں پھرن عراقیں جیوں حُوراں دیاں ڈاراں
حُسن وگے صحرائے ٹھاٹھیں لعل جڑے کل جامے
صحن فلک دسیایا جنگل تاریاں چہر غلامے
وانگ ثُریا گوش کنیزاں پُر گوہر افروزاں
پردیاں وچ نہان کرشمے تے غمزے دلدوزاں
سبھ تھیں اگے اِک عماری لالا لعل سنگاری
گرد کنیزاں پر کجھ چیزاں زیب جیہناں وچ ساری
ناقہ خوش رفتار تگاور پیر دھرے نہ ڈولے
وانگوں باد طرار قدم تھیں بھار زمیں نہ تولے
گردن لعل حمایل نگاور پیر دھرے نہ ڈولے
جالی دار سُنہری تاراں پر گوہر پیشانی
خاص عماری اوّل والی پر زیباں زیبایاں
اُسدے نال عماریاں سو سو گرد بگردے آیاں
ڈاچیاں بنھ قطاراں آون سنگاراں تھیں بھریاں
اس لشکر وچ نوری جلوے ویکھ نہ سکدیاں پریاں
مُشک معطر اس لشکر تھیں ٹھنڈی واؤ لیایا
نافہ جویں خُتن صحرایوں اُڈ مغزاں وچ آیا
جنتیاں دے پھیرے ہوئے ہوئی زمین معنبر
یارب ایڈک شان کیائی فرماوے پیغمبر
شامی لوک رہے مُتعجب تے حیرت وچ آئے
کیہ جاناں ایہہ کیہناں سواری ویکھ جیہناں غم جائے
تد نُوں آن سواری پہلی ہوء قریب دِسائی
بیوی پاک پیادہ ہو کے پیغمبر ول آئی
ننگے پیر ادب تھیں چلی سر نیویں تعظیموں
پیغمبر دے قدماں اُتے آن ڈِگی تکریموں
سبھ عماریوں خالی کر کر اُتر جھب سدھائیاں
کر سجدہ تعظیم نبی نُوں وچ خوشی دے آئیاں
بیوی پاک دھرے سر سجدے پیغمبر دے اگے
تیر دعائیں نیم شباں دے ہدف مُرادیں لگے
شفقت کرے پیار پیغمبر پُچھے حال کیائی
زوجہ پاک پیارے یوسف خبر نبی نے پائی
ایہہ شہزادی مغرب زادی طیمُوسے گھر جمّی
نام زُلیخا صدق صفاؤں وِکی طلب د ےدمیں
ہتھ اُٹھا نبی نے اوویں عرض کیتی دربارے
وچ بہشت زُلیخا تائیں ملن مراتب بھارے
خوش ہو کہے نبی تر گیّوں جا چڑھ وچ عماری
حُکموں آن زُلیخا خوش دل کردی جھب سواری
نال روانہ چلی مصر نُوں تھوڑا پند سدھائے
چہل ہزار مشائخ مصری اگے نظری آئے
ریش سفیدے بُڈھے سبھ نوری ذکر زُبانوں پُکارے
تسبیحاں تکبیراں اندر بے خودیاں وچ سارے
بدن لباس ایہناں کافوری زیب بھرے گل جامے
سبھناں شکل مُنور چمکے سریں سفید عمامے
پیغمبر نُوں اس لشکر دی خبر ملی وچ راہے
یوسف کرن سفارش گھلّے تیری وچ درگاہے
اعلیٰ قدر مشائخ مصری کرن شفاعت آئے
یوسف خواب کہی وچ بھائیاں دُکھ تداں توں پائے
باجھوں تیرے حکم نبیا حال کہے تعبیراں
کرو کرم تے بخشو حضرت یوسف نُوں تقصیراں