ورقہ 145

پیغمبر نے رو فرمایا اللہ بخشنہارا
یوسف نے کجھ برا نہ کیتا نقش قلم دا کارا
میں راضی تقدیر اِلاہوں جو گُزری سر بھاری
سُن پیغمبر نام ہجر دا کردا گِریہ زاری
مصری سیس جھکاء مشائخ عجزوں عاجز آئے
بدھے ہتھ اگے پیغمبر رو رو سیس نوائے
کر کر عجز سفارش کیتی نبی مبارک بولے
جمع ترے ول مصر تمامی وگّے خوشی دے جھولے
دو شہزادے آن ملے سُو خدمتگار اگاڑی
موتیاں وانگ بھکھن رُخ نوری روشن صحن اُجاڑی
ایہہ سارے پر نور سیارے ریشاں اجے نہ آئیاں
دہ ہزار شمار ایہناں دا شکلاں نور نہلائیاں
دو شہزادے شاناں والے قدر بلند دِسائے
چہر منور لعل دمکے جھلک فلک تک جائے
نقش نگار دوہاں دے سرے یوسف دی مانندوں
پیغمبر نُوں نظری آئے دوویں روشن چندوں
دنگ رہیا دل دیکھ نبی دا رس رس اکھیں رویاں
ایہہ یوسف دیاں نوری شکلاں کتھوں ظاہر ہوئیاں
محبوباں دی صورت زیبا کتھوں ظاہر آئی
ایہہ سبھ نقشہ یوسف سندا دیندا صاف ویکھائی
میں جس دے وچ درد وچھوڑے چالھی سال گُزارے
اس صورت دے اج وچ اکھیں آن کُھلے چمکارے
منشائ، افراہیم سُنایا ایہہ دو پوتے آئے
یوسف دے فرزند نبیّا استقبال سدھائے
منشاء افراہیم تداں نُوں آن قدم سر دھردے
لہہ اسپوں سب سجدہ کردے لشکریاں سُن بردے
پوتے کہن نبیّا تینوں باپ سلام پوچائے
لے یعقوب نبی نے دوویں سینے نال لگائے
پارے تسیں جگر دے میرے تے یوسف دے پیارے
محبوبے دے نقش مُنّور انور چہر ستارے
رو رو کے گل لاوے دوہاں پیغمبر رحمانی
تسیں چراغ اکھیں دے میری جگ جگ رہے جوانی
فرزندو دلبند عزیزو پاسو برخورداری
دنیا دین تُساں تے اللہ فضل کرے غفّاری
دنیا دے وچ دُکھ نہ پاؤ آخر جنت جاؤ
یوسف رہے آباد تساتھیں مقصد دل دے پاؤ
حُکموں اسپ چڑھے شہزادے رل مصرے ول چلے
شرف حضور جیہناں ہتھ آئے اوہناں کرم سولّے
مصر قریب ہویائی آخر یوسف خبراں پائیاں
نال امیر وزیر سپاہاں کر چلّیا زیبائیاں
وانگ فرشتیاں فوج سنگاری جھنڈے سیریں درخشاں
کوکبیاں تھیں نور چمکدا دمکن لعل بدخشاں
ہو اسوار لیاں سبھ فوجاں مصروں باہر آیا
غوغا خوشی پیا وچ مصرے تینوں حمد خدایا
یوسف دی ایہہ شان بھراواں جاں نظراں وچ آئی
حیرانی وچ عقل سدھائی حال رہے سودائی
نبی پُچھے ایہہ کون سواری مصروں ظاہر ہوئی
خبر سُنی جو یوسف باجھوں ہور نہیوں کوئی
پیغمبر نے جاں یوسف دی خبر سُنی اِک واری
دل ہو آب وگیندا جاندا دو چشماں تھیں جاری
آ محبوب ملا گل رو رو جاون زخم پُرانے
مہجُوراں دے دل دے پُرزے وَیہ چشماں تھیں جانے
ہو محبوب قریبوں نیڑے برہوں چوہبک لاوے
تے فُرقت دی ضربت کاری کسی تھیں جھلّی جاوے
دور رہیاں دے صبر دلاں نُوں کٹ نہ سکدے واٹاں
پاس دیاں دے دل تے جگرے پئے جلن وچ لاٹاں
دوروں سیک لگے پر تھوڑا فرق بڑا موصولوں
پا بانہاں وچ گلے ملین دیاں جلدے رخت سمُولوں
سینے لاٹ برہوں دی سوزاں جاں مقصد سر جاوے
لُوں لُوں دے وچ جوش رچاوے صبر تمام جلاوے
تے اوہ ایڈک غلبہ پاوے تان لُٹّے وس کھسّے
زنجیریں گھت قدم بہاوے پیا جلے مت نسّے
سٹ ناقہ دو پیر اگاڑی وقت ملن دا آیا
اڈبے پر تر وچ ہوائے شوق نہ ہٹے ہٹایا
تے ایہہ وقت صبر دا ناہیں صائم شام دسائی
تے اج خاص مقام اوہائی جتھ قرار نہ کائی
کرن نقیب پُکار سجن دے پیاں گوش ندائیں
درد جدائی رہے نہ کائی چلیاں دور بلائیں
اج شمار گیا چک دل دا گندیاں سال فراقوں
کرے صبوری پورے نہ پوری پاس ڈھکے مشاقوں
رہن نہ یاد دُکھاں دے حالے جاں چمکے رُخ نوری
تے فرقاں وچ فرق پویندے دور چلی ہو دُوری
پاس گئی یعقوب نبی دے یوسف دی اسواری
یوسف دی وچ فوجاں زینت زیبا نقش نگاری
تاں اس وقت فرشتیاں تائیں ہویا حُکم الٰہی
جا یعقوب دے ہو یو تسیں سوار سپاہی
بیٹے نالوں شان پدر دی ہووے دُون سوائی
کہے نہ کوئی یوسف وڈا کم یعقوب ایہائی
سنیاں حُکم فرشتے لتھے باجھ شمار حسابوں
یوسف وانگ جیہناں دی صورت کھلّے نور حجابوں
صفاں سواراں کئی ہزاراں بدن لباس اُجالے
آدمیاں دے نال نہ رلدے ایہناں اوصاف نرالے
ویکھ فرشتے نوری شکلاں مصری دنگ تمامی
پیغمبر کنعانی آیا حاکم رُومی شامی
شان تجمل نال پیغمبر ناقہ پیش ودھائی
فوج فرشتیاں والی ساری نالو نال سدھائی
وِک وِک گئے نظر دے دمیں جگر مصر دیاں لوکاں
حیرت دے وچ کھڑے تمامی شوق گھتے دل جھوکاں
یوسف تے یعقوب دو ولوں آن ڈُھکے جاں نیڑے
گردے خلق ہجوم ہزاراں رستے بند چوپھیرے
یوسف کہندا خلقاں تائیں کون تسیں ہو لوکو
ملیا باپ زیارت ویلا میرا راہ نہ روکو
ہتھ بنھ کہن غلام کنیزاں لُطف کرم دا ویلا
سُکھیں ہون لگا اج حضرت محبوباں دا میلا
یوسف کہے غلام کنیزاں تُسیں آزاد تمامی
ایس خوشیوچ اج تساتھیں چھڈی بند غلامی
کئی ہزار غلام کنیزاں آزادی وچ آئے
وچ مصر سبھ خوشیاں ہوئیاں اللہ یار ملائے
پئی نظر یعقوب نبی دی جاں یوسف تے دُوروں
اکھیں دے وچ شعلہ روشن جھلک پیا آ نُوروں
ناقہ بیٹھ گئی وچ دھرتی زمیں لتھا پیغمبر
یوسف ویکھ نہ تاب لیایا شوق کھلا دل اندر
لہہ گھوڑے تھیں نیویں اکھیں طرف پدر دی آیا
دوہاں ولاں تھیں پیدل ہو کے فوجاں دِیدن پایا
بانہاں کھول ترے پیغمبر دوہاں ولاں تھیں آئے
چارے چشم دوہاں پُر اشکوں وچھڑے رب ملائے
ڈُھک فرشتے گردے آئے وقت ملن دے سارے
باپ پُتر دے خوشیاں اندر کھاون جگر ہولارے
آن ملے پر جھل نہ سکے غشی پدر نُوں آئی
بدن مبارک تھیں اس دھرتی نور فضیلت پائی
یوسف سیس مبارک تائیں دھریا پکڑ کنارے
بیٹھ سرہانے روندا رہیا ویلے یاد گُزارے
اُٹھ اے باپ پُکارے یوسف رو پیغمبر تائیں
کتنی وار آوازہ کیتوس سُنیاں ناہ ندائیں
ماؤں پئیو ملے ٹکانے مصرے یوسف پاس چنگیرے
سی خالہ جا مادر سندی حاضر ویر متیرے
چلو مصر وچ یوسف آکے امن ملے رب چاہے
پیغمبر یعقوب اوویں ہی اجے غشی وچ آہے
ہودے چاڑھ گیا لے یوسف مصر وڑے آ سارے
خوشیاں وچ مبارکبادوں مصری کرن پُکارے
یوسف نرم فراشیں پاوے آ پیغمبر تائیں
ہوش پوے میں ملاں پدر نُوں یوسف کرے دعائیں
پھڑ کے سیس کنارے یوسف رویا زارو زاری
ادھی رات نبی دے تائیں ہوش پئی اِک واری
کھول نظر پیغمبر ڈٹھا یوسف نظری آیا
نِیر وگن دو چشماں جاری ویکھ پدر فرمایا
اے فرزند سلام تیرے پر میھیں لکھ لکھ واری
نہ رو یوسف رب ملایوں گُزر گئی دُشواری
یوسف کہے جواب پدر نُوں حضرت ہوش سمھالی
بیٹھا اُٹھ نبی کنعانی جس دا سایہ عالی
اے فرزند جگر پیوندا نور اکھیں دے میرے
کیا گئے کر تیتھیں کارا ظالم بھائی تیرے
تھوڑا ذکر کہے کجھ یوسف خالی گلہ گُزاروں
کھوہے وچ جیویں چا سُٹیا نہ دسیا اسراروں
باپ سُنے بے ہوشی آئی سُن سُن غم دے حالے
دُوجی واری پھیر پیغمبر اُٹھے سُرت سمھالے
یوسف دس کہانی سری جیؤں جیؤں حال گُزارے
یوسف عرض کرے یا حضرت نہ پُچھ قصّے سارے
گُزر گئی جو گُزری سِر تے ہوئے دُور کوسالے
سارے درد گوائے اللہ سُکھ ویکھائے حالے
ماں پیو ت ائیں تخت بہایا یوسف نے تعظیموں
یوسف نُوں سبھ سجدہ کردے ادب اتے تکریموں
سبھ بھائیاں نے سجدہ کیتا حضرت یوسف تائیں
یوسف کہے پدر دے تائیں اگلی خواب تدائیں
ایہہ تعبیر میرے اس سُفنے اللہ حق کرائی
اللہ نے جو میتھیں کیتی سبھ کیتی بھلیائی
قیدوں گڈھ دتی میں شاہی موڑ ملایا تینوں
نال بھراواں کینے ولوں صاف کرایا مینوں
میرا ربّ کرے جو چاہے تدبیراں وا والی
دُکھ سُکھ حال دِلاں دے جانے اُس دی حکمت عالی
فرزنداں نے عرض گُزاری پیغمبر دے اگے
یوسف نے اسیں ظُلم کمائے داغ اسانوں لگے
یوسف تھیں ہُن عفو کراؤ جو اساں ظُلم کمائے
اج کمائیاں تھیں یا حضر اسیں سبھے پچھتائے
یوسف تائیں کیہا پدر نے بخشو ظُلم انہاہیں
کر احسان ایہناں پر یوسف بخشے ربّ تسائیں
ربّ گواہ کرام فرشتے یوسف عرض گُزارے
میں بخشے اج بھائیاں تائیں ظُلم کمائے سارے
شاد ہوئے سبھ خوشیاں کردے یوسف کرم کمائے
رنگ محل بھراواں کارن یوسف نے بنوائے
ہر ہر دا گھر اِک علیحدہ پُر زینت بنوایا
جاگیراں سرداریاں دے دے سبھناں قدر ودھایا
بِنیامین جو مائی جایا اپنے نال رکھایا
اُس دا خانہ اپنے نالوں جُدا نمول بنایا
سبھ یوسف دی وچ زیارت شاد رہن خوش وسدے
خلقاں تائیں وعظ نصیحت ذکر الٰہی وسدے
یوسف تائیں کیہا پدر تے دُنیا بھلی نہ بھاوے
ذکر الٰہی باجھوں میرے دل وچ شوق نہ آوے
شہروں باہر کراں عبادت حُجرہ کرو عمارت
باقی عُمر گُزاراں حُجرے فضلوں مِلے بشارت
شرط ایہی پُر دن نُوں یوسف رہیں جتھے جی چاہے
رات سویں آ حُجرے میرے دلوں قرار نہ جائے
خواب کریں نت گود میری وچ فرزندا محبوبا
میرے تائیں تیرے باجھوں ہور نہ کجھ عجُوبہ
تاں یوسف نے حُجرہ رنگین باہر شہر بنایا
کارن ذکر نبی اُٹھ شہروں اس حُجرے وچ آیا
دن راتیں اولاد نبی دی اس حُجرے وچ آوے
سکھن علم احکام الٰہی پیغمبر سکھلاوے
ہو حاضر وچ خدمت پڑھدی مصری خلقت ساری
ایہہ یعقوب نبی دا مکتب درس مصر وچ جاری
پڑھدی فقہ زُلیخا جا جا فضل ہویا رحمانی
اندر زناں مصر دے ہوئی ایہہ رہبر عرفانی
پیغمبر دے بیٹے سارے کردے شاد گُزارا
ہر ہر پسر ہوئے گھر باراں قدر جیہناں بھارا
سبھ مقبول الٰہی ہوئے شوق دِلیں عرفانی
یوسف رات رہے نِت حُجرے پاس نبی کنعانی
چالھی سال گئے وچ خوشیاں بھلے داغ دلاں دے
دیداراں وچ شاد تمامی کھلے باغ دلاں دے
جاں لگ اندر درد وچھوڑے دُکھ مصیبت پائے
ایڈک خوشیاں غالب ہوئیاں اوہ دن یاد نہ آئے
٭٭٭