ورقہ 146

درذکر وفات یعقوب علیہ السّلام

مُڑ ناقہ دھر قدم پچھاڑی چل ول دیس پرانے
سفری مُڑے وطن ول جاندے جتھ ہمیش ٹکانے
چل کوئل دن چارے واسا پردیساں وچ تیرا
ویر سہیڑ نہ دیس پرائے اِتھ نہ نِت وسیرا
جھاٹلیاں وچ رُکھاں دو دن مان لیا تد چھاواں
کھول اکھیں مُڑ ویکھ چوپھیرے وسدا جگت نتھاواں
دھروں خزاں دے جھولے وگدے رہے چمن دے رکھیں
گُلزاراں وچ بھور ہزاراں جھور جھڑے پر دُکھیں
نہیں وفا وچ باد بہاری پیّاں جگت پُکاراں
سدا نہ باغیں بُلبُل بولے سدا نہ باغ بہاراں
پردیساں دے واس جناور چھوڑ چلے گلزاراں
شاخ سمن لُٹ جائے دریغا ہو پُرزے وچ خاراں
تدن ندی پُر ٹھاٹھ غمّاں تھیں وہندی نظر نہ آوے
مت گھت پیر وچے منتارو تیں مت روڑھ لے جاوے
ایہہ دُنیا دن کائی واسا ایہہ خوشیاں غم سارے
ایہہ غفلت دے حال ملالے گُزر چلن دم چارے
اوّل تد اقرار کیائی جاں تد خبر نہکائی
کیہو بلی ہُن دنیا فانی پکڑ بلا گل پائی
بھُل گیوں کِتھ جاناں اگے کس تھیں ہے ورتارا
ہُن توں نال کدھے بہہ رُجھوں وقت گیائی سارا
جس دے نال قدیمی واسا اُسدے جیڈ نہ کائی
دو دم غفلت والے تیرے پاون جُگ جدائی
پچھاتاوا مُڑ کم نہ آوے چھوڑ گیؤں جاں واسوں
کون کوئی توں کیڈ دلاور بھُل گیوں کِت آسوں
نہ مرگیوں غلام رسولا گھل ہو آب حیائے
طعنے جھڑکاں تیں سر بھارے سنگ ہووے ڈھل جائے
تیرا کار گُزاریاں ویلا مالک دے دربارے
ویکھ سیّاں من بھانیاں شہ دے جیہناں کار گزارے
ہار نہ ہوش دوویں اِتّھ فِرقے اِک جتے اِک ہارے
سبھ دنیا دے وچ بازارے عملاں دے ونجارے
تے دنیا وچ رہن ہمیشہ کسے نملیا مُولے
ولیاں شیخ نبیاں حُکموں قبریں فرش قبولے
اوہ اِک حرف محبت والا رقم دِلے جے جاوے
ان منگیا سو مقصد پاوے اجے بلند دساوے
تختوں جاہ نہ بدھا شاہا توں ول بندی خانے
بند توڑا چل ذو محلیں لے وصلوں پروانے
سی یعقوب نبی نے جاتا دنیا بندی خانہ
نِت اُڈیکے دوست ولوں وصل ملے پروانہ
غالب عشق قدیمی دل وچ دائم شوق پیاروں
ظاہر دا دل ٹھنڈا رکھے یوسف دے دیداروں
حُکم ہویا جاہ جبرائیلا پاس نبی کنعانی
دِے خبراں دن نیڑے آئے چھوڑ وسیواں فانی
چھوڑ مصر چل ول کنعانے جتھے وڈے سمائے
تن تنہا سواری ناقہ ہور نہ نال لے جائے
جبرائیل پیغام لیایا آن سلام سُنایا
جو جو حُکم جنابوں آیا کر ظاہر فرمایا
دُنیا وچ مراداں پائیاں توں اے پاک نبیّا
تے مقصود میسر ہوئے ہویا دور قضّیہ
یوسف تھیں توں روندا آہا ملنے نُوں اِک واری
چالھی سال ڈٹھا توں اُس نُوں اندر شانے بھاری
چل پیغام جنابوں آیا دنیا چھوڑ نکاری
چل ول وصل ملیندیاں آساں حکم ہویا غفاری
سُن یعقوب تیاری کیتی دلدے قصد اُٹھائے
واٹ لمی دل تانگھاں لائیاں شوق وصل سر چائے
وِچھڑناں ہُن پیا پِسر تھیں پینڈے واٹ لمّی دے
وقت حیات مدامی آیا ٹُٹے قفل غمّی دے
یوسف تائیں سد پدر نے حکموں خبر سُنائی
فرزندا شہنشاہ طرفوں میں ول چٹھی آئی
وچ کنعان جتھے پیو داد مینوں سد بولایا
دن میرے ہو چلے پوری قطعی حُکم سُنایا
بس گئی ہور روز میری دُنیا دے درباروں
قدموں دموں نکھٹے جاندے نقش عناصر چاروں
جھب شمار دماں دے میرے ختم ہو چلّے سارے
صاحب نے پیغام پُچائے ونج وڑاں دربارے
لے محبوب میرے فرزندا یاریاں اوڑ نبھائیاں
میں لائیاں رب سرے پُچائیاں عیش مرداں پائیاں
ہُن فرزندا دائم وسیں جنت دے گلزاریں
دن کائی ہُن پیا وچھوڑا دل تھیں نہ وساریں
اج سلام وداع دا میرا تیں پر جاندی واری
ناقہ میری دھری عماری در پر کھڑی سواری
محبوب اُٹھ ہتھیں تورو ہُن رُخصت دا ویلا
دن کائی رہ وچ وچوڑے آخر ہو سی میلا
وقت قریب ہویا ای میرا ودِع کرو میں تائیں
ہُن فرزندا تیرے کولوں پیا فراق اسائیں
پکڑ مُہار چلّے لے ناقہ واگ اَجل نے چائی
محبوبا اج رُخصت ویلا آیا وقت جُدائی
سُن وچ سانگ کلیجے وجی یوسف نُوں یکباری
غش کھا پیا تڑاک زمیں تے ہوش گئی بھُل ساری
سُرت پئی جاں ساعت پچھے چشم رہی دو جاری
تیرے باجھوں حال اساں تے کون کرے غم خواری
چلیؤں چھوڑ اسانوں تنہا اندر گِریہ زاری
اسیں رہے وچ ہجر تڑفدے ہوئی تساں تیاری
مُشکل بنی اسانوں حضرت کون پُچھیسی حالے
زخم جِگر دے ودے رہسن ضرب فراقاں والے
بھلا ہوندا میں اگے مردا ایہہ دُکھ ویکھ نہ جاندا
اج فراق تیرا یا حضرت خون جگر دا کھاندا
کہے نبی نُوں نہ رو یوسف جاندی دُنی وہاندی
جو آیا دم کائی وسیا عُمر ہمیش نہ آندی
یوسف عرض کرے میں تینوں مِلاں اگے یا ناہیں
نبی کہے ہر مومن تائیں مومن ملے اگاہیں
جو ایمان گیا لے ایتھوں مِلسی یاراں تائیں
جس دا پیر ایمانوں کھتھا اُس دا واس بلائیں
یوسف نُوں یعقوب نبی نے فرمایا فرزندا
خوف خدا مت دِلوں وساریں توں اِک عاجز بندہ
حُکم خدا دا سر تے منیں اُس نُوں نہ بھلاویں
حاجت طلب سوال جُدائی اُس نُوں عرض سُناویں
اُس دے باجھوں ہوراں کولوں منگ نہ مقصد کائی
جے اس چھوڑ منگیں توں ہوراں مطلب ملے نہ رائی
جاں تیرے دم دنیا وچوں اوڑک نُوں چک جاون
پِچھلیاں کہیں جو مصرے اندر تیری قبر بناون
مینوں حُکم ہویا کنعانے مصر حصے تیں آیا
مالک میرے میرے تائیں ایہا حُکم پُچایا
ایہہ گل کہہ منگوائی ناقہ کیتی تُرت سواری
لے چل مینوں وچ کنعانے حُکم گیا ہو جاری
یوسف روندا گیا پچھاڑی زخم دِلے وچ کاری
ہتھیں تور مُڑے سبھ بیٹے کردے گریہ زاری
جاندی وار سلام پیغمبر یوسف نُوں کہہ دھایا
چاء کوداڑ گئی لے ناقہ پھیر نہ نظری آیا
آ وڑیا وچ مصرے یوسف ہتھیں رُخصت کر کے
گیا سہار غماں دے نیزے نوک دِلے وچ دھر کے
وچ کنعان گئی دھا ناقہ لے پیغمبر تائیں
وچ کنعان نبی آ وڑیا دادا باپ جتھائیں
آن زیارت کر کر رویا دل پر شوق وصالوں
قبراں پاس اکھیں وچ نیندر روندیاں پئی خیالوں
اس ویلے یعقوب نبی نُوں اِک سُفنا دسیایا
دادا پاک خلیل الٰہی بیٹھا نظری آیا
یاقُوتوں اِک کرسی ہیتھاں ابراہیم نبی دے
اسماعیل اسحاق دو لانبھے بیٹھے وچ خوشی دے
فرماون یعقوب نبی نُوں اے فرزند پیارے
وچ اُڈیکاں تیریاں بیٹھے اسیں عزیزا سارے
آ جھبدے مل ساڈے تائیں وقت ملن دا آیا
ایہہ فرزند عزیز اسانوں جھبدے میل خدایا
پیغمبر اُٹھ شیریں خوابوں کہندا ناقہ تائیں
اُوٹھنے جاہ مصرے ولایت میری خبر پُچائیں
اولاداں وچ میرے سارے جا کے کریں پُکارا
یوسف پسر پیارے اگے سخن کہیں ایہہ سارا
اے یوسف اج باپ تساڈا دنیا چھوڑ گیائی
مُڑ آون تھیں ایس جہانوں آساں توڑ گیائی
سُن وگ گئی مصر نُوں ناقہ کردی گِریہ زاری
راہاں دے وچ درد فراقوں اُڈدی گرد غباری
تے یعقوب گیا اُٹھ اِک ول قبر ڈِٹھی وچ راہے
ازفر مُشک عنبر دی بویوں جوش جھیلندے آہے
مرد ڈِٹھا اِک سوہنی صورت آہا قبر کنارے
سوہنی قبر کہو ایہہ کس دی نبی سوال گُزارے
اس کیہا اِک مرد خدا دا فہم بلند رکھاوے
تے اوہ مرد پیارا رب دا سی قبرے وچ آوے
ہتھ اُٹھا یعقوب نبی نے عرض کیتی دربارے
یا رب قبر ایہا میں لبھی ہوون مقصد سارے
ہاتف کرے پُکارا وڈا نبی سُنے خود کنّیں
رحمت نال نبّیا تیری عرض جنابے منّی
شاد ہویا پیغمبر سُن کے خوشی مُرادوں پائی
آیا مرد حاضر اوتھے عزرائیل ایہائی
عزرائیل ہویا متوجہ جان نکالن تائیں
کنب نبی فرماوے مردا نام نام نشان سُنائیں
میں ہاں ملک الموت نبّیا اُس نے عرض سُنائی
نبی کہے جے توں ہیں سچا لیا نشانی کائی
سیب بہشت دیکھاء نشانی صِدق دسے برہانوں
شوق بقاء نبی دے دل نے چائی واگ جہانوں
ملک الموت دھرے ہتھ چھاتی پاء دراز زمینے
یا رب نزع آسان گُزاریں کیتی عرض نبی نے
آسانی تھیں جان نبی دی حلق تلک جاں آئی
نزع پسر تھیں تاں اس ویلے دل وچ دہشت چائی
اللہ دی درگاہ نبی نے رو رو عرض گُزاری
یوسف تے آسان گُزاریں جان کندن دی واری
یوسف نُوں آسانی دیویں ویلے نزع الٰہی
کہہ کلمہ روح گئی بدن تھیں ملے بہشتے شاہی
غسل کفن تے کرن جنازہ آن ملک اسمانوں
میکائیل، اتے جبریلے دفن کیتا فرمانوں
سار تے اسحاق خلیلے جتھے قبر ایہائی
پاس اوہناں یعقوب نبی دی چوتھی گور بنائی
عُمر ایہناں سبھ دو برساں جو دنیا وچ آئی
حُکموں جبرایل مصر وچ اوویں خبر پُچائی
اے یوسف یعقوب جہانوں کرکے کوچ گیائی
سُن یوسف رو دھرتی ڈگیا رہیا سُرت نہ کائی
پوتیاں نے فرزنداں سبھناں مرگوں خبراں پائیاں
ماتم وچ مصر دے ہویا خون اکھیں بھر ائیاں
تد توں نیر وگیندی ناقہ آن وڑی دربارے
عبرانی وچ بولی رو رو کرے بُلند پُکارے
اے یوسف پیغمبر رب دا دنیا چھوڑ گیائی
ایہہ گل کہہ بھر آہیں ناقہ درباروں اُٹھ دھائی
گریہ زاری مصر وچ ظاہر روندی خلقت ساری
تے ناقہ وچ غم دے روندی دنیا چھوڑ سدھاری
کِتنے روز مصر دے اندر رہی دُکھاں دی زاری
صبر پیا دل مدت پچھے کر دے شُکر گُزاری
اس دنیا وچ آون جاون رہیا طریقہ جاری
آخر حسرت تے پچھتاوا اس بضاعت ساری
٭٭٭