ورقہ 147

در ذکر وفات یُوسف علیٰ نبّینا وعلیہ الصلوات و التّحِیات

مُدت کجھ پدر دے پچھے یوسف حُکم چلایا
شوق لقاء دِلے وچ آیا اُٹھ قرار سدھایا
عرضکرے توں یا رب میرے مُلکیں حُکم چلائے
تے تاویل سُخن دے مینوں سارے ول سکھلائے
دھرت اگاس بناون والے ایہ شاہاں دے شاہا
والی میرا اوّل آخِر توں ہیںپاک اِلایا
موت منگاں دے موت الٰہی مُسلم مراں جہانوں
نیکاں نال ملاں جا آخر بخشش نور ایمانوں
آ جبریل خد دے حُکموں بعد سلام سُنایا
برساں ست گیاں رہ یوسف حکم اِلٰہی آیا
اس دنیا وچ توں ست برساں رہ سیں ہور پیارے
پُت پوتے اکھیں ویکھیں جاں لگ چھے سو سارے
چھے سو پوتے پُت تیرے جاں نظر تیری وچ آون
اس دنیا تھیں ہو سی تیرا ویلا قدم اُٹھاون
یوسف سُن کے حُکم اِلٰہی صبر کرے دن کائی
کر دعوت اسلام مصر وچ مُسلم خلق کرائی
چہل ہزار ایمان لائے قبطی مصر شہر دے
کجھ بتاں تھیں منگ مراداں پیندے جام زہر دے
مسلمانوں نوں لے کے یوسف شہروں باہر آیا
مصرو دس کوہ نام حرم دھر شہر نواں اک پایا
اسرائیلی اس وچ وَسے مسلم ہور تمامی
کافر پیر نہ اِتھ پا سکے رہیا حُکم مدامی
خوب عمارت شہر عجائب پُختہ ساز دُکاناں
بازاریں دل رہے لٹکدا ہووے دنگ زمانہ
یوسف اگے عرض گُزاری رل مل مسلماناں
حضرت ایتھے پانی ناہیں کارن اہل ایماناں
آ جبریل خدا دے حُکموں دھرتی تے پر مارے
نہر زمین تھیں نکل وگی چائے ندی ہولارے
یوسف نے اک قلعہ بنایا پُختہ نہر کنارے
کیا کہاں میں زینت اُس دی اندر نقش نگارے
وسے حرم وچ عیش خوشی تھیں تے ست سال وہائے
پاس زُلیخا مل مقرب مرگ پیام لیائے
وقت نزع دا حاضر ہویا آن زُلیخا تائیں
بہت خوشی غم تھوڑا دل تے متھے نقش رضائیں
یوسف دا اک درد وچھوڑا داغ جگر لے چلی
اے محبوب تیری میں بندی تیتھیں رہی اِکلی
اے یوسف قربان گئی میں نور تیرے دیداروں
صدق نبھاء چلی میں پورا تیرے عشق پیاروں
طِفلی وقت لگایاں تیتھیں دم آخر اج میرا
عشق تیرے دا وچ جگر دے غالب گُھمن گھیرا
جِت ول توں اوتے ول میرے دِل نوں طلب وسیرا
ایدھر اودھر دوہیں جہانی میں تیری توں میرا
جھبدے ملیں وساریں ناہیں آویں منگ دُعائیں
تے محبوب قدم دا دل وچ غالب شوق اسائیں
ویکھ بندی رو عرضاں کردی بردی تیرے گھردی
من سلام ودِع دا میرا توں ہیں میرا دردی
کہہ کلمہ جا وڑی بہشتے رو یوسف دفنائی
یوسف دے دل باجھ زُلیخا رہیا قرار نہ کائی
چالھی روز رہیا وچ غم دے حال فراق اویہا
جبرائیل سلام لیایا آندُس مرگ سُنیہا
افراہیم سدا یوسف گل وچ لے فرمایا
اے فرندا مرنے ویلا اج میرے پر آیا
دنیا وچوں دانہ پانی چُک گیا اج میرا
رہو تسیں وچ حُکم الٰہی پاسو فضل بتھیرا
روح بدن تھیں افراہمیا میری گئی جُدائی
اسماناں تھیں پوے پُکارا حُکموں تیرے تائیں
جیؤں جیؤں حُکم الٰہی آوے اوویں کریں تیاری
حُکمے باجھ نہ کرناں کائی کیہُس چھیکڑ واری
تن بھرے ساہ ایہہ گل کہہ کے بدن گیا رہ خالی
نکل روح گئی وچ جنت حُکم خُدا دا عالی
افراہیم سُنے اسمانوں پیا بلند پُکارا
یوسف تائیں غسل کفن کر لبھو نہر کنارا
دیوے غسل کفن سُن پیونو افراہیم پیارا
چاء جنازہ نہر کنارے کیتا آن اوتارا
خوشبویوں پُر طبق بہشتی پکڑ فرشتے آئے
چادر نور بہشتی روشن کارن کفن لیائے
مل خوشبو کفن دے لوکاں پڑھی نماز جنازہ
افراہیمے دوجی واری پیا بلند آوازہ
وچ نہر دے گور پدر دی ویکھ دسے تیں تائیں
ڈٹھس پانی پھاٹ گیائے خُشک گیاں کُھل جائیں
کندھاں وانگ کھلوتا پانی رہیا چار چوپھیرے
تھلے ندی نمونہ قبروں آیا نظر تلیرے
سی تابوت سفید پتھر داتس وچ یوسف پایا
درزاں میل ندی دے تھلے فرزنداں دفنایا
لوک ہٹے پھر اوویں ملیا پانی نہر چوپھیروں
گُم نشان قبر دا ہویا پانی دے گھمگھیروں
مَعَلم رہیا نہ لوکاں تائیں قبر ایہائی
وچ میاننہر دے تھلے یاد نشان نہ کائی
اس سو تے پچونجہ برساں یوسف عمر گُزاری
اس دنیا وچ سختی نرمی جو گُزری سر ساری
چالھی روز رہے سبھ روندے مسلم وچ وچھوڑے
یوسف ولوں ضرب ہجر دے زخم نہ ہوون تھوڑے
آخر صبر دلاں نوں آئے دنیا ہے دن کائی
وارو وار سبھاں دے سر تے حالت ایہہ وہائی
رہندیاں سریں وہاندی جاندی آوندیاں تے جھُلسی
کھوٹا کھرا تے جیّد ردّی ایس ترازو تُلسی
دنیا دو دم خواب خیالوں دامن بھرے وبالوں
تُند شراب ابد دی تلخی رَلی حرام حلالوں
اک آوے آ حُکم جگاوے چھوڑ اُمیداں جاوے
ایدوں غافل جھاکاں لاوے پاوے چھوڑ سدھاوے
دو دروازے جاری اُس دے رہن ہمیشہ کُھلے
آئے بہت گئے چھڈ اوڑک دوہاں دماں وچ بھُلے
ایہہ دنیا ہے جادو خانہ ول چھل نال بھُلاوے
دل لاوے وچ اُس دے غافل جاون یاد نہ آوے
یوسف جیہیاں شکلاں آئیاں ایہہ گھر چھوڑ سدھائیاں
سُلطاناں دیاں تیغاں خونی گیاں خود ڈبائیاں
افسر تخت معلی والے شاہ سُلیمان جیہے
چھوڑ حکومت تخت سدھائے گھلے مرگ سُنیہے
لاکھ کروڑیں آساں دھردے توڑ گئے سبھ مانے
وڈے نک رکھیندے جیہڑے بہتے انت ٹکانے
نیویں اُچی گرد والے قبریں گرد کرائے
زور وراں دے خونی بازو اُڈن غبار ہوائے
کنڈے تے گُلزاریں ہریاں ہو ہو خاک سمائیاں
اوہ بھی گئے جیہناں نوں کہندے مرد جنے دھن مائیاں
مائیاں جائے ایتھے آئے چھوڑ غرور سدھائے
وانگ گلاں رُخ نازک جیہے جھڑ وچ خاک سمائے
چِٹے دند چنبے دیاں کلیاں اک اک جھڑے دہانوں
قاتل چشم کر شمیاں والی رہی نہ نام نشانوں
وِنگے اُبرو ناز کماناں رنگ جھڑے بند ٹُٹے
لعل دمکدے روشن چہرے مرگ پئی سبھ لُٹے
نازک بدن گُلاں دے دستے خاکوں باہر آئے
نکے نکے پھیر خزانوں نے توڑ زمین رلائے
کتنے روز فلک دی سقنے رہن دمکدے تارے
جان ہزاراں ایتھوں آ آ لا لا واہاں سارے
شے مذکور نہیں سی کائی پچھلے وچ زمانے
آخر خواب خیال چھوڑیسی وڑ سی جداں مکانے
دو طرفاں وچ ایہہ کجھ حالا وچ قضیّے سبھے
ایہہ غافل دل سُفنے اندر دوڑ مُراداں لبھے
ہو بیدار رہیں پچھتایا پھیر نہ آ وگ واری
یا ویلا مت اوگت جاویں کم کڈھے ہوشیاری
جیویں سُفنے کسے شاہی پائی چشم کُھلی ہتھ خالی
ایویں نال تیرے تک اے دل نسبت دنیا والی
اے بزدل توں کس دُکھ کارن روویں کر کر آہیں
سُفنے دا بگھیاڑ نچھوڑے جاں لگ جاگیں ناہیں
نیندوں جاگ تیرے دُکھ جاون سُتیا دُکھیں لُٹیا
توں وچ خواب ان وگیاں تیغاں کیوں گھائل کر سُٹیا
چوڑ دلا دل جِت ول مائل ہر ہر طلب اوہائی
غافل پاس پڑھیں سو دفتر نفع نیہوں کائی
عالم پوری غلام رسولا تیریاں عرض دعائیں
جے ول فضل وگن دن راتیں سو خوشیاں تد تائیں
کراں نگاہ ڈھلے دل دردیں پلّے عمر نہ کائی
باجھوں فضل وگن دن راتیں سو خوشیاں تد تائیں
کراں نگاہ ڈھلے دل دردیں پلّے عملنہ کائی
باجھوں فضل ٹکاناں ناہیں میں دِل طلب ایہائی
ایہہ یوسف تھیں غیبی خبراں وچ قرآنے آئیاں
پاک رسول محمد تائیں خبراں رب پُچائیاں
یوسف والا پاک خدا نے قصہ آپ سُنایا
ایہہ لوکاں دی عبرت کارن لُکیا راز ویکھایا
مہر ازل جیں دلیں غضب دی اوہناں اثر نہ کائی
ہادی آپ دلاں دا اللہ خبر قدیموں آئی
جاں موسیٰ پیغمبر ہو کے سہر مصر وچ آیا
یوسف تائیں کڈھ ندی تھیں اللہ حُکم پُچایا
لے تابوت دفن کر جا کے وچ زمین کنعانے
دادے باپ جتھائیں اُس دے لے چل اوت مکانے
موسیٰ عرض کرے یا خالق مینوں دس نشانی
یوسف دا تابوت کتھائیں اندر ندی نہانی
حُکم ہویا یعقوب نبی دی پوتی سارہ ناموں
اس تھیں پُچھ اجے اوہ زندہ دسے پتہ مقاموں
سارہ کولوں حضرت موسیٰ آن نشان پُچھایا
تیرے باجھ نہ جانے کوئی حُکم الٰہی آیا
شرط میری فرماوے سارہ من لویں میں دسّاں
تیرے جیڈ مراتب پاواں جا جنت وچ وسّاں
موسیٰ عرض کرے دربارے مَعَلم تُدھ خدایا
فضل کراں میں سارہ اُتے حُکم جنابوں آیا
سُن خوشخبری گئی اُٹھ سارہ دسے پتہ نشانی
اس جاگا وچ چاچا میرا یوسف آپ نہانی
حضرت موسیٰ پانی اُتے عاصہ آن لگایا
پانی پھاٹ ہویا دو طرفے خُشک تھلا دسیایا
لبھ پیا تابوت میانوں موسیٰ کڈھ لیایا
وچ کنعان گیا لے مصروں پاس پدر دفنایا
پُشتاں چار پیغمبر چارے دفن ہوئے کنعانے
ایہا حالا یوسف والا آیا وچ بیانے
بسم اللہ تھیں شروع ہویائی ختم خد دے ناموں
نال طفیل نبی دے یاربّ نور ملے اسلاموں
٭٭٭