"ایہہ روز میثاق دی گل اے۔ اودوں نہ کوئی سی، تے نہ کوئی نہیں سی۔سارا جہان ٹِل دے اننت ورگا سی، جیہدی نہ کوئی شکل سی نہ صورت نہ روپ۔ اودوں اوہ اپنے ٹل تے قدرت نال ساہ بنا ساہ لیندا سی۔ تے ایس توں وکھ ہور کجھ وی نہیں سی۔ رگ وید۔۔۔حیاتی دے جمن دا گون
میں سارے صحیفے ، سارے دھارمک شاستر ، سارے گرنتھ تے ساریاں مذہبی کتاباں پڑھنا۔ ایس لئی جو میرے نبی صلی اللہ علیہ وسلم ہوراں فرمایا سی کہ علم تے گیان ایمان والیاں دا گواچیا ہوئیا دھن تے ورثہ اے۔جتھوں لبھے اپنا مال سمجھ کے لے لؤ۔ جانا پوے تاں چین وی جاؤ تے دھیان تے معرفت لبھ کے لیاؤ۔ ایہی سوچ کے میں ہک دیہاڑے " بری ہارداران یاکااُپ نشد نوں پھولیا۔ لخیا ہوئیا سی:
"تیری ذات دا قد تیرے ہاں دی سدھر جیڈا اے۔جنی وڈی تیری سدھر اوناں ای وڈا تیرا ارادہ ،تے جیس پدھر دا تیرا ارادہ ہوندا اے، اوسے پدھر دا توں کم (عمل) کرنا اے ۔ تے جیڈا تکڑا تیرا کاری (عمل) ہووے اوسے حساب نال تینوں لابھ ہوندا اے۔
میں سوچنا جو کوتا لکھن ، انواد (ترجمہ) کرن تے لیکھ رچن دا سوما کتھے اے؟ غالب تاں ہولی تے پولی جہی آکھ چھڈیا : آتے ہیں غیب سے یہ مضامیں خیال میں تے میں سوچنا ، ایہہ غیب کیہ اے؟ ایہو جہیاں دلیلاں دا چرخہ کتدیاں ہک واری میری اردو غزل وچ ہک شعر لتھا:
ہم ہیں شاعر ، وحی اُترتی ہے ہم پہ بھی تیرے انبیا کی طرح
میں جو کجھ شبداں راہیں کھلارنا اوہ اوس ریسیور راہیں اوندا اے جیہڑا میری ذات اندر اینٹینے ہار لگا ہوئیا اے۔اوہ ہک سنج مسنجی جوہ ورگا خالی نقطہ اے ، جتھوں مینوں ہوند تے حیاتی دا جھولا پیندا اے۔میرے اندر لُکیاں ہوئیاں سوچاں ، پکیاں پیڈیاں شکلاں بن کے ساہمنے اون لگ پیندیاں نیں۔مینوں انج جاپدا اے جیویں میری ذات وچ بجلی دا اوہ ٹل اے جیہڑا مینوں اوس سومے نال جوڑدا اے ، جتھوں دنیا دی ہر شے بن کے نکلدی اے۔
ایس جہان دے کارخانے دا کم بجلی دیاں لہراں دے وٹاندرے نال چلدا اے۔ایہہ لہراں اوندیاں تے جاندیاں ہین۔جدوں اسیں کجھ دینے ہاں اوس دین وچ کجھ واپس ملن دی آس ہوندی اے۔اسیں جیہڑے ایس دھرتی دے وسنیک ہاں، اپنی ہوند نال حیاتی داگھانگھا بھواندے ریہندے ہاں۔چکر چلاندے ریہندے ہاں۔چل اوئے پہییا! بھوندا رہو! اسیں جو کجھ کرنے ہاں اوس دا اثر ہوندا اے تے سانوں ساڈے کم دی مزوری مل دی اے۔ اسیں جو بیجنے ہاں اوہی وڈھنے ہاں۔
جدوں اسیں دوجیاں دے بھلے تے اگے ودھن لئی ہتھ ہلونے ہاں تاں اوہدے بدلے وچ ساڈا اپنا بھلا ہوندا اے۔ساڈی قسمت سنوردی اے۔ایس جہان وچ عقل تے سوجھے دا رستہ سوکھا اے۔ ایہہ دکھ نہیں دیندا۔ ایہہ آپس وچ پیار محبت نال ریہن دی مت اے۔تے جدوں آپسی سانجھ لئی ، ہک دوجے دی خوشی تے پیار لئی اپنا ٹل لاؤندے ہاں تاں اسیں رب دی ساری مخلوق دی ترقی تے وادھے لئی دھمال گھتدے ہاں۔
ساڈے اندر جیہڑی سدھر ارادہ بن دی اے اوہدے وچ ارادے نوں پورا کرن دی طاقت یاں شکتی و ی ہوندی اے۔ ایہہ اوہ طاقت اے جیہڑی حیاتی دے جوڑ جوڑدی ، متے پکاندی، متاں تے صلاحواں دیندی تے وسیب اُسار دی تے اوس نوں توڑ چاڑھدی اے۔ ایس کم وچ اوہ طاقتاں ساڈی مدد تے سیہائتا کردیاں ہین جیہڑیاں نہ تھکدیاں نیں نہ اونگھدیاں نیں۔
رگ وید وچ لخیا ہوئیا اے جو پوند پہلے صرف سدھر سی۔ ایہہ سدھر سوچ دا پہلا بیج سی۔اوہ بدھی مان جیہناں اپنے من دے ڈونگھ وچ جھات مار کے ویکھیا تاں اوہناں نوں ایس گل دا پتہ لگا جو ، جو کجھ ہے تے جو کجھ نہیں ہے، اوہدے وچ ہک تعلق ہے۔ہک سمبندھ ہے۔
حیاتی دا ہک قنون پینڈ ا کچھن دا قنون ہے۔اوہ عقل تے مت جیہڑی ہکسے واری یقین کر لین دی تھائیں شک کرن دی گڑھتی دیندی ہے اوہ سانوں سمے دے کھلار توں مکت کردی اے۔جو پہلے توں ہے، جو اتیت ہے، جو بیت چکا ہے اوس تو مکت کردی اے۔ تے جو کجھ پرانے سمے توں ہے اوس بارے وچار تے دلیلاں کرن دی قید توں وی چھڑاؤندی ہے۔
جدوں اسیں اجان جوہ ول پینڈا کچھنے ہاں تے کوئی نویں کوڈی لبھنے ہاں تاں سانوں اپنے ٹل دا پتہ لگدا اے۔اپنے کجھ کر سکن دی طاقت تے تعلیم دا اندازہ ہوندا اے۔تے اسیں کجھ کر کے ایس جہان دی اوس دھمال وچ رلتی ہو جانے ہاں جیہڑی حیاتی دے نویں چالے تے وکھالے بناؤندی اے۔
حیاتی آپ ہی اپنا مقصد ہے۔ ایہہ ہک اُچیچی برکت ہے۔ایہہ برکت سانوں دوجیاں نال پیار کرن تے حیاتی ونڈن دا رستہ دس دی ہے۔ تے جدوں اسیں مخلوق دی سیوا کردے ہاں تاں سانوں پتہ لگدا ہے جو ساڈی اپنی روح مستی وچ آ گئی ہے۔تے ایہہ مستی حیاتی دی منزل اے تے سب توں وڈی بانی تے کوتا اے۔
