اَج سویرے پاکستان ٹیلی ویژن دے ہک پروگرام دی جھلک ویکھی، جیہدے وچ مولوی فضل الرحمان پئے کہندے سی جو اوہناں مرنا وی اے تے رب اگے جواب وی دینا اے۔
مولوی فضل الرحمٰن دی ایہہ گل سُن کے میرے کمرے وچ پئیاں کتاباں خوب ہسیاں تے آپس وچ گلاں کرن لگ پئیاں۔ ہک کتاب آکھن لگی جو مولوی صاحب دے بیان وچ ویلے دی سیاست دا چلتر صاف نظر آؤندا اے۔
دوجی کتاب بولی جو مولوی صاحب رب دیاں بندیاں دے ساہمنے جواب دین توں ڈردے نیں تے لوکاں دی پُچھ پرتیت توں چُنڈ چھُڑان لئی رب دی بُکل وچ لُکن دی کوشش پئے کردے نیں۔
ہک منطق دی کتاب بولی جو ایہہ تاں انج ہے جو کوئی چور کسے دی مجھ کڈھ لئے تے مجھ دے مالک نوں آکھے جو توں مجھ دی چوری بارے میرے کولوں نہ پُچھ۔ رب آپے پُچھ لے گا۔
ہک کتاب آکھیا جو مولوی فضل الرحمٰن ماڈرن مولوی نیں، پر اوہناں نوں اسلامی شریعت وچ لوکاں نوں دِتے گئے سیاسی حق ضرور یاد ہون گے۔ جلال الدین سیوطی دی کتاب تاریخ الخلفاء بولی جو حضرت عمر رضی اللہ عنہ کولوں تاں ہک عام بندہ، ہک ان پڑھ بدو تک ایہہ پچھ سکدا سی جو خلیفہ عمر نے جیہڑی قمیض پائی ہوئی اے ، اوہ کتھوں آئی اے۔
اج دے زمانے دے مولوی شولوی عام پاکستانی نوں ایہہ اختیار نہیں دیندے جو اوہ اوہناں کولوں پچھ سکے جو مستیاں دے غریب مولوی پونجی پتی تے گڈیاں دے مالک کیویں بنے نیں ۔
کتاباں دیاں گلاں سُن کے میں سوچی پے گیا۔ مینوں خیال آیا جو باٹھ ورھے تک وعظاں دے چھوہارے ونڈ ونڈ کے اُمت نوں نیندر دے ٹوئے وچ دھکا دین والیاں ایہناں مولویاں کولوں پچھنا چاہی دا اے جو اوہناں پچھلیاں چھے دہاکیاں وچ پاکستانیاں نوں کیہڑا اسلام سکھایا اے ، جیہدی برکت نال پاکستان برائیاں ، جرماں تے گناہواں توں پاک جنت بن گیا اے، تے لوک نیک، عبات گزار تے پرہیز گار بن گئے نیں۔
ایہہ مولوی حضرات ایہہ دسن جو اوہناں پاکستان وچوں رشوت، کرپشن، بے ایمانی، سود، زنا، بے حیائی تے جہالت نوں مُکان لئی کیہ کجھ کیتا اے تے اوس وچ اوہناں نوں کنی کامیابی ہوئی اے؟
مولوی فضل الرحمٰن وانگر ہر کوئی جان دا اے جو اوس مرنا اے تے رب دے ساہمنے جواب دینا اے پر رب توں پہلاں رب دی مخلوق دی عدالت وچ وی پیش ہونا پیندا اے۔ جے گل رب ہوراں حشر دیہاڑے ای مُکانی اے تاں دنیا وچ کچہریاں تے عدالتاں دی کیہ لوڑ اے؟
لوک پچھدے پئے نیں جو مولویاں مستیاں وچ وعظاں دے واجے وجا وجا کے جیہڑا اسلام نافذ کیتا ہوئیا اے، اوہ اسلام ہے وی کہ نہیں؟ اوس اسلام دی اتھین ٹی سٹی کیہ اے؟ کوئی اتھین ٹی سٹی ہے وی کہ نہیں؟
وعظ دی گل توں مینوں مولوی عقل جُو ہوریں یاد آگئے نیں۔ ہک دن مولوی عقل جُو وعظ پئے کردے سن تے مجلس وچ بیٹھا ہک بندہ سوں کے گھُراڑے مارن لگ پیا۔ جدوں وعظ دی مجلس مُکی تاں مولوی ہوراں اوہنوں اپنے حجرے وچ سد گھلیا تے آکھیا، نور دینا! ایہہ چنگی گل نہیں ۔ میں جدوں وعظ پیا کردا ساں تاں تو گھوک سُتا ہوئیا گھُراڑے ماردا پیا سی۔
نور دین آکھیا، مولوی جی! مینوں معافی چا دیو۔ اگے توں میں دھیان رکھاں گا۔
مولوی عقل جو آکھیا، تینوں پورا دھیان رکھنا پوے گا نُور دین! کیوں جے وعظ دی لوری سُن کے لوکی سُتے پئے ہوندے نیں تے مینوں اوہناں دی نیندر خراب ہون دا خیال رہندا اے۔ اج توں اپنیاں گھُراڑیاں دیاں ہُجاں مار مار کے اوہناں دی نیندر خراب کیتی اے۔ اگوں توں انج نہیں ہونا چاہی دا۔
تینوں پتہ ہونا چاہی دا اے جو میں چار رٹے رٹائے وعظ ہر واری کرنے ہوندے نیں۔ جے تو اوہناں نوں جگا دیں گا تاں میرا کم ودھ جائے گا۔ کیوں جے مینوں نویں وعظ گھڑنے پینے نیں۔ میں دو چار گلاں کئی ورھیاں توں پیا کرنا۔ کدیں کسے اعتراض نہیں کیتا ، کیوں جے کدیں کسے نیں وعظ سنیا ای نہیں۔
لوکی دنیا دیاں جھیڑیاں تے جھمیلیاں توں چُنڈ چھڑا کے سُکھ دا ساہ لین میستے آؤندے نیں۔مسیت سکون دی تھاں اے۔ مسیتے وڑ کے دنیا دے جھیڑے تھوڑے چر لئی بھل جاندے نیں۔ ایس لئی لوکی وعظ سنن دے بہانے مسیتی آ بیہندے نیں۔
ایہہ لوکی میرے لئی ڈالراں دے آنڈے دین والیاں کُکڑیاں نیں۔ میں ایہناں نوں اپنے وعظ دے کابک وچ ڈک کے رکھنا۔ میں نہیں چاہوندا جو ایہہ جاگ پین۔ جے اوہ جاگ پئے تا پچھن گے جو مولوی جی! ایہہ پجارو کتھوں لئی جے؟ تے جیہڑے وِگھے مدرسے دے ناں تے خرید کے اپنی حویلی پئی چھتدے ہو اوہدے لئی ڈالر کیہڑیاں دھریکاں توں لاہے جے؟
