مینہہ پین سمے انج لگدا اے، جویں رب خوش ہو کے موتی برسا رہیا ہووے۔ مینہہ نال دھرتی دی روح دھوتی جاندی ہے۔ برسات پچھوں شام ویلے لیہندے ول پئی ست رنگی پینگھ ول تک کے رنگاں دی اہمیت دا گویڑ ہوندا اے۔ رنگاں نوں ماننا ہووے تاں ورکھا رُتے باغیں نچدے موراں نوں تک کے ویکھو، روح تازی ہو جاندی ہے۔ رنگاں توں بناں حیاتی بے رونق ہی تاں ہے، رنگاں نال خلقت رنگین تے حسین پئی لگدی اے۔ جیکر اک گھڑی ایہہ من لیا جاوے بئی دنیاں رنگاں توں خالی ہو گئی اے تاں کنج لگے گا.....؟ رنگاں نال جیون بھریا بھریا دسدا اے....... تے ایہناں توں بغیر زندگی اصلوں خالی بن کے رہ جاندی اے۔ رنگ حیاتی و چ خوشیاں تے کھیڑے لے کے آؤندے ہن۔ رنگاں نال جیون دیاں خوشیاں تے غماں دا ماپ لایا جا سکدا اے۔ جیون دے ہر پڑا و چ رنگاں دا خاص رتبہ ہوندا اے۔
بہار دے موسم و چ باغیچی وچ کھڑے رنگ برنگے پھلاں نوں ویکھ کے روح دا خوش ہونا یقینی ہے۔ روحانی خوشی دا ہونا زندگی وچ بہار تے کھیڑے دی نشانی ہوندا اے۔ باہری خوشی نالوں روح اتے من دی خوشی بہتی اہم ہے۔ روح من دیاں حداں ختم کردی ہے۔ روح دا کھڑے رہنا کسے کامیابی توں گھٹ نہیں۔ سنجیدگی تے حوصلہ خوشی نوں سانبھ رکھن لئی بہت ضروری ہن۔ انتر من نوں گھوکھنا اتے اوکڑاں، مصیبتاں وچوں لنگھ کے روحاں دا گویڑ لاؤنا زندگی دا اصل حاصل ہے۔ آتم گیان، آتم گویڑ توں بناں حیاتی دے رنگاں نوں مانیا نہیں جا سکدا۔ قدرت آپنے آپ و چ اسیم ہے۔ اسدے رنگاں دا کوئی انت نہیں اے، قدرت دے رنگاں نوں ماننا، روح لئی نروئی خوراک وانگ ہے۔ چنگا سوچیاں ماڑا واپر ہی نہیں سکدا۔
آپنے آپ نوں بوہتا محدود کرنا جاں اپنے آپ وچ کھبے رہنا حیاتی وچوں گم جان دے برابر ہے اتے بوہتا باہرکھلرنا آپنے آپ توں بھٹک جانا جاں گواچ جانا ہے۔ جیون نوں اکسار رکھنا تے خوشیاں دے رنگاں نوں ماننا کاملیت دا احساس ہے۔ دنیا تے ہر بندے نے آپنے آپ نوں کسے نہ کسے رنگ وچ رنگ رکھیا اے۔ کجھ لوک دیالو تے خوش طبیعت دے مالک ہندے ہن اتے کسے دی ترقی نوں ویکھ کے سلاہنا اتے تعریف کردے، اگلے دی خوشی وچ آپنی خوشی محسوس کردے ہن۔ ایہہ تاں ہی ہو سکدا ہے جیکر ساڈے پنڈے وچ اک نروئی روح موجود ہووے۔ اس دے الٹ کجھ لوک..........! جیون وچ چنگے وچار چنگے جذبیاں وچ وادھا کردے ہن، جویں اک سوچ کئی نویاں سوچاں نوں جنم دیندی ہے۔ اوسے طرحاں اک چنگی جاں ماڑی سوچ ہزاراں ہور چنگیاں جاں ماڑیاں سوچاں دے دوار ساڈی قسمت لئی کھول دیندی ہے۔
روح دا رج جانا جیون و چ رنگاں دی بہوتات اتے دل دے ویہڑے و چ خوشیاں دے جھرمٹ دی نشاندیہی ہے۔ رب دا احساس سانوں ڈر دے حالاتاں ویلے ہندا ہے۔ بھاویں کہ دنیاوی طور تے اسیں کنے وی طاقتور کیوں نہ ہوئیئے، پر ساڈے آپنے ولوں پیدا کیتیاں حالتاں کارن اسیں بوہتی واری آپنے پرچھاویں توں وی ڈر جاندے ہاں۔ من دا کنبنا موت ورگے ڈر کارن ہندا ہے۔ موت اٹل سچائی ہے، پر اس دا بھے ساڈیاں نساں وچ وسیا رہندا ہے۔ انسان آپنی حفاظت لئی جنیاں اُچیاں راکھی دیاں کندھاں کھڑیاں کری جا رہیا اے، اونا ہی اوہ قیدی بن کے رہ گیا ہے۔ مایوس وچار ہی ڈر دے حالات پیدا کردے ہن۔ سچجے وچار کدی ڈر دا کارن نہیں بندے۔ ڈر نوں ختم کرنا ہے تاں آپنے آپ توں بچنا پوے گا۔ رب نوں منن والا بندہ اوس رب نوں باہر بھالدا ہے، پر اوہ ہندا اوس دے اندر ہی ہے۔ ایسے طرحاں اسیں باہرلے ڈر توں ڈردے ہاں جد کہ اصل ڈر ساڈے اندر ہوندا ہے۔ جیکر اسیں سدھراں رکھدے ہاں تاں اسیں روحانی وی ہاں اتے ساڈی روح ساڈے آپنے آپ وچوں جھلکدی ہے۔ روحانی خوشی واسطے آزاد فضاواں وچوں لنگھنا بے حد لازمی ہے۔ موسماں دی رنگینی اتے برسات دا انند مینہہ و چ بھج کے ہی لیا جا سکدا ہے۔ سنگ مرمر دے فرش تے بیٹھ کے، تازی واہی پیلی دی خوشبو دا گویڑ کرنا روح نوں دھوکھا دینا ہے۔ دھپ، چھاں وچلا فرق گھروں باہر نکل کے ہی جانیا جا سکدا ہے۔ ایسے طرحاں سنگیت روح دیاں ترنگاں نوں چھیڑن دا سوکھا جیہا ذریعہ ہے۔ سنگیت دیاں دھنا ماحول نوں شوخ تے رنگین بنا دیندیاں ہن۔ سنجیدہ موسیقی روحانیت دا دھراتل بندی ہے، جدکہ تیز دھناں زندگی دے حقیقی رقص نوں مانن دا مطلب....۔
رتاں دا تبادلہ زندگی وچ بدلاء دا احساس دواؤندا ہے۔ رکے رہنا جاں اٹک جان توں مطلب اوس مریض توں لیا جا سکدا ہے جو کوما وچ چلا جاندا ہے۔ نرنتر ٹرنا تے ٹردے رہنا ہی قدرت اتے حیات دا اصل اصول ہے۔ ہر موسم دا آپنا رنگ اے، تے ہر نواں دن نویاں امنگاں لے کے آؤندا اے۔ جذبے قدرت دے رنگ وچ رنگیاں ہی آپنا عمل پھڑدے ہن۔ زندگی دے اتار چڑھاؤ نویں دن اتے نویں رات دیاں نشانیاں ہن۔ سورج دا ڈُبنا نویں سویرے دی آمد دا سنیہا ہے۔ ہر رات نویں نکور دن دیاں جذبیاں دی حامی بھردی ہے۔ وکھو وکھ رنگاں دے میل نال ہی نویں رنگ پیدا ہندے ہن۔ اوسے طرحاں تردے رہن نال ہی زندگی دا نویں رنگا نال ملاپ ہوندا ہے۔ رکی ہوئی زندگی بے رنگ تے احساس ہین ہو کے رنگینیاں اتے ہاسیاں توں وانجھی رہ جاندی ہے۔ دنیاں تے اکو جہیاں روحاں دا ملنا رب ولوں بخشی خاص سوغات وانگ ہے۔ کجھ لوکاں نوں مل کے انج لگدا ہے جویں اوہناں نال صدیاں دی کوئی دلی سانجھ ہووے، تے بار بار دل اوہناں نوں ملن لئی اتاولا جیہا جاپدا اے۔ پر کجھ لوک اجیہے وی ملدے نے جنہاں کول کڑتن توں اڈ کجھ وی نہیں ملدا۔ جنہاں لوکاں دی زندگی رنگاں دے جھرمٹ توں سکھنی رہ جاندی اے اوہناں دی روح کدی تازہ نہیں ہوندی۔ حیاتی دا اصل مقام اوہ ہوندا اے جتھے جا کے روح نوں سکون مل جاوے......، جتھے روشنی دیاں پریاں دا جھرمٹ پیا نظریں آوے.....، جتھے جسماں دیاں کندھاں ڈھیہہ ڈھیری ہو جان......، جتھے نفرت دا خاتمہ ہو جاوے....، جتھے پیار دے انکر پئے پھٹدے ہون......!
سورج دا چڑھنا، شام دا ڈھلنا، ہواواں دی سرسراہٹ، پہاڑاں دیاں ڈھلانا توں ڈگدے جھرنیاں دی کل کل، ٹکی ہوئی رات ویلے تاریاں بھریا اکاش، بدلاں دا ورھنا، لوڈھے ویلے لیہندے ولوں پرتدیاں کونجاں دیاں ڈاراں، قدرت دے نظاریاں دی اک چھوٹی جہی جھلک ہے۔ رات دیاں ڈونگھائیاں نوں ماننا، زندگی وچ جنگل دے شانت ماحول دی چپ، جھرنیاں دا سنگیت، زندگی دے رنگاں دے پرتی وکھ وکھ پہلواں دی پہنچ نوں درساؤندا ہے۔ پہاڑاں دیاں پگڈنڈیاں تے اکلے ترنا، پھر تھک جانا، بیٹھ جانا، اپنے آپ نوں ترو تازہ کرنا، پھر سفر تے نکلنا، آپنے آپ نوں کھوجنا، ماننا، آپنے رنگاں نوں ابھارنا، روح دے رنگاں وچ رنگنا ہی اصل حقیقت ہے۔ رنگ بھاویں اک سوچ ہی ہن، پر ایہہ سوچ ہی روح دے رنگاں دی ڈونگھائی ہے۔ رنگاں وچ روح نوں رنگن لئی، نروئی سوچ اتے سوچ ہردے دی ڈاڈھی لوڑ ہندی اے۔ روح نوں رنگن لئی روح دی کسوٹی وچوں لنگھنا پیندا اے، ایہہ کسے للاری کولوں نہیں رنگائی جا سکدی۔ دنیا دے کئی رنگاں وچوں ہر بندے دے میچ دا اک رنگ ہوندا اے.....! پر ساڈی ساری عمر ایسے اک رنگ نوں چھڈ باقی سارے رنگاں نوں اپناؤن و چ گواچ جاندی اے، اس بھٹکن وچ ساڈے حصے آیا رنگ کدوں پھکا پے جاندا اے پتہ ای نہیں لگدا۔ اصل وچ اسیں حقیقت وچ اوہ نہیں ہوندے جو دسدے آں، سگوں ساڈے اندر کجھ ہور ہوندا اے جو دسدا نہیں.... زندگی دے رنگاں نوں ماننا کسے کسے دی تقدیر و چ ہندا اے...... تے سارے رنگ ہریک دے ..........؟ جیکر روح زندگی دا چانن منارا ہے، تاں رنگ چانن دا انگ، جے روح کائنات دی شاخ ہے، تاں رنگ کائنات دی اصلیت، جے روح رب دا روپ ہے تاں رنگ قدرت دا حصہ۔ جے رنگ زندگی دا حسن ہن تاں روح........؟
