جد اصغر نے پہلی ای ٹلی تے فون چک لیا تے مینوں بڑی پریشانی ہوئی کیوں جے اک تے اوہ بڑا سست ہے تے دوجا میرا ارادہ اوہنوں فون کرن دا نہیں سی سگوں چوہدری مشتاق وانگوں مسڈ کال مارن دا سی۔
جدوں دا جیالیاں دا راج آیا ہے ، چوہدری مشتاق پاکستان وچ اپنے بیلیاں تے رشتے داراں نوں مسڈ کالاں مار رہیا اے تے ہر مسڈ کال مگروں اوہ دونویں ہتھ چک کے زرداری نوں لمی صدارت دیاں دعاواں دیندا اے۔
پچھلی ملاقات وچ جد چوہدری مشتاق نے زرداری دیاں تعریفاں کردیاں ہوئیاں ایہہ آکھیا کہ زرداری امریکیاں دی سب توں چنگی چون اے تے میں حیرانی دے نال پچھیا۔ اوہ کیویں؟
اوہ بولیا۔ جد امریکہ وچ رہن والے میرے جہے اک عام پاکستانی نوں ہر مہینے ٹیلی فون دے بل وچ ڈیڑھ دو سو ڈالر دا فیدہ ہو رہیا ہے تے سوچو کہ امریکی سرکار نوں کنا اک فیدہ پہنچ رہیا ہووے گا۔
میں چوہدری مشتاق ول حیرانی دے نال تکدیاں ہوئیاں آکھیا۔ پر جیالیاں دی سرکار نے تے باہرلے ملکاں تو ں آون والیاں کالاں دے ریٹ تگنے کردتے نیں۔ میں تے ڈردیاں فون کرن ہی چھڈ دتا اے۔
چوہدری مشتاق پورا منہ اڈ کے ہسیا۔ بادشاہو۔ فون کیوں کردے او۔ مسڈ کالاں ماریا کرو۔ بچتاں ای بچتاں۔
میں آکھیا۔ میں نہیں سمجھیا۔
اوہ اپنا منہ میرے نیڑے لیاؤندیاں ہوئیاں بولیا۔ پاکستان وچ کسے دے نال گل کرنی ہووے تو اوہدا نمبر ملاؤ ۔ فیر دو تین ٹلیاں مار کے فون بند کر دیو۔ تہاڈا نمبر اوہدے کول چلا جاوے گا۔
چوہدری مشتاق میرے ول تک کے مسکاون لگ پیا۔
میں آکھیا۔ پر اوہدے نال گل تے نہ ہوئی ۔ اوہ ہسیا۔ گل دی چنتا نہ کرو۔ اوہ ضرور ہووے گی۔ اوہدے ولوں فوراً ای کال آوے گی۔ میں نہ دے وچ اپنی دھون ہلائی۔ اوہنوں کیہ پئی کال بیک کرن دی۔ چوہدری مشتاق میرے ول تک کے مسکایا۔ تسیں تے بھولے بادشاہ ہو۔ اوتھے ہر کوئی امریکہ دی تانگھ وچ بیٹھا اے۔ تسیں مسڈ کال تے مار کے ویکھو۔
میں اک واری فیر اپنی دھون ہلائی۔میں اپنے لئی اوہناں دے پیسے کیوں خرچ کراواں؟ اوہ مینوں سمجھاؤندیاں ہوئیاں بولیا۔ بھرا جی۔ اوہناں تے خرچ ای ہونا اے ۔ جے تہاڈے تے نہیں ہووں گے تے کسے ہور تے ہو جاون گے۔ ایسے لئی تے زرداری نے آپوں صدر بنن دا فیصلہ کیتا اے۔
چوہدری مشتاق بے نظیر دی دوجی حکومت دے زمانے وچ ایک فن کاراں دے اک وفد دے نال طبلچی بن کے آیا سی۔ امریکہ دی اک آرٹ کونسل نے اوہناں لئی نیویارک دے اک ہوٹل وچ کمرے بک کرائے ہوئے سن۔ چوہدری مشتاق پہلی ای راتیں ہوٹل توں غائب ہوگیا سی۔ جد پہلی واری اوہنے مینوں اپنی ایہہ کہانی سنائی تے میں تے میں آکھیا۔ توں چنگا نہیں کیتا۔ اوہ ہسیا۔ تسیں تے بھولیاں والیاں گلاں کردے او۔ ایس توں وڈی کفران نعمت ہو وے گی کہ بندے نوں امریکہ آون دا چانس ملے تے اوہ واپس ٹر جاوے ۔ ایہہ تے بہشت توں دوزخ وچ جاون والی گل اے۔
میں اوہدی گل ڈکدیاں ہوئیاں بولیا۔ تینوں وی دوجے فن کاراں دے نال واپس جانا چاہیدا سی۔ اوہ کچھ چر مسکاندیاں ہوئیاں میرے ول تکدا رہیا فیر بولیا۔ اسیں پندرہ بندے اوتھوں آئے ساں۔ تیجے دن ہوٹل وچ اک وی باقی نہیں رہیا سی۔ اساڈی ٹیم نے امریکہ وچ اک وی شو نہیں کیتا۔ میں منہ وٹا کے بولیا۔ شوتے کرنا چاہیدا سی۔ وہ ڈاڈھے زور دے نال ہسیا۔ کیہڑا شو بادشاہو۔ ساڈی ٹیم وچ اک وی فن کار نہیں سی۔ اسیں سبھاں نے ایتھے آون لئی اک جیالے وزیر دے سیکرٹری نوں پنچ پنچ لکھ دتے سن۔
میں آکھیا۔ تسیں سبھناں نے بڑا بھیڑا کیتا اے۔ کدے غور کیتا اے تے تسیں کتنے گھاٹے وچ او۔ چوہدری مشتاق لاپرواہی دے نال بولیا۔ بھرا جی ایہدے وچ گھاٹے دی کوئی گل نہیں اے۔ مقدر دی خرابی اے۔ جے نائن الیون نہ ہوندا تے میں کدے دا لیگل ہوگیا ہوندا تے کئی پنچ لاکھ گھر بھیج چکیا ہوندا۔
چوہدری مشتاق نوں امید اے کہ کدے نہ کدے اوہدے دن پھر جاون گے تے اوہ اک چھوٹے جہے ہوٹل دے تنگ تے خراب کچن وچ دیگچے دھون تے پیاز کٹن دی بجائے واشنگٹن دیاں سڑکاں تے ٹیکسی چلا رہیا ہووے گا۔
چوہدری مشتاق وانگوں مینوں وی امید سی کہ اصغر ہمیش وانگوں فون چکن توں پہلاں پانچ چھ ٹلیاں وجن دی اُڈیک کرے گا۔ پر اوہنیں پہلی ای ٹلی تے فون چک کے میریاں ساریاں آساں تے پانی پھیر دتا۔ اوہدی ہیلو وچ ڈاڈھی جان سی۔
میں مری ہوئی آواز وچ پچھیا۔ کیہ حال اے؟ اوہ بولیا۔ رُکھ ہیٹھاں بیٹھاں۔ موجاں ہو رہیاں نیں۔ میں حیران ہوندیاں ہوئیاں پچھیا۔ پر ایہہ تے دفتر دا ویلا اے۔ کیہ آج تو چھٹی لئی ہوئی اے؟ اصغر ہسیا۔ میں دفتر وچ آں ۔ پر باہر رُکھ دے تھلے۔ پورا دفتر رُکھاں تھلے بیھٹا موجاں مار رہیا اے۔ میں حیرانی نال پچھیا۔ کمریاں وچ کیوں نہیں جاندے؟ اوہ بولیا۔ کمریاں وچ ساہ لینا وی اوکھا اے۔ دو منٹاں وچ اینا اک پسینہ آؤندا اے کہ بالٹی بھرجاوے۔ مینوں کجھ سمجھ نہیں آئی۔ میں پچھیا۔ پر کیوں؟ اوہ بولیا۔ بجلی گئی ہوئی اے۔ میں پچھیا۔ کدوں آوے گی؟ اوہ بولیا۔ جدوں پیسے دیواں گے۔ میں آکھیا۔ کیوں نہیں دیندے؟ اصغر بولیا۔ بھرا جی اوہ 35 ارب منگ رہے نیں۔ میں آکھیا۔ یار مذاق تے نہ کر۔ اوہ بولیا۔ ایہہ مذاق نہیں اے۔ تھرمل پاور سٹشناں والے اپنے35 ارب منگ رہے نیں۔ اوہ کہندے نیں کہ پیسے دیو گے تے پاور ہاؤس چلن گے۔ پر سرکار دے کول نریاں تسلیاں نیں۔ لوکاں لئی وی تے اوہناں لئی وی۔
میں کجھ سوچدیاں ہوئیاں آکھیا۔ پر لوکی تے بجلی دا بل دیندے رہے نیں۔ اوہ پیسے کتھے گئے؟ اوہ ہسدیاں ہوئیاں بولیا۔ اوتھے ای گئے نیں جتھے اوہ دس ارب ڈالر گئے نیں جیہڑے امریکہ نے ات گردی ڈکن لئی دتے سن۔
میں کجھ چر چپ رہن مگروں بولیا۔ کسے نے سوچیا اے کہ ہن کیہ کرنا اے؟۔ اصغر بولیا۔ آہو۔ میں امریکہ جاون دا سوچ لیا اے۔ میں آکھیا۔ بھرا جی۔ ایتھے وی ہن بوہت مشکل اے۔ اوہنے پچھیا۔ کیہ تہاڈے ول وی بجلی جاندی اے؟ میں آکھیا۔ خیر اوہ تے نہیں جاندی۔
اوہ بولیا۔ فیر ٹھیک اے۔ میری اک جیالے وزیر دے بندے نال گل ہوگئی اے۔ اوہ 25 لاکھ لے کے میرا ناں کسے وفد وچ پا دیوے گا۔ میں آکھیا۔ یار عقل دی گل کر۔ 25 ہزار تیری تنخواہ نہیں اے۔ کرائے دا تیرا گھر اے۔کوئی ہور جائیداد اے نہ کارروبار۔ 25 لاکھ کتھوں آون گے؟ اصغر ڈاڈھے زور دے نال ہسیا۔ تسیں تے نرے بھولے ہو۔ایہدا وی پربندھ ہوگیا اے۔ اک دوجے وزیر دا بندہ مینوں بینک توں 50 لاکھ دا قرضہ لے کے دے رہیا اے۔ ادھا اوہدا، ادھا میرا۔
میں اوہنوں سمجھاؤندیاں ہوئیاں آکھیا۔ اصغر جی ایویں نہیں ہوسکدا۔ اوہ اک واری فیر ڈاڈھے زور دے نال ہسیا۔ بھرا جی ۔ ایہہ سب کجھ ہووے گا۔ اپنے زرداری جی صدر بن گئے نیں۔
