نصیر الدین نے دسیا کہ جدوں چوداں اگست دی سویرے جناح صاحب اتے ماؤنٹبیٹن سجے سجائے اسمبلی ہال ول جا رہے سن تے میں وی سڑک کنڈے کھلوتے اوہناں ہزاراں بندیاں دے نال کھلوتا سی جیہڑے اکھاں وچ ہنجھو لے کے جناح صاحب نو ویکھ کے ہتھ ہلا رہے سن اتے شکر کر رہے سن کہ اوہناں نے اک ایہو جہیا ملک بنا دتا جیہدی چھت ساریاں نوں خوف اتے روز روز دے جھیڑیاں توں بچائی رکھے گی۔
میں چونکڑی مار کے بیٹھ گیا تے لوبھی نظراں نال نصیرالدین نوں ویکھن لگا تاں جے اوہدیاں گلاں ضائع ہوون توں پہلاں ای نپ لواں۔
فیر بابو جی جنرل ایوب آیا۔ اسیں سارے لوک بڑے خوش ہوئے۔ اوہنے آؤندیاں ای آکھیا کہ میں کنک تے کھنڈ لکاؤن والیاں نوں آپ گولی ماراں گا۔ کسے نے سڑک تے گند پایا تے اوہدی کھل کھچ لئی جاوے گی۔ ڈاکواں تے چوراں نوں اوسے تھاں لمکا دیواں گے۔۔۔ سارے لوک ملک لئی کم کرن گے تے ساریاں نوں برابر دا پھل ملے گا۔
فیر نصیر الدین چپ ہو گیا۔
فیر کیہ ہویا؟ میں کاہلا پیندیاں پچھیا۔ میں چاہوندا سی کہ اوہ بولدا رہوے۔
نصیر الدین ہس پیا۔ بابو جی تہانوں تے سب پتہ اے۔ اگے کیہ دساں!
اچھا نصیر الدین توں کدی ووٹ پایا اے؟
ہاں جی! ستر وچ پہلی اتے آخری واری پایا سی۔ ایتھے چوک وچ تھڑے تے ساری ساری رات بحثاں ہوندیاں سن۔ بڑیاں دا خیال سی کہ چلو کویل نال ای سہی ہن رب نے سُن ای لئی تے بھٹو نوں گھل دتا اے۔ کُلی، گُلی تے جُلی ولوں تے فکر لتھے گا۔
بابو جی جدوں اوہدے جتن دی خبر آئی تے مینوں سمجھ نہی آ رہی سی کہ خوشی وچ ساہمنے والی بلڈنگ تے چڑھ کے اُڈن لگ پواں، نسنا شروع کر دیواں کہ چیکاں ماراں۔ ایتھے چوک تے اینی مٹھائی ونڈی گئی کہ حلوائی نے دوپہرے ای ہتھ چک لیا تے دکان بند کر کے چلا گیا۔
جدوں ضیاء الحق آیا اودوں وی حلوائی دی دکان لٹی گئی۔ جدوں بینظیر آئی اودوں وی دکان ویہلی ہو گئی۔ مشرف دے ٹیم تے وی ایہو ہویا۔ بابو جی سمجھ نہیں آؤندی کہ ساڈی قوم اینی پاگل کیوں ہو جاندی اے۔ آؤن تے وی مٹھیائیاں ونڈدی اے تے جاون تے اوس توں وی ودھ۔۔۔۔
پر نصیر الدین تیری حیاتی وچ اوہ کیہڑا دیہاڑا سی جدوں تینوں سب توں بوہتا چا چڑھیا سی؟
سچی مُچی دساں بابو جی! میرا خیال اے کہ جدوں میں اپنی گھر والی دے نال اپنے بال دی اُنگل پھڑ کے چوداں اگست توں اٹھ دن پہلاں کراچی دے ریلوے سٹیشن تے اُتریا سی تے اوس دیہاڑے جیویں دی مٹھی نیندر آئی، اوداں دی فیر کدے نہیں آئی۔ اک سیٹھ نے مینوں اپنی مل وچ مزدوری دتی، رہن لئی کواٹر دتا، تنخواہ گھٹ سی پر ویلا سر جاندا سی۔ تیراں چوداں سال دی نوکری کیتی، فیر سیٹھ دا دوالہ پٹیا گیا، گھر والی مر مرا گئی۔ مُنڈا نشے نے پٹ دتا۔ میڑک کیتا سی اوہنے۔ کدھرے کورنگی وچ ہوندا اے کدی کدائیں ایدھر وی آ جاندا اے۔ سیٹھ دا دوالہ پٹ ہوون مگروں میں جونا مارکیٹ وچ ریڑھی کھچنی شروع کر دتی۔ ہن اٹھ ورہیاں توں ایہہ وی نہیں کر سکدا۔
اج نصیر الدین بیاسی تراسی ورھیاں دا ہو گیا اے تے کراچی دے پاکستان چوک دی اک نکی گلی وچ اک کھولی وچ حیاتی دے دن پورے کر رہیا ہے۔ محلے والے آؤندے جاندے کجھ نہ کجھ چپ چپیتے دے جاندے نیں۔
گلاں گلاں وچ نصیر الدین نوں اچن چیتی خیال آیا کہ میں تے پروہناں آیاں۔ اوہنے جست دی اک پرانی پلیٹ توں کپڑا لاہیا تے میرے ساہمنے رکھ دتی۔
لو کھاؤ! اک لونڈا زرداری صاحب دی خوشی وچ مٹھیائی وچ ایہہ تن ٹوٹے دے گیا اے ۔۔۔۔ ہن اگلی مٹھیائی خورے کدوں آوے ۔۔۔۔۔ تے فیر نصیر الدین نے اپنی گل تے ہسنا شروع کر دتا۔ تے فیر اوہنوں کھنگھ دا دورہ پئے گیا۔۔۔۔۔۔
