ماں! ہن توں نیانے جمنا بند کردے۔ توں جیہڑے چھ ارب جمے اوہناں تیرے توںکیہہ نہیں کیہہ نہیں لیا۔ تیرے ڈھڈ دے قلعے وچ نو مہینیاںداتحفظ۔ جمن توں مگروں تیرے ہتھاں دے لمس دی گرمی۔ تیرے رت جگیاں دے مُل تے مٹھی نیندر۔ بناء منگے چھاتی دا ددھ۔ تتے ٹھنڈے موسماں تے گدھاں توں بچن لئی تیرے جھولی دی چھتری۔ انگل پھڑ پھڑ کے ٹرن دا سکون۔ تیری بھکھ دی قیمت تے ڈھڈ بھر کے کھانا۔ تیری پرانی چنی دے بدلے صاف کپڑے۔ توں اپنے سفنے ویچ کے کتاب تے قلم پھڑایا۔ تیرے کولوں جتی دے تسمے بنھوائے۔ توں الف ب ت دی مشق کروائی۔ اپنے جائے دی بھل اپنے سر پا کے پیو دیاں جھاڑاں دا رخ اپنے ول موڑ لیا۔
پر توں جیہڑے چھ ارب نیانے جم سٹے اوہناں تینوں کیہہ دتا! صرف ناسمجھی دور دیاں کلکاریاں، مسکاناں تے معصوم شرارتاں دی خشی۔ بس !
جنہوں جم دیاں ہوئیاں توں اپنا جثہ، جان تے روح داء تے لا دتی کیہہ اپنے پیراں تے کھلون توں مگروں اوہناں تینوں ایس قابل سمجھیا کہ جیب کترا، فراڈیا چور یاں ڈاکو بنن توں پہلاں تینوں صرف اک وار ہی پچھ لیندا۔ یاں کسے ہور دے نیانے نوں قتل کرن توں پہلاں تینوں اعتماد وچ لے لیندا۔ بارودی جیکٹ پاون توں مگروں تینوں مل کے جاندا۔ جنگ دا طبل وجاون یاں گولہ سٹن توں پہلاں تینوں فون کر لیندا۔ کسے دا گھر برباد کرن توں پہلاں تیرے پلو دی چادر وچ سوندے سمے نوں سد مارلیندا۔ کسے دا گیت برباد کرن توں پہلاں تیری پہلی لوری نوں چیتے کر لیندا۔
کسے دا کھیت ساڑ دیاں ہوئیاں تیری گود دی گرمی نوں ذہن وچ رکھ لیندا۔ کسے دا روزگار کھون توں پہلاں تیرے ہتھاں نال کھادی پہلی بُرکی ہی خیال وچ لے آوندا۔ دوجیاں دی بھکھ دے عوض تجوریاں بھردے ویلے تیریاں ددھ دیاں بھریاں چھاتیاں دا خیال کر لیندا۔ کسے نوں دھوکا دیون توں پہلاں تیرے توں ملن والے ہمیش سچ بولو دے سبق نوں ہی ذہن وچ لے آوندا۔ ریل دی پٹڑی تے سر رکھن توں پہلوں تیریاں اکھاں توں اپنیاں گلھاں تے ٹپکن والے پہلے سفنے نوں ہی چیتے کرلیندا۔
ویکھ لے ماں ! توں کیہہ کیہہ کیتا تے تیرے نیانیاں نے کیہہ کیتا۔
اوہ زمانے ہور سی جدوں تیری کوکھ توں اشرف الانسان جمدے سی۔ پر مینوں پتہ ہے کہ ایہہ سارا کجھ جاندیاں ہوئیاں وی توں نیانے جمنا بند نہیں کریں گی۔ تیری آس کدی نہ ٹٹے گی۔
