وچار والے کہندے نیں میرا پچھلا کالم بہتا ہی سچا سی تے ایس لئی بہت ہی کَوڑا سی۔ مینوں جیویں دسدا تے جیویں محسوس ہوندا میں لکھ دینا۔ میں کوئی لکھاری تے ہے نہیں، میں تے ایدھر اودھر دیاں گلاں جوڑ کے تہاڈے نال کہانی پا لینا۔ یا سمجھو ساڑ کڈھ لینا۔ تے دوجے میرا ناں جنونی ایویں تے پیا نہیں، ہن چنگی بھلی اشرافیہ نوں گرجاں دے روپ وچ کوئی جنونی ہی ویکھ سکدا ہے نا!
اُنج پچھلے والے کالم (یا اواجول) تے تسیں وی تے گوہ کیتا ہونا اے نا جو بہتیاں زنانیاں ہی خود کُشی کیوں کردیاں نیں؟ مینوں ایہہ لگدا ہے تے کسے سیانے وی اک واری دسیا سی جو ساڈی وسوں وچ اخیر سب توں بُہتا بھار عورت تے ہی پیندا ہے۔ بندہ جنے چھتر باہروں کھا کے آوندا اوہ گھر آکے اونے ودھ چھتر زنانی نوں ماردا ہے۔ ایس لئی بندے دا بھار وی اخیر زنانی ہی سہندی ہے۔
میں آپ اپنی زندگی وچ ویکھیا ہے جیس دن دفتر وچ باس دیاں جھاڑاں پین، ویگن وچ کسے نال توں تڑاں ہو جاوے یا کسے دوکاندا نال جھگڑا ہو جاوے میں گھر جاندیاں تیکر سُج ہو گیا ہوناں۔ ایویں بیوی تے غصہ چڑھی جاندا چڑھی جاندا تے کسے نہ کسے بہانے اوس تے غصہ نکل ہی جاندا۔ میں سوچنا ایس عورت نوں کوئی احساس نہیں جو میں کنہاں مصیبتاں تے بے عزتیاں نال روٹی کما کے لیاونا! پھیر میں سوچنا پر ایس وچ ایس وچاری دا کیہہ قصور، میں تے غصہ ایس تے کڈھ لیا پر ایہہ کیس تے کڈھے؟ ایس لئی میریاں ساریاں اوکڑاں دی ڈیلی ڈوز میری بیوی نوں پِینی پیندی ہے۔
میں مارا ماری والا بندہ نہیں جو اپنی بیوی تے ہتھ چُکن دا وی سوچاں پر مینوں پتہ ہے سارے آنڈ گوانڈھ وچ بندے اپنیاں بیویاں نوں گندیاں گاہلاں وی کڈھدے نیں تے کٹدے وی نیں۔ مینوں پتہ اوہ میرے وانگ باہروں پھینٹی کھا کے آوندے نے تے سارا کرودھ بیوی تے کڈھ لیندے نیں۔ میں اوہناں وانگ کردا تے نہیں تے نہ اوس نوں ٹھیک جاننا پر مینوں ایہہ پتہ ہے جو ایہہ ہوندا کیویں ہے!
ایہو معاملہ نیانیاں نال ہے۔ جد کدے میری بیوی اک دو دناں لئی چلی جاوے تے مینوں نکے وڈھے نیانیاں دے مسلیاں نال نجھٹنا پیندا ہے۔ میں دو دناں وچ ہی رون ہاکا وی ہو جانا تے ادھا پاگل وی۔ نیانے وی ساری دنیا دے مسئلے گھر ہی لے کے آوندے نیں تے اپنی ماں تے ہی لددے نیں ۔ اوس نوں اوہناں دے زہر دی ڈوز وی روز پینی پیندی ہے۔ میں سوچنا ایہہ کڈا اوکھا کم ہے سارے گھر دیاں مصیبتاں دا گٹر بننا!
میں ایہہ وی سوچنا جو میرے گھر تے گھٹو گھٹ روٹی پکدی ہے تے نیانے بھکھے نہیں سوندے۔ جے گھر وچ بھکھ وی ہووے تے پھیر میری بیوی کیویں اپنے نیانیاں دی بھکھ روز روز سہن کرے گی؟ غریب گھراں وچ تے عورتاں گاہلاں تے کُٹ وی کھاندیاں نیں تے اپنے نیانیاں دی بھکھ ویکھ ویکھ روز تڑفدی زندگی وی گذاردیاں نیں۔۔
میرے ورگے تھلڑے مڈل کلاس طبقے وچ وی روٹی تے مل رہی ہے پر میں اپنیاں نیانیاں دے متھیاں تے حسرت تے نا امیدی دیاں ڈوہنگیاں ہوندیاں لکیراں ودھدیاں ویکھنا۔ بھلا ہووے ایس ٹی وی تے میڈیا دا ایس نے اشتہاراں، پروگراماں تے فلماں راہیں جیون دے جیس معیار دا پرچار کیتا ہے اوہ اجیہا خواب ہے جیہڑا پاکستان دے بہتیاں لوکاں لئی کدی سچ نہیں ہووے گا۔ پر پھیر وی ہر بندہ تے خاص طور تے اگلے پوش دے لوک اوس طرز زندگی نوں اپنا حق سمجھدے نیں۔۔ اوہ حق جیہڑا نہ اوہ کھوہ سکدے نیں تے نہ ہی ہور کسے ڈھنگ نال لے سکدے نیں۔ نیانیاں دے دے ایہہ خواب تے اپنے لئی متھے ہوئے ان پُجے حقاں دی جھال وی سب توں ودھ عورت ہی جھلدی ہے۔ اوس دے اپنے خواب وی روز کرچی کرچی ہوندے نیں تے اوہ اپنے ٹبر دے ٹٹدیاں خواباں دی پیڑ وی سب توں ودھ سہندی ہے۔
ایس طرحاں میں ویکھاں تے مینوں لگدا ہے جو مینوں حیرانی عورتاں دی خود کُشی تے نہیں اوہناں دے جیوندے رہن دی سکت تے ہونی چاہیدی ہے۔
