مُنہ آئی بات: جنگل

پشو بِرتیاں پُنر سُرجیت ہوئیاں
لوکیں دُبدھا دے جنگل وِچ بھٹکدے نیں

بہُو گنتی دے بول کبول بن کے
گھٹ گِنتی دے مناں وِچ کھٹکدے نیں

انّ دے بھردے سی جہڑے بھنڈار ہُندے
بچے اوہناں دے سولی تے لٹکدے نیں

ایتھے بندیاں نوں اِک حلال کردے
پھڑ کے دوسرے اوس نوں جھٹکدے نیں

لفظالی: