Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاواں تے کلاکار >> پہلی جھاکی: بھانا ربّ دا (ڈراما)

پہلی جھاکی: بھانا ربّ دا (ڈراما)

حنیف باوا
November 15th, 2014
1 / 5 (1 Votes)


اک دیہاتی گھر دا کمرہ اے جیہدیاں چارے کندھاں گلیچیاں نیں یعنی اندروں کچیاں تے باہروں پکیاں۔ اوہدی سجّی کندھ چ اک بوہا اے جیہڑا کہ باقی گھر نوں ایس کمرے نال جوڑدا اے۔ ایہہ کمرہ گھر دے دوجے تِن کمریاں نالوں قدرے چھوٹا اے۔ ایہہ کمرہ مائی رحمتے لئی مخصوص اے۔ باقی تِن کمریاں چوں اک رحمتے دی وڈّی نونہہ لئی مخصوص اے، دوجا چھوٹی کول اتے تیجا کمرہ بیٹھک وجوں ورتیا جاندا اے۔ ایہدے وچ عام طور تے شریف دا قبضہ رہندا اے۔ رحمتے دیاں ایہہ دوویں نونہاں شریف دیاں بیویاں نیں۔ کجھ گرم موسم اے، مائی رحمتے مصلّے تے بیٹھی اے تے صبح دی نماز پڑھ کے ہٹدی اے اوہدے سجّے ہتھ وچ تسبیح اے۔ جدوں جھاکی شروع ہوندی اے اوس ویلے اوہ مصلّے تے بیٹھی ہوندی اے۔ جدوں تسبیح کر چکدی اے تاں اپنی چھوٹی نونہہ ثریا نوں واج ماردی اے تے کہندی اے
رحمتے: ثریا۔۔۔ ثریا۔۔۔ پترثریا۔۔۔
جدوں اندروں کوئی جواب نہیں آؤندا تاں اپنے آپ نوں کہندی اے
رحمتے: شاید اوہنے اجے تائیں دُدھ نہیں رِڑکیا ہونا تانہیوں اوہ بولی نہیں۔ ایہہ وی ہو سکدا اوہ کدھرے ایدھر اودھر ہو گئی ہووے۔
رحمتے: ثریا۔۔۔ ثریا۔۔۔ دھیئے کیہ توں اجے تائیں دُدھ نہیں رِڑکیا۔ دن دا چڑھا ہو گیا اے۔ بولدی نہیں توں تینوں چنگا بھلا پتا اے میں ایس ویلے لسّی ضرور پینی آں جے لسّی رِڑک لئی اے تاں چھیتی کر۔
رحمتے دی گل مُکدیاں سار ای اوہدی چھوٹی نونہہ ثریا دی بجائے اوہدی وڈّی نونہہ نصیبو لسّی دا گلاس لے کے اندر آؤندی اے۔ لسّی دا گلاس اوہدے سامنے کردیاں
نصیبو: ماں جی لَو لسّی پی لو۔
رحمتے: (نصیبو نوں ویکھدیاں سار ای غصے نال) تُوں؟ تُوں کیوں آئی ایں۔ تینوں کِنّے کیہا سی لسّی لیاؤن نوں۔ ثریا کتھّے وے۔
نصیبو: اوہ لسّی رِڑکدیاں سار ای کسے کم باہر چلی گئی اے۔ جدوں تُساں واج ماری تاں اوہ گھر کوئی نہیں سی۔ میں سوچیا، کیوں نہ میں دے آواں لسّی۔
رحمتے: واپس لے جا ایہنوں۔ میں تیرے ہتھ دی لسّی نہیں پینی۔
نصیبو: میرے ہتھ دی کیوں نہیں پینی تُساں، میں وی تاں تیری نونہہ آں آخر۔
رحمتے: نونہہ تُوں میری ضرور ایں، پر میں اجیہی نونہہ نوں اَگ لا کے پھُوکنا اے جیہڑی پچھلے دساں ورھیاں چ مینوں اک وی پوتا جاں پوتی نہیں دے سکی۔
نصیبو: امّاں ایہہ سارے کم قدرت دے نیں جیہنوں چاہوے اولاد دیوے جیہنوں چاہوے نہ دیوے۔ ایہدے چ بھلا تیری ایس نونہہ دا کیہ قصور اے۔
رحمتے: ایہہ ٹھیک اے جو تُوں قصور وار نہیں پر تُوں بھیڑے لیکھاں والی تاں ہوئی۔
نصیبو: کسے دے لیکھاں بارے کوئی کیہ جان سکدا اے، سوائے اللہ توں۔ اللہ ای مقدراں دا وارث اے۔ اوہ جدوں چاہوے خالی جھولی بھر سکدا اے۔
رحمتے: پچھلے دساں ورھیاں چ تاں تیری جھولی بھری ناں، ہن بھلا کتھے بھر سکدی اے۔
نصیبو: ایہہ نہ کہو اماں، رب جو چاہوے کر سکدا اے۔
رحمتے: جدوں رب چاہوے گا اودوں ویکھی جائے گی۔ حال دی گھڑی تاں توں بنجر دھرتی وانگوں ایں جیہدے چ امب دا بوٹا تاں کیہ اَک وی نہیں جم سکدا۔
نصیبو: انج نہ آکھ اماں۔ کہندے نیں رب دے گھر چ دیر ضرور اے پر ہنھیر نہیں۔
رحمتے: تیرے نصیباں چ تے مینوں ہنھیر ای نظر آؤندا اے۔ دیر ہن تاں کھادی کڑھی۔
نصیبو: جیکر میرے رب نیں چاہیا تاں میرے مقدراں دا انھیرا جیہڑا تہانوں نظر آؤندا اے اک دن ضرور چانن وچ بدل جاوے گا۔
رحمتے: (لال پیلی ہو کے) جا نی، بڑی آئی ایں چانن والی، جا ایتھوں تردی لگ۔ جا جا کے ثریا نوں گھل، اوہے ہتھوں پیواں گی میں لسّی۔
(نصیبو اوویں دا اوویں بھریا گلاس لے کے اندر چلی جاندی اے)
رحمتے: (اپنے آپ نال) پچھلے دساں ورھیاں توں تاں تیرے اندر چانن دا بھورا نہیں دِسیا، ہن کدھروں آؤن لگیا اے چانن۔
(اینے نوں ثریا لسّی دا گلاس لے کے اندر داخل ہوندی اے)
ثریا: لے اماں لسّی۔
رحمتے: (لسّی دا گلاس پھڑدیاں) توں کتھے چلی گئی سیں۔ تینوں چنگا بھلا پتا اے جو میں اوہدے ہتھوں کوئی شے وی نہیں کھاندی فیر اوہ لسّی لَے کے کیوں آئی۔
ثریا: اماں میں گھر نہیں ساں۔ گوانڈھیاں توں تھوڑے جِنّے بکری دے دُدھ دی لوڑ پَے گئی، اوہ لین چلی گئی ساں۔ میں اوہنوں نہیں سی گھلیا، اوہ اپنے آپ آ گئی سی۔
رحمتے: چلو اج تاں ہو گیا جو کجھ ہونا سی اگّے واسطے خیال رکھیں۔ اوہ کوئی شے نہ میرے کول لے کے آوے، اوہنوں کہہ دیں جا کے۔
ثریا: چنگا میں اوہنوں کہہ دیواں گی۔
رحمتے: ہاں۔۔۔ اِک گل ہور سن، اج توں بعد توں وی اوہدی دتی کوئی شے نہ کھاویں، سمجھی۔
ثریا: ٹھیک اے اماں، اگانہہ توں احتیاط کراں گی۔
رحمتے: ثریا
ثریا: جی
رحمتے: اک گل کراں تیرے نال۔
ثریا: اک چھڈ دو کر اماں۔
رحمتے: تینوں پتا اے ناں جو میں اپنے پتر شریف دی دوجی شادی تیرے نال کیوں کیتی سی۔
ثریا: مینوں پتا اے اماں۔
رحمتے: جے پتا اے تاں تیرے ویاہ نوں وی تَرے ورھے ہون لگے نیں پر اجے تائیں تیرے کول کجھ وی نہیں۔
ثریا: رب دے گھروں مینوں پوری امید اے، پر اماں جتھّے اینا صبر کیتا اے اوتھے تھوڑا جِنّاں ہور کر لے۔
رحمتے: چلو تھوڑا جِنّاں ہور ویکھ لینے آں۔
(رحمتے ہن لسّی دا گلاس چکدی اے تے غٹا غٹ پی جاندی اے۔ جدوں گلاس خالی ہو جاندا اے تاں رحمتے ثریا نوں کہندی اے)
رحمتے: چنگا فیر ہن توں جا۔۔۔
(ثریا جاندی اے پر پچھوں فیر کہندی اے)
رحمتے: ویکھیں نصیبو کولوں بچیں۔ کجھ نہ کھائیں اوہدے کولوں لے کے۔
ثریا: (جاندی ہوئی پچھے مڑ کے ویکھدی اے) نہیں کھاندی ماں۔
ثریا اندر چلی جاندی اے۔ اینے نوں جھاکی مُک جاندی اے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels