Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> آکھیا وارث شاہ نے >> ہیروارث شاہ بند ٦٧

ہیروارث شاہ بند ٦٧

December 13th, 2007
ہتھ بنھڑی رہاں غلام تیری سنے ترنجناں نال سہیلیاں دے
ہوسن نت بہاراں تے رنگ گھنے وچ بیلڑے دے نال بیلیاں دے
سانوں رب نے چاک ملا دتا بھل گئے پیار اربیلیاں دے
دینہہ بیلیاں دے وچ کریں موجاں راتیں کھیڈساں وچ حویلیاں دے

مشکل لفظاں دے معنے
بنھڑی۔ بدھی۔ بنھ کے
بیلڑے۔ جنگل
اربیلیاں۔ دلی دوست ار۔دل

سدھا مطلب

[رانجھے دے شک دے جواب وچ ہیر کہندی ہے ] میں اپنیاں سہیلیاں تے ترنجناں سنے تیری ہتھ بدھی غلام رہاں گی
نت بہاراں تے گوڑھے رنگاں دا موسم ہووے گا جد اسیں بیلے وچ اپنے یار نال وقت لنگھاواں گے۔
چاک دا من جانا سانوں رب دی دین ہے تے ایسے لئی اسیں پرانے جگری دوستاں دے پیار بھل گئے ہاں
دن نوں اسیں جنگل وچ موج میلہ کراں گے تے رات نوں حویلیاں وچ کھیڈیا کراں گے

کھلارواں مطلب

ایس بند وچ ہیر اک واری فیر رانجھے نوں اپنی نویں ہستی دا ایہہ کہہ کے یقین دواندی ہے جو اوہ تے اوس دیاں سب سہیلیاں اوہدیاں ہتھ بدھی غلام رہن گیاں۔رانجھے نوں ڈر سی جو ہیر مُڑ کے ترنجاں وچ جا وڑے گی تے اوس نوں بھل جاوے گی ۔ ہیر کہندی اے جو اوہ ترنجن پچھے چھڈ کے آ ہی نہیں رہی اوہ اوہناں نوں وی نال لے کے آ رہی ہے۔

وارث شاہ ہوراں اپنی لکھت دے اخیر تے سہلیلیاں تے ترنجن دی آپ تفسیر کردیاں کہیا ہے:
سیاں ہیر دیا ں رن گھر بار تیرا جنہاں نال پیوند بنایا ای
ترنجن ایہہ بد عملیاں تیریاں نیں کڈھ قبر تھیں دوزخے پایا ای
ایس لئی جے ایس نوں مُکھ رکھیا جاوے تے رانجھے نوں ڈر ہے جو ہیر فیر دنیا داری وچ رجھ جاوے گی تے اوہو عمل کرے گی جو کردی رہی ہے۔ ہیر یقین دواندی ہے جو اوس دی ساری دنیا داری ہن توں رانجھے دی غلام ہووے گی۔

ہیر اوس نوں ایس نویں جڑت دی چس تے رنگ وی وکھا رہی ہے۔ جو ہُن جد بیلے وچ دو بیلی اکدوجے نال ملیا کرن گے تے بیلے وچ سدا بہار تے گوڑھے رنگ ہوون گے۔ ایس سطر نوں پڑھ کے لگدا ہے جو اجے بیلے وچ خزاں ہے تے اوس دے رنگ پھکے پئے ہوئے ہیں۔ ''ہوسن'' نال ایہہ گل صاف ہُندی ہے جو دو بیلیاں دے ملاپ نال ہی بیلے وچ بہار تے رنگاں دی گوڑھتا آوے گی۔

بیلا آپ اگیت ہے، اوس نوں کسے اگایا نہیں، اوہ قدرت دی مڈھلی طاقت نال بنیا ہے۔اوہ تخت ہزارے دی بھوئیں نہیں جیس دی مالکی تے جھگڑے ہین تے جتھے جو اگدا ہے اوہ کسے دوجے نوں دبا ہیٹھ رکھ کے اگایا جاندا تے اوہ دابے لئی ورتیا جاندا ہے۔ رانجھے دے بھرا ایسے بھوئیں دے زور تے چوہدری ہین تے ٹھگی ٹھوری دی حیاتی وچ بجھے ہوئے ہیں۔ ایس بھوئین دے الٹ بیلا قدرت دی ان ڈٹھی تے بے انت دنیا ہے جیس دی کوئی مالکی نہیں۔ اوہ اجے سب لئی سانجھا ہے ایس لئی اوس نال جڑت قدرت نال ملاپ ہے، سانجھ دی منتا ہے۔ عشق وی دنیا داری دے رشتیاں نوں توڑ کے نویں سانجھ سہیڑن ہے، مان نوں چھڈ کے نمرتا اپناونا ہے تے مل مارن دی تھاں ''آئے گئے مسافراں نوں'' پالنا ہے۔ اپنے آپ نوں سارے جہان نال سانجھا کرنا ہے۔

ایسے لئی جدوں اسیں ایہہ سطر پڑھنے آں جو ''سانوں رب نے چاک ملا دتا'' تے سانوں محسوسدا جیویں اسیں چھپڑی وچوں نکل کے سمندر وچ وڑ گئے ہاں ، بھوئیں دے ونڈے ہوئے ٹوٹیاں دی مالکی دی ہوک بھلا کے نت بہارے تے چوکھے رنگاں دے بیلیاں وچ وڑ گئے ہاں۔ ایسے توں پرانیاں جگری یاراں دی یاری وی پانی دی اک دھار وانگوں سمندر وچ گواچ گئی ہے۔

ایس بند وچ ''چاک ملا دتا'' تے دھیان ضروری ہے۔شریف صابر تے کجھ ہور کاہڈیاں نے چاک دی تھاں ''جُگ'' ورتیا ہے۔ ''جگ'' دا مطلب ہے جوڑ (جوڑیاں جگ تھوڑیاں تے نررڑ بتھیرے)۔اوہناں دا خیال ہوسی جو ایتھے ''جُگ'' بوہتا ٹھکواں ہے کیوں جو چاک نال کوئی خاص معنے نہیں بندے۔ مطلب کون ''چاک'' یعنی تھلڑی پدھر دے نوکر نوں ملن لئی اتاولا ہووے گا۔ ایہہ ہو تے سکدا ہے جو وارث شاہ نے ایتھے ''جُگ'' ہی ورتیا ہووے پر منے پرمنے نسخیاں وچ ''چاک'' ہی آیا ہے۔ تے جیس دلیل پاروں اوس دی تھاں ''جُگ'' لیاندا گیا ہے اوہ بڑا مشینی خیال ہے۔

ایس توں پہلے اک بند وچ وی ہیر نے کہیا سی ''منگو بابلے دا تے توں چاک میرا''۔ مطلب اوتھے وارث شاہ نے ہیر دا جیہڑا ساک ''چاک'' نال جوڑیا سی، ایتھے اوس دی ہی دُہرائی ہو رہی ہے۔ ہیر دا ''چاک'' نوں مننا اپنی پرانی ہستی وچوں نکلن تے اپنے طبقے نوں چھڈن دی نشانی ہے۔ ہیر اک سوہنے بندے نوں نہیں سہیڑ رہی، سوہنی تے اوہ آپ وی بہت ہے، اوہ تے اوس مرد نال جُڑ رہی ہے جیہڑا ویہار دیاں سب حداں ٹپ کے، اک نواں بندہ بن کے اوس دے ساہمنے ظاہر ہویا ہے۔ اوہ تے اوس نوں اپنا آگو من رہی ہے جیس نوں بھوئیں بھانڈے دی لوڑ نہیں تے جیہڑا اپنی "میں" نوں چاک بن کے مارن لئی تن من توں تیار ہے۔ پنجاب دی لوک ریت تے لوک شاعری وچ وی ہیر دے "چاک" نال چکیتی بن جان دی بہت دہرائی ہوئی ہے۔

دن بیلیاں وچ موجاں تے رات حویلییاں وچ کھیڈن وی پہلے کہیاں گئیاں دا پکاونا ہے۔حویلیاں وچ دن نوں مارا ماری ہُندی ہے، اک دوجے نوں لٹن لٹاون دی رُجھ ہُندی ہے، رات ہی ہے جد اوہناں وچ کھیڈیا جا سکدا ہے۔ ایس گل دا پرچھاواں سانوں شاہ حسین ہوراں وچ دسدا ہے جیہڑے رات نوں کھیڈ ویلے دی پکی سینت بنا کے ورتدے ہین۔جیویں:
ایویں گذری رات کھیڈن نہ تھیا

وارث شاہ ایس بند وچ نویں ویلے دے لارے ول وی سینت مار رہیا ہے جیس وچ پرانے نظام نوں پٹ کے تے نواں نظام بنن دا چاء ودھ رہیا سی۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels