Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> آکھیا وارث شاہ نے >> ہیر وارث شاہ: بند 181

ہیر وارث شاہ: بند 181

September 18th, 2011
5 / 5 (2 Votes)

چُوچک سیال نے قول وسار گھتے جدوں ہیر نوں پایا مائیاں نیں
کڑیاں جھنگ سیالاں دِیاں دھملا ہو سبھے پاس رنجھیٹے دے آئیاں نیں
اوہدے ویاہ دے سبھ سامان ہوئے گنڈھیں پھیریاں دیس تے نائیاں نیں
ہُن تیری وے رانجھیا گل کیکوں توں بھی رات دن مہیں چرائیاں نیں
آوے مورکھا پُچھ توں نڈھڑی نوں میرے نال توں کےہاں چائیاں نیں
ہیرے قہر کیتو رل نال بھائیاں سبھا کھلو کھل چا گواہیاں نیں
جے توں انت مینوں پِچھا دیونا سی ایڈیاں محنتاں کاہے کرائیاں نیں
ایہی حد ہیرے تیرے نال ساڈی محل چاڑھ کے پوڑیاں چائیاں نیں
تینوں ویاہ دے وڈے سنگار ہووے اتے کھیڑیاں گھریں ودھائیاں نیں
کھاء قسم سوگند توں گھول پیتی ڈوب سُٹیو پُوریاں پائیاں نیں
باہوں پکڑ کے ٹور دے کڈھ دیسوں اُونویں توڑ نیناں جِیویں لائیاں نیں
یار یار تھیں جُدا کر دور ہووے میرے باب تقدیر لکھائیاں نیں
وارثؔ شاہ ٹھگیوئی دغا دے کے جیہاں کیتیاں سو اساں پائیاں نیں

اوکھے لفطاں دے معنے
وسار کے: بھلا کے۔
مائیاں: ویاہ دی اک رسم، مانجے پاؤڻا۔
دھملا: اکٹھ، مجمع۔
گنڈھیں: گڑ گھلڻ دی رسم، ویاہ دا سدّا۔
کیکوں: کیویں۔
پچھا دیوڻا : جواب دیڻا، بے وفائی، غداری۔
کاہے: کیوں۔
گھول پیتی: بے دید، بے حیا ہوڻا؛
پوریاں پاؤڻا: کسے کم نوں توڑ تیکر اپڑاؤڻا، پورا ساتھ دیڻا۔
میرے باب : میرے بارے تقدیر دا ایہہ حکم ہے

سدھا مطلب
چوچک سیال ( رانجھے نال کیتے ) سارے وعدے بُھل گیا تے اوس نے ہیر نو ں مائیاں بٹھا دتا یاں (مائیاں نوں پنجابی وچ تیل چڑھاؤڻا کہندے ہیڻ)۔
جھنگ دیاں کڑھیاں اکٹھیاں مجمع بڻا کے رانجھے دے کول آئیاں۔ اوہ اوہنوں دسدیاں ہیڻ جو اوہدے (ہیر دے) ویاہ دے سارے پربندھ (بندوبست) ہو چکے ہیڻ تے نائیاں نے پورے دیس وچ سدّا دے دتا ہے۔
فیر رانجھے نوں پُچھدیاں نیں جو ہُڻ توں کیہ کہنا ایں توں وی (ہیر لئی) رات دن مجھاں چاریاں نیں۔
جھلیا توں ہیر نوں پُچھ تے سہی جو توں میرے نال کیہ کیتی ہے۔
ہیرے توں بڑا غضب کیتا جو توں کھلیاں کھلوتیاں (اک دم) سارا کجھ گوا دتا۔
جے اخیر تے توں میرے نال بے وفائی ہی کرنی سی تے فیر میرے کولوں ایڈیاں محنتاں کس واسطے کروائیاں۔ ہیر تیری تے میری ایہو حد ہے جو توں مینوں محل چڑھا کے تھلیوں پوڑی کھچ لئی ہے (ادھ اسمان ٹنگ دتا ہے)۔
تینوں ویاہ لئی شنگھاریا جا رہیا ہے تے کھیڑیاں نوں مبارک باداں مِل رہیاں ہیڻ۔
توں قسم کھا کے انج کر رہی ہیں جیویں توں کوئی وعدہ ہی نہیں سی کیتا، تے مینوں منزل یاں توڑ اپڑاوڻ دے تھاں راہ وچ ہی ڈوب دتا ای۔
توں آپ مینوں بانہہ توں پھڑ کے آپڻے دیس توں کڈھ تے جیہناں اکھاں نال عشق کیتا سی اوہناں نال ہی ہُڻ توڑ۔
میری تقدیر وچ ہی لکھیا ہویا سی جو یار یار توں جُدا ہو جاوے یاں میرا یار میتھوں جُدا ہو جاوے۔
وارث شاہ نوں دغا دے کے ٹھگ لیا او۔ اوہنے جو کیتا اوہوں اوہنوں ملیا (اوہنے آپڻے آپ نوں ٹھگے جاڻ دتا)۔

کھلارواں مطلب
پچھلا بند ہیر تے رانجھے دے ڈائیلاگ تے مُکّا سی جیس وچ ہیر نس جاڻ دی صلاح دتی سی تے رانجھے نے اوہنوں ادھلائی دا عشق کہہ کے رد کردتا سی۔ ایہہ دو بند وارث شاہ نے آپڻے عشق دی وچار دھارا توں لیاندے سڻ۔ ایس بند وچ اوہ فیر ایہہ کہہ کے جو چوچک سیال آپڻے وعدے بھلا دتے تے اوس نے ہیر نوں مائیاں بٹھا دتا۔ اوہ رانجھے دے ہیر دے ماں پیو نال لمے چوڑے ڈائیلاگ چھڈ کے سدھا سہیلیاں تے آجاندے ہیڻ۔ جیس دا آپڻا مطلب ہے۔

اسیں پہلاں وی کہیا سی جو وارث شاہ دی کیتی کتھا وچ گھٹوگھٹ ہر زنانی لئی رانجھا آزادی دا لشکارا ہے۔ہیر دیاں سہیلیاں وی اوہدیاں شروع توں بیلڻاں ہیڻ تے ہیر رانجھے دے عشق راہیں کھل دا سواد ماڻ رہیاں ہیڻ۔ وارث شاہ ہوریں وکھا ایہہ رہے ہیڻ جو بندے زنانی وچکار صرف عشق یاں جنس ہی نہیں اوہناں دی یاری دوستی وی ہو سکدی ہے۔ ایسے لئی ہیر دیاں آپڻیاں سہیلیاں رانجھے دے نال ہیڻ۔

ایہہ دس کے جو ویاہ دا پورا پربندھ ہو چُکیا ہے اوہ رانجھے نوں پُچھدیاں ہیڻ جو ہُڻ تیرا تھاں کتھے گیا توں وی ہیر لئی دن رات مجھاں چاریاں سڻ، تے فیر آپ ہی صلاح دیندیاں ہیڻ جو چل اوس نوں پُچھ تے سہی جو توں میرے نال کیتی کیہ ہے؟ ہیر دیاں سہیلیاں وی جاڻدیاں ہیڻ جو اوس نال بے انصافی ہوئی ہے تے اوس دے خلاف آواز چکی جاڻی چاہیدی ہے۔

اگلے مصرعے اِنج لکھے گئے ہیڻ جو جیویں سہلیاں کہہ رہیاں ہیڻ جو توں اوس نوں ایہہ ایہہ گل پُچھ۔ ایس بند وچ پتہ نہیں لگدا جو ایہہ رانجھا بول رہیا ہے یاں سہلیاں کیوں جو گل تے سہیلیاں شروع کیتی سی۔ سگوں ایہہ کہڻا چاہیدا ہے جو رانجھے تے ہیر دیاں سہیلیاں دا بول اک ہو گیا ہے۔ اوہ اِک دِھر بڻ گئے ہیڻ۔

باقی مصرعے تے سدھے مطلب دے مطابق ہی ہیڻ جیہناں وچ کئی طرحاں ہیر نوں جھوٹھا کرن دی کوشش کیتی گئی ہے۔ اخیری مصرعے دا دوجا حصہ اک طرحاں دا طعنہ ہے جو میں کیہ کُجھ کیتا تے مینوں خالی ہتھ چھڈ دتا۔ یاں ایہہ کہ میرا قصور ایہہ ہے جو میں تیرے دغے وچ آگیا تے ایسے دی سزا مینوں مل رہی ہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels