اوہ دوڑدا جا رہیا سی، میں اوہنوں بلایا پر اوہ نہیں کھلوتا، دوڑدا رہیا، میں فیر بلایا، اوہ فیر نہیں کھلوتا، میں آ کھیا تسیں کون او؟ تے کاہلے کاہلے کتھے دوڑ دے جاندے او؟ اوہ نہیں کھلوتا، دوڑدا رہیا، فیر اوہدے بارے وچ میرا تجسس ودھدا گیا، میں وی اوہدے پچھے دوڑنا شروع کیتا، اوہنے مُڑ کے میرے ول ویکھیا، اوہدے چہرے تے خوف و ہراس ظاہر سی، ایہہ کس شے توں ڈر کے نس رہیا سی۔ مینوں اپنے پچھے آؤندے ویکھ کے اوہنے اپنی رفتار ہور تیز کر دتی، اوہدے تے میرے وچ فاصلہ ودھ گیا، اوہ بڑی کاہلی وچ نس رہیا سی۔ میں چیکدیاں آ کھیا کہ میں کوئی پولیس والا یاں سی آئی ڈی دا بندہ نہیں۔
کھلو، مینوں دس تے سہی کہ آخر توں کون ایں؟ تے ایڈی تیز دوڑ کے کتھے جا رہیا ایں؟ پر اوہدے تے کوئی وی اثر نہیں ہویا۔ اوہ ایڈی رفتار دے نال دوڑدا رہیا کہ میں سوچیا کہ ایویں اوہدے پچھے دوڑن نال تے میں اوہنوں نہیں رل سکدا، فیر جدوں اوہ وڈے موڑ تے اپڑیا تے میں موڑ کٹن دی بجائے سدھا راہ پھڑ کے اوہنوں اگوں جا کے ڈک لیا، میں لما ساہ لیندیاں اوہنوں پچھیا کہ استاد جی تسیں بڑی رفتار نال دوڑ دے پئے سی پر میں وی تہانوں پھڑن دی قسم کھاہدی سی، اوہ ہف رہیا سی، اوہنے آ کھیا مینوں نہ روک، مینوں جان دے میں ہُن ایتھے نہیں رہ سکدا، میں پچھیا کہ تسی ہو کون؟
