Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> اک مٹھو دی موت

اک مٹھو دی موت

سیما پیروز
December 6th, 2014

اج اوہنوں مریاں پندرہ دیہاڑے ہوگئے نیں۔ پر ہالے کسے ویلے میرے کنیں اوہدی آواز آؤندی اے۔ کدی اچانک چیتا آؤندا اے کہ پتہ نہیں کِسے نے اوہنوں کجھ کھاؤن نوں دِتا اے کہ نہیں ۔ ہتھ وچ پھڑی ہوئی روٹی دی بُرکی رکھ دینی آں۔
اوہدے مرن نال گھر وچ چپ چان جیہی ہوگئی اے۔ اوہ ہر ویلے کجھ نہ کجھ بولدا ای رہندا سی۔ کیہ کراں بھیڑا بُھلدا ای نہیں۔ اوہدا ساتھ وی تے ساڈے نال پنجی چھبی ورہیاں دا سی۔ ایڈا لمّا ساتھ ایڈھی چھیتی نہیں بُھلیا جاسکدا۔
مینوں چنگی طرح یاد اے اوہ کدوں ساڈے کول آیا سی۔ اوہدوں ساڈی پوسٹنگ سرگودھے سی۔ میری نکی دھی اپنی کسی سہیلی دے گھر اوہدی سالگرہ تے گئی تے اوتھے گلاں کرن والا طوطا ویکھ آئی۔ اوس دن توں بعد اوہنے اِکو ای رٹ لا چھڈی ’’ابو جی مینوں وی بولن والا طوطا لیا دیو‘‘
’’اچھا پُتر کِتھوں پتہ کرنے آں۔ ملیا تے ضرور لیا دیاں گے‘‘۔
اوہدی سالگرہ آئی تے اوہدی اِکو ای فرمائش سی۔ ’’امی جی مینوں مِٹھو چاہیدا اے پُتر جھلیاں والیاں گلاں نہ کر ۔ میں تینوں کِتھوں مِٹھو لیا کے دیاں‘‘۔
اک دیہاڑے اوہ بڑی کھیڑے پے گئی۔ ساڈا مالی سُندا پیا سی اوہ آکھن لگا ’’بی بی ! میں کِتھوں بندوبست کرناواں۔ میرا بھرا کمشنر صاحب دی کوٹھی تے مالی اے اوہناں دی کوٹھی وچ بڑے پرانے تے اُچے درخت نیں اوہناں وچ ’’طوطیاں دے گھر نیں،‘‘
اک دیہاڑے اوہ بالکل اک نکا جیہا بچہ لے آیا۔ ہالے اوہدے پر وی نہیں اُگے سن۔ بالکل دو تِناں دناں دا بچہ سی۔ اوہنوں ویکھ کے مینوں عجیب کراہت جیہی آئی ۔ بالکل گوشت دا لوتھڑا جیہا سی۔بڑا ای کوجھا سی۔ میں اوہنوں ویکھ کے شکل بنائی پر میری دھی خوشی نال جھلی ہوگئی۔ اوہدے لئی بڑا سوہنا پنجرہ منگوایا۔ میرا خیال سی کہ ایہناں نکا بچہ ماں بنا چوگا کس طرح کھاوے گا۔ دو چوں دناں وچ مرکھپ جاوے گا وچارا۔
پر میری دھی تے پتر دوویں ایس طرح اوہنوں پالن لگ پئے جیویں اوہدی ماں ہون۔ اکھ کُھلدی تے اوہدے پنجرے دوالے بیٹھے ہوندے۔ راتیں چھولیاں دی دال دُدھ وچ ڈبو چھڈ دے اوہ نرم ہوجاندی تے فیر مِٹھو نوں کھواندے۔ پُتر میرا وہدی چُنج پھڑدا تے بیٹی اوہدے مونہہ وچ دال پاؤندی۔ سکولوں آؤندے تے اپنے بستے لاؤنج وچ سٹُ کے مِٹھو دے دوالے ہو جاندے۔ جیہنوں اللہ رکھے دِناں وچ مِٹھو دے گہرے ہرے رنگ دے پر اُگ آئے، تے گول گول اکھاں وچ چمک آگئی۔ اوہدا پنجرہ کُھلا ای رہندا سی۔ جدوں دل کردا باہر نکل کے ایدھر اُودھرمٹکدا پھردا۔ ہن اوہ مینوں وی سوہنا لگن لگ پیا تے اوہدے تے پیار آؤن لگ پیا۔ دو چوں مہینیاں دا ہوگیا تے بچیاں دا جیویں چاہ لے گیا تے اوہ میری ذمہ داری بن گیا۔ اوہدا پنجرہ ٹی وی لاؤنج وچ رکھیا ہوندا سی ایس طرح مِٹھو سارا دن اکھیاں دے سامنے رہندا سی۔
اک دن میری دھی سکولوں آئی تے بڑی اداس جیہی سی۔’’ امی جی میری سہیلی دا مِٹھو تے گلاں کردا اے۔ ایہہ تے کُجھ وی نہیں بولدا۔ اوہ کہندی اے ہریاں مرچاں کھواؤ‘‘۔ لو جی ہن مِٹھو اگے دن رات ہریاں مرچاں دا ڈھیر لگن لگ پیا پر مِٹھو نے سواہ بولنا سی۔
میں دھی نوں سمجھایا ’’نی جھلئیے دھیئے مِٹھو نال سر کھچاؤنا پیندا اوہ تاں گلاں سِکھدا اے ایویں نہیں بولنا سِکھدا۔ ایہدے نال گلاں کریا کرو۔
اک دو دِن بچیاں اپنا شوق پورا کیتا ’’میاں مِٹھو چوری کھانی اے‘‘۔ اوہدے بعد فیر اوہ میری تے خانساماں بابا دی ذمہ داری بن گیا۔ جدوں ویہلی ہوندی میں اوہدے کول بہہ جاندی تے ادھا ادھا گھنٹہ ’’مِٹھو اسلام علیکم مِٹھو کیا بات ہے ‘‘ سال دو لنگھ گئے مِٹھو صاحب بادام تے مرچاں تے زمانے بھر دے پھل کھا کھا کے موٹا کپا ہوگیا۔ ہرے کچور پراں دیاں گُٹھاں تے لال پر وی نکل آئے۔ بڑا ای سوہنا لگدا سی۔ جدوں میں اوہدے کول بہہ کے گلاں کردی ساں تے گول گول اکھاں گھما کے مینوں ویکھدا رہندا سی۔ پر بولدا نہیں سی۔ بابا غفور (خانساماں) مینوں ویکھ کے ہسدا رہنداسی۔میں اک دن مِٹھو دے سر تے ہلکی جیہی چپیئر لائی اوہنوں آکھیا’’توں تے کوئی ہندو طوطا ایں سلام سکھدا ای نہیں ایں‘‘ ۔
لوجی اللہ دا کرنا کیہ ہویا کہ اک دیہاڑے میں اوہدے کول بیٹھی کہہ رہی ساں ’’مِٹھو اسلام علیکم، مِٹھوکیا بات ہے‘‘۔ اچانک اوہنے طوطیاں دی مخصوص چیخ توں علاوہ آواز کڈھی۔ بچیاں نے شورپا دِتا’’امی جی مِٹھو بولیا جے ‘‘۔ فیر ہولی ہولی بڑیاں سوہنیاں صاف گلاں کرن لگ پیا۔ میری سب نوں چھوٹی دھی دا ناں ’عینی‘ سی اوہ مِٹھو کولوں صرف دو سال وڈی سی۔ وڈے بچے سکول چلے جاندے سن۔ اوہ گھر ہوندی سی۔ اک دن اوہنوں آوازاں دین لگ پیا۔
’’عینی آئی‘‘۔ فیر تے مِٹھو دی زبان چل پئی۔ پنج ست جیہڑیاں گلاں سکھائیاں سن سارا دن دوہراندا رہندا۔ ساڈے جدوں کوئی مہمان آوندا بچے بڑے فخر نال مِٹھو دا شو پیش کردے۔
کئی سال اوہ کُھلا ای پھردا رہیا۔ پر اوہنے ہر چیز کترنی شروع کر دِتی۔ لٹکدے ہوئے پردے۔ بیڈ کور، میزاں دے پاوے، صوفیاں دیاں باہواں ، فیر اوہنوں اسیں پنجرے وچ بند کر دِتا۔
سرگو دے ساڈا باورچی خانہ بالکل ٹی وی لاؤنج دے سامنے سی۔ اک دن میں مِٹھو دے سر اُتے ہتھ پھیریا تے اوہ چکنا جیہا لگا۔ نالے اوہدا رنگ وی ذراجیہا میلا لگا۔
اک دن میں تے بابے غفور نے مِٹھو نوں خوب صابن تے شیمپو مل کے چنگا نوایا۔ بابا جی نے کپڑے نال اوہدی زور دی چُنج پھڑ لئی تے میں خوب برش نال وی رگڑیا کیوں جے پر بڑے ای چکنے سن۔ دوپہر نوں اوہنوں کھانا دِتا تے اوہنے کھانے ول اکھ چُک کے ویکھیا وی نہ تے نہ بولیا نہ چالیا پراں وچ مونہہ دے کے اک پاسے بہہ گیا۔ دوپہر نوں میاں تے بچے آئے تے میں پریشان ہوکے اوہناں نوں دسیا۔
’’مِٹھو بیمار ہوگیا اے‘‘
’’او ہ کس طرح‘‘ ساریاں دا تراہ نکل گیا۔
’’میں اوہنوں نوایا سی۔ پرندیاں کون نواندا اے‘‘ میاں صاحب نے چنگی ڈانٹ پلائی۔ نماز پڑھ کے میں اوہدی رحمت لئی خاص دعا کیتی۔ میرا دل کردا سی کہ میں روواں پر میں صبر کرکے اتھرو پی گئی۔ ساری رات دل بڑا ای پریشان رہیا تے میں کوئی دو تن واری مِٹھو نوں اُٹھ کے ویکھیا ۔ اگلے دن سویرے میں اوہدے کول جا بیٹھی تے پنجرے وچ ہتھ پا کے اوہدے سر نے پیار کرنا چاہیا۔ مِٹھو نے مینوں چُنج ماری میں چھیتی نال ہتھ باہر کڈھ لیا تے خوشی نال چیک ماری۔ ’’اللہ تیرا شکر اے۔ میرا مِٹھو ٹھیک ہوگیا اے سارے وڈے نکّے خوشی نال اوہدے پنجرے دے دوالے ہوگئے۔
بابا روٹی پاؤن لگا تے اوہدی انگلی چنگی بھلی زخمی کر چھڈی تُسی بھاویں یقین نہ کرو پر اصلی گل ایہو سی کہ مِٹھو ساڈے نال رُس گیا سی۔ میں پنجرے دے جیہڑے پاسے بیٹھ کے اوہنوں بلاؤندی ساں اوہ اوس پاسے دی اکھ بند کر لیندا سی۔ جے کوئی ہور بلاؤندا سی تے فیر اکھ بند نہیں سی کردا۔
مِٹھو ویہہ سال شہر بہ شہر ساڈے نال نال پھردا رہیا۔ اوہ سانوں اِنج لگدا سی جیویں گھردا کوئی جی ہووے۔ مِٹھو اپنی ساری زندگی اک دن لئی وی ساڈے کولوں وکھ نہیں سی رہیا۔ سویرے سویرے گلاں کرن لگ پیناں سارا دن میری نکی دھی دا ناں لے کے اوہنوں آوازاں دیندے رہناں۔ ساڈے گوانڈیاں جدوں سانوں پہلی واری ملنا تے ہس کے دسناں سانوں ایہہ پتہ لگ گیا سی کہ تہاڈے گھر کوئی ’’عینی‘‘ ہیگی اے۔
بچے وڈے ہوگئے تے اوہناں دیاں کالجاں یونیورسٹی دیاں مصروفیتاں ودھ گئیاں ، بعض اوقات میں سارا دن گھر وچ کلم کلی ہوندی ساں۔ پر مِٹھو دی اپنی رونق سی کہ اکلاپا محسوس نہیں سی ہوندا۔
آؤندے جاندے آواز دینی مِٹھو کیا بات ہے۔ ٹھیک ہو‘‘۔
بس اوہنے شروع ہوجانا تے جواب وچ ساریاں گلاں دُہرانداے جانا، رات نوں وی کدی میں باورچی خانے ول جانا تے اکھ کھول کے پوچھنا ’’کیا بات ہے؟‘‘۔
مٹھو ساڈے سارے گھردا کھڈونا سی۔ آؤن جان والیاں اگے اوہدیاں ایسے طرح تعریفاں کرنیاں جیویں اوہ ساڈا بال ہووے۔
اک رات اوہ اچانک ای بیمارہوگیا۔ ڈاکٹر کول لے کے گئے اوہنے دوائی دِتی تے تسلی وی دِتی کے ٹھیک ہو جاوے گا۔ پر اوہنے گردن اک پاسے سُٹ دِتی تے پر وی ڈھیلے جیہے ہوکے تے پاسیاں تے ڈگ پئے۔ رات دو تن واری اُٹھ کے ویکھیا اوسے طرح ای پیا ہویا سی۔ سویرے سویرے میں اوہدے پنجرے ول گئی تے مِٹھو نوں ویکھ کے میرا دل کنب گیا۔ پنجرے وچ مِٹھو دا پنجر پیا سی تے روح اُڈ کے جاچکی سی۔ دل تے میرا چاہ رہیا سی کہ میں ڈھائیں مار کے روواں پر میں تھوڑے جیہے اتھرو ای بہا سکی۔ کیوں جے میں سب دے مذاق دا نشانہ نہیں بننا چاؤندی ۔ جتھے لوکی انسان دے مرن تے نہیں روندے اوتھے اک طوطے دی موت تے رونا۔ میرا مذاق ای بننا سی نا۔
آؤ اسیں سارے رَل کے اک پرندے دی موت تے ڈھائیں مار کے روئیے شاید ایسے طرح ساڈے اندر سُتی ہوئی انسانیت جاگ پوے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels