Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> ویلے دی دھوڑ

ویلے دی دھوڑ

احمد شہباز خاور
December 22nd, 2014

غسل خانے وچ وڑھدیاں سار ای نیکو دی پہلی نظر اک کوڑھ کرلی تے پئی جیہڑی ایک لال بیگ نوں ہولی ہولی تردیاں ویکھ کے اوہدے تے ہلا بولن لئی شہہ لا کے بیٹھی ہوئی سی۔ اوہنوں کوڑھ کرلیاں توں بڑی کریہت اوندی سی۔ اوجُتی دا پیر پھڑ کے اوہنوں مارن لئی اگانہہ ہویا تے اوہ ہور اُچی تھاں تے چلی گئی۔ اوہ لال بیگ توں دور تے ہوگئی پر اوہدیاں بھکھیاں نظراں حالے تیک وی لال بیگ دے چمک دار پراں تے عنابی جہئے جثے تے لگیاں ہوئیاں سن۔ اوہنے جُتی والا ہتھ اتانہہ چکیا تے کوڑھ کرلی بھج کے چھت دی اک نکرے جا کھلوتی۔ اوہنے جُتی دا پیر بھوں تے رکھ کے کوڑھ کرلی ول غصے نال ویکھیا تے اوہنوں اوہدے اُچی ساری ہسن دی واج آئی تے فیر اوہنے اوہدا مذاق اڈاندے ہوئے آکھیا ’’کِناں مورکھ ایں تو نیکو بندیا، تینوں حالے تک سجن دشمن دی پچھان ای نئیں ہوسکی، جے میں نہ ہواں تے تیرا سارا گھر ایہو جہئے لال بیگاں نال بھر جائے، مینوں پتہ اے ایہہ تینوں وی چنگے نئیں لگدے، میں تے ایہناں نوں مکان لئی ایدھر آئی ساں، کیہ میں تیری ہمدرد نئیں۔ توں مینوں ای مار دینا چاہنا ایں کوڑھیا‘‘۔
اوہنے اوہدی گل سنی اَن سنی کر کے پانی والی ٹوٹی ول ہتھ ودھایا تے اک لال بیگ ٹہلدا ٹہلدا اوہدے سامنے آکھلوتا۔ نیکو نے جُتی نوں ہتھ پایا تے اُوہ بڑی چھوہلی نال کندھ دی نکر والی موری چہ جا وڑھیا۔ اوہدا غصہ ٹھنڈا ہویا ویکھ کے لال بیگ نے موری چوں تھوڑا جیہا مونہہ باہر کڈھ کے بڑے دھیمے لہجے نال آکھیا، ’’چنگا بندہ ایں نیکو بھائی، او میں تے مکھیاں مچھراں توں تیری جان چھڈانا چاہناواں تے توں مینوں ای مار دین لگا ایں‘‘۔ تے فیر اوہنوں اکھ مار کے موری چہ جا لکیا۔ نیکو نے غصے نال سر نوں جھٹک کے کڑتالاہ کے کلی نال ٹنگیا تے اک مچھر اوہدے مونہہ تے آ بیٹھا۔ اوہنے اوہنوں مارن لئی اپنے مونہہ تے چپیڑ ماری پر اوہ بچ گیا تے فیر اوہنوں مچھر دی دُکھ بھری واج آئی، جیہڑا آکھ رہیا سی، ’’تیرا ایہہ غصہ تیرے اندر باہر دی کمزوری نوں ظاہر کر رہیا اے۔ میں مسکین جیہا مچھر تیرے ایہڈے سارے جثّے چوں جے اک رتی توں وی گھٹ لہو لے لیناں واں تے تیرا کی گھٹ جاندا اے۔ اسیں صدیاں توں کٹھے رہندے آئے آں تے رہندے رہنا ایں۔ ایہہ چنگیاں گلاں نئیں‘‘۔
نالی دی موری چہ بیٹھا ہویا اک نکا جیہا ڈڈو جیہڑا ایہہ ساریاں گلاں سن تے ویکھ رہیا سی تے حالے تیک چُپ سی۔ مچھر نوں آکھن لگا، ’’کہدے نال اینویں سر کھپائی جا رہیا ایں۔ ایہہ انسان ایں۔ اپنے مطلب دا یار، غرضاں دا بندہ، احسان فراموش تے بے رحم۔ اینے کجھ چر پہلوں اپنے وڈے بھرا، جیہڑا سارے گھر دیاں لوڑاں تھوڑاں پوریاں کردا سی اوہدا سر پاڑ کے اوہنوں مار دِتا سی۔ اوہدا سرخ تے نگھا نگھا لہو ایسے نالی تھائیں گڑ وچہ گیا سی۔ جیہڑا اپنے لؤ دی قدر نئیں کردا اوہدے لئی تیری میری جان دی کی حیثیت ہوسکدی اے۔‘‘ لال بیگ نے اوہدی گل اگے ودھاندے ہوئے آکھیا، ڈڈو بابا تیری گل سولاں آنے ٹھیک اے، ہن ایہہ رات دن سروں پیروں لاہ کے زہری دواواں تے سپرے آں نال مچھراں دا بی مکان چہ رُجھے ہوئے نیں۔ ایہہ دس ماردے نیں تے ویہہ ہور جم پیندے نیں۔ ایناں تھک جانا ایں پر پیدا کرن والے نے نئیں اکناں۔ ایہہ ایس سراں نوں ہمیشہ رہن والی تھاں جان بیٹھے نیں مورکھ نیں ناں۔‘‘
بوہے تے بیٹھے ہوئے مچھر نے ہولی جئی کھنگ کے آکھیا، ’’ایہہ جیہڑے کجھ فسادی تے شرارتی مچھر ایتھے آوڑے نیں ایناں نوں اسیں تے نئیں نہ سدیا، ایہہ آپ ای اوہناں نوں جہازاں چہ بٹھا کے نال لیائے نیں۔ ایناں دے ماڑے کماں توں اسیں وی خوش نئیں۔ ایہہ ایتھوں دے ہے ای نئیں، مہاجرنیں، انیاں نے تے اوہو ای کرنا ایں جو اوتھے کردے آئے نیں۔ ایہدے وچہ ساڈا کی قصور اے۔ پنڈ وچہ جے کسے اک بھیڑے بندے نال دشمنی ہووے تے سارے پنڈ نوں مار دینا تے انصاف نئیں نا۔ پر ایہناں مورکھاں نوں کون سمجھائے۔‘‘
لال بیگ نے نیکو ول ویکھدے ہوئے آکھیا ’’ایناں دے اپنے ای جیہڑے ایناں دیاں جاناں دے ویری ہوئے نیں، تے اکے ای ہلے وچہ گھراں دے گھر تباہ کر دیندے نیں، اوہناں دا کجھ نئیں وگاڑ سکے۔ جیہڑے باہروں آکے مار جاندے نے اوہناں دے ہتھ نہیں ڈک دے۔ سگوں اپنے پیاریاں دیاں جاناں دا مُل وٹ لیندے نیں۔ ڈالراں دی چمک ایناں نوں انھیاں کر دیندی اے۔‘‘ چھت نال چمبڑی ہوئی کوڑھ کرلی کوئی گل کرن لگی تے نیکو نے غصے نال بھری واج چہ اُچی ساری آکھیا، ’’ہُن بھونکنا بند کرو، نئیں تے ۔۔۔۔۔۔‘‘
ڈڈو نے افسوس کردے ہوئے آکھیا ’’بس ایہو کجھ ای رہ گیا اے ایہناں کول، سچ سننا اُکا ای چھڈ گئے نیں۔ اینی اُچیائی توں ڈگ کے وی ایہو ای سمجھدے نیں، اسیں اوتھے ای آں، ایہناں نوں کون سمجھائے، ویلے دے پب تے پب رکھ کے نہ ترن والیاں نوں ویلا اپنی دھوڑ وچہ گوا دیندا اے تے اوہناں دا ہونا نہ ہونا اکو جیہا ہوندا اے۔‘‘
نیکو دے کناں چوں دھوں نکلن لگ پیا۔ اوہ نہائیاں بغیر ای کڑتا پا کے غصے نال باہر نکلن لگا تے نکے جئے مچھر نے اوہدے کن لاگے آکے اُچی ساری آکھیا ’’کُڑتا تے سدھا پالؤ بھاء جی۔‘‘
فیر اوہنوں اپنے پچھے کناں چراوہناں دے ہسن دیاں واجاں آؤندیاں رہیاں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels