Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> کاکا

کاکا

مدثر بشیر
December 30th, 2014
5 / 5 (2 Votes)

اِک مہینے توں ودھ ہو گیا سی۔ ایس یبھ وِچے پھسے ہوئے۔ کِتھے کنگ ایڈورڈ میڈیکل کالج، کالج دا ہوسٹل تے میو ہسپتال دی ہاؤس جاب تے ہُن کِتھے ایہہ دِلّی دروازے دی سُرجن والی گلی۔ اوہ کیہڑی شُبھ گھڑی سی جس ویلے اظہر بلکہ ڈاکٹر اظہر نے آپنے سنگیاں، مِتراں دے آکھے لگ کے آپنی ہٹی جس دا ناں ’’شافی کلینک‘‘ دھریا سی ایس محلّے وِچ کھولن دا فیصلہ کیتا۔ روز دیہاڑی کوئی نواں ای پنگا ہوندا سی۔ اجے اوہنے ایتھے بھاڑے دی ہٹی ویکھن دا پربندھ ای کیتا سی کہ اوسے ویلے اوس دا اِک ایہو جیہا وَیری جم پیا جیہنوں اوہنے کدے تکیا وی نہ سی پر اوہ وی اوس دا شریک بنن ٹُر پیا سی۔ اوس دے اَن ڈِٹھے وَیری دا ناں سی ڈاکٹر فاروقی۔ ڈاکٹر فاروقی ہوراں خبرے باراں وی پاس نہ کیتیاں سن پر کئیں ورھیاں پہلاں اوہ دوائیاں دی اِک وڈی ہٹی اُتے کم کردے سن۔ شامی اوہ اِک ایم بی بی ایس ڈاکٹر دی کمپوڈری کردے سن۔ دو تِن ورھیاں وِچ اوہناں اینی کُو کم دی جانکاری لِتی کہ اوہناں تنگ بزار وِچ آپنا کلینک کھول لِتا۔ سارے بزار وِچ اِکو ای ناں وجدا سی۔ ڈاکٹر فاروقی، فاروقی صاحب۔ ڈاکٹر صاحب، اوہناں دا کمپوڈر نذر تے اوہناں توں وی ودھ پُرانا سی۔ نذر کول اِک لمی تے موٹی سوئی والا ٹیکہ ہوندا سی۔ ڈاکٹر صاحب ہر مریض نُوں اوہو ای اِک ٹیکا ٹُھکواندے سن۔ جیہڑا نذر کدے بانہاں اُتے کدے چُتڑاں اُتے لاؤندا سی۔ اگلیاں چِیکاں ماردے رہنا پر اوس جلاد دے ہتھ تے کوئی فرق نہ پینا۔ ٹیکے نال دو مکسچر جیہناں نُوں ڈاکٹر صاحب مِچر آکھدے سن۔ اِک لال رنگ دا، اِک ہرے رنگ دا تے نال اِک وڈا ڈھیر گولیاں دا جس وِچ نیڑے کُو نیڑے ہر رنگ دی گولی ہوندی سی، ایس نال مریض نُوں نماز پڑھن دی نصیحت، چاء توں پرہیز تے ہُن اِک ہولی عُمر دا نواں ایم بی بی ایس ڈاکٹر اوہناں دی روزی روٹی تے لت مارن آ وڑیا سی۔ فاروقی صاحب نے محلّے دے نائی یوسف نال رل کے اِک مُہم شروع کیتی۔ یوسف جیہڑا کہ ٹُرن پِھرن گل بات کرن ہر شے وِچ آپنے آپ نُوں دلیپ کمار مندا سی۔ جے پُورے محلّے وِچ خُشی سی تے اوہ سی دو بندیاں نُوں اِک ماما مِینا سی، جس دی ہٹی بھاڑے چڑھنی سی اتے نالو نال ادھی پیٹی (پنجاہ ہزار) پگڑی دے وی لبھنے سن۔ دُوجا خُش ہوون والا جی سی حکیم طفیل جیہڑا کہ کئی ورھیاں توں ڈاکٹر فاروقی دی ہٹی نُوں حسرت نال تکدا سی۔ اوس نمانے دی ہٹی نِری شربت، مربّے ویچن دی تھاں بن گئی سی۔ جاں صرف اوہو ای مریض آؤندے سن جیہڑے حکیم صاحب دا ایہہ اِشتہار پڑھدے سن
’’آخر مایوسی آپ ہی کا مقدر کیوں؟ طاقت مرد کی عظمت ہے‘‘
فیر جس دیہاڑے اِک نواں ڈاکٹر چِٹا کوٹ پا کے ہتھ وِچ سیٹتھسکوپ پھڑ کے آپنی ہٹی وِچ وڑیا پھیر پورے محلّے وِچ اِنج رولا پے گیا جیویں چوناں دے دیہاڑ پیندا سی۔ حمیدے قصائی دی ہٹی، حنیف بوتلاں والا، باچھا پاناں والا، سلیم ہوزری والا، آچھی سبزی والا، بنارسی تندوری والا، گُلابا کچالواں والا، ہر تھاں اُتے اِکو ہی چرچا سی۔ نواں ڈاکٹر، کِتھوں آیا اے، کیہ فیس ہووے گی؟ کیہ ٹیکا وی ٹھوکے گا؟ ایس دا کمپوڈر کیہڑا ہووے گا؟ ایس دے نالو نال ڈاکٹر فاروق دے وِچار، ایہہ نویں مُنڈیاں نُوں کیہ جانکاری۔ اوہناں نُوں کیہ پتہ کہ تجربے دا کوئی جوڑ نہیں۔ دُوجے پاسے ڈاکٹر اظہر تے ایس پریشانی وِچ سی کہ اوہ کیہڑی دنیا وِچ آ وڑیا۔ جس وِچ لوک دوائی توں بُہتا گل بات کرن نال ٹھیک ہوندے سن۔ بُہتا کم گل بات کردی سی تے باقی دا کم دوا کردی سی۔ روز دیہاڑی نویں ڈھنگ دے مریض۔ جیہناں بارے اوہنے کدے سفنے وِچ وی نہ سوچیا سی۔ ’’ڈاکٹر جی نہ تُسیں ساڈی سُندے ہو۔ نہ آپنی سُناؤندے ہو۔‘‘
’’جناب تہانوں ہویا کیہ اے۔۔۔؟‘‘
’’لو جے ایس دی جانکاری ہوندی تے تُہاڈے کول کیہ لین آؤندے‘‘
’’تُسیں کُجھ تے دسو، کوئی سِر پیڑ، ڈِھڈ پیڑ جاں تاپ۔ اخیر کُجھ تے ہووے گا۔‘‘
’’سرکار تُسیں کس شئے دے ڈاکٹر او، جے ایہہ کُجھ وی اسیں دسنا اے۔‘‘
’’اچھا جناب بلڈ پریشر ویکھنے آں فیر کُجھ سوچنے آں۔‘‘
’’ایہہ گل ہوئی نا جناب۔‘‘ کیوں جے ڈاکٹر فاروقی ہوون بھاویں حکیم جی دوویں اکھاں دے پوٹے ویکھدے نبض پھڑ کے دسدے سن کہ تہانوں معدے وِچ گرمی اے، جِگر کم نہیں کردا پیا، کمزوری اے۔‘‘
ایہہ گلاں سُن کے ڈاکٹر اظہر جیہڑا کہ ہُن آپ مریض بن گیا سی آپنا سِر پھڑ لیندا سی، ’’میریا رَبّا میرا کیہ دوس اے‘‘ جے کوئی سوانی آ جاوندی تے اوہ سارا ویلا شرماندی ہی رہندی، جے نال کوئی وڈیری عُمر دی زنانی ہوندی تے اوہ بیماری بارے گھٹ جانکاری دیندی تے ڈاکٹر صاحب ہوراں دے بارے بُہتی جانکاری لیندی: کِنے بھین بھرا ہو؟ ویاہے ہو جاں کنوارے ہو؟ ابا جی کیہ کردے نیں؟ ماں کیہڑے خاندان دی اے؟ تُہاڈی ذات کیہڑی اے؟ کمائی کِنی کُو ہو جاوندی اے؟
’’خالہ جی تُسیں ایہناں دا دسو۔ کیہ گل اے؟‘‘ ڈاکٹر صاحب سِر پھڑ کے بولدے نیں۔
’’ڈاکٹر صاحب چھ مہینے ہوئے نیں۔ ایس جیون جوگی دے ویاہ نوں۔‘‘
’’خالہ جی ایس ویلے کیہ بیماری اے؟‘‘
’’ڈاکٹر جی۔ بیماری نہ آکھو۔ ہُن تُسیں مامے بنن والے ہو۔‘‘ خالہ جی نے ہس کے آکھنا، نال ای سوانی نے شرما کے مُونہہ نُوں دوپٹے وِچ ہور لکو لینا۔ ڈاکٹر صاحب نے ایس نویں ساک دی جانکاری لیندے ای وٹامن دِیاں گولیاں ہتھ وِچ پھڑا کے آپ پانی دا گلاس پینا شروع کر دینا۔ روز دیہاڑی دے وکھو وکھ مریضاں توں ڈاکٹر صاحب تنگ آ گئے سن جے کدے کِسے مریض نُوں ایکسرے، جاں ٹیسٹ لِکھ دینا اتے اوہنے بُڑ بُڑ کردیاں اُٹھ جاونا، ’’بُہت ماہنگا ڈاکٹر ہیگائے۔‘‘ ڈاکٹر صاحب ہٹی چھڈ کے وی نہیں جا سکدے سن کیوں جے اوہناں تِناں مہینیاں دا بھاڑا پہلاں ای دے چھڈیا سی۔ اِک سویرے اوہناں ہٹی ایس گل نال کھولی کہ اج دوپہر تِیکر ایتھے رہنا اے۔ اوس دے بعد ہمیش واسطے ایس محلّے توں چُھٹی لے لینی اے۔ کیوں جے اوہ ڈاکٹر فاروقی دِیاں سازشاں توں وی تنگ آ گئے سن۔ اخیر سیال دی دوپہریں اِک وجیا۔ ڈاکٹر صاحب نے آپنا بیگ، سیٹتھسکوپ پھڑیا، ساری ہٹی نُوں اِک واری پِھر ٹُر کے ویکھیا۔ کہ ہُن تاں ایتھے کدے وی پرت کے نہیں آؤنا۔ اوہناں نُوں ایس فیصلہ تے کوئی نموشی نہیں سی۔ اِک نِکی نِکی جیہی خُشی سی کہ جان عذابوں چُھٹ گئی۔ ایس گھڑمس وِچ سن کہ چاء والا غفورا آ گیا کہ خالہ دی حالت بُہت خراب اے۔ تُسیں نال ٹُرو۔ ڈاکٹر صاحب نے اِک واری سوچیا کہ فاروقی کول گھل دیواں پر فیر آکھیا نہیں اج اخیرلا مریض سمجھ کے ہی ویکھ لینے آں۔ ہٹی بند کیتی۔ غفورے نے بیگ پھڑیا تے خالہ دے گھر نُوں ٹُر پئے۔ خالہ دا گھر سِریاں والے محلّے وِچ سی جِتھے اوہناں دے پُرکھاں دا نِکیاں اِٹاں نال بنیا ہویا مکان سی۔ ایس دی چوتھی منزل اُتے اوہناں دا گھر سی۔ ہیٹھلیاں تِن منزلاں ڈاکٹر صاحب دے وڑدے سمے خالی سن۔ پوڑیاں وِچ اگے اگے جھانواں سی۔ جس دا اصلی ناں تے خبرے اوہنوں آپ وی پتہ نہیں سی۔ جدوں دا جمیا سی ایہو ای سُندا آؤندا پیا سی۔ اوس مگر غفورا جیہنے ڈاکٹر صاحب دا بیگ پھڑیا ہویا سی۔ سبھ توں پِچھانہہ ڈاکٹر صاحب سن۔ ڈاکٹر صاحب کِنی واریں پوڑیاں توں ڈِگدے ہوئے بچے۔ اخیر کھپدے ہفدے اوہ خالہ جی کول اپڑ گئے۔ خالہ جی منجی نال منجی ہوئے دِسے۔ ڈاکٹرصاحب ورانڈے وِچ وڑے تے خالہ ہوراں ڈاکٹر صاحب نُوں سیہانن دا آہر کیتا پر ڈاکٹر صاحب تے پہلی واراں اکھیاں ساہمنے آئے سن اوہ کِنج سیہانے جاندے۔ ڈاکٹر صاحب نے نبض ویکھی پوری ڈھئی پئی سی۔ بلڈ پریشر ویکھیا تے اوہ وی ہیٹھاں نُوں ڈِگیا پیا سی، ڈاکٹر صاحب نے سُکیاں ہڈیاں وِچ دھسے ماس اندر طاقت دا ٹیکا لایا۔ غفورے نُوں لون والا پانی لیاون نُوں آکھیا۔ خالہ نے لون والا پانی پِیتا پر اوہناں دی حالت نہ اُسری۔ بس گھڑی مُڑی کاکے نُوں واج مارن پر کاکا نہ گھر وِچ سی تے نہ ہی کوئی دُوجا جی۔ ڈاکٹر صاحب من ای من وِچ پچھتاون کدے نہ آؤندے تاں چنگا سی۔ اِک اخیرلا مریض ویکھن نُوں آئے تے اوہ گھڑی دو گھڑی دا پروہنا سی۔ ایہہ گل وی دماغ وِچ آوے کہ خالہ نُوں ہسپتال لے جان پر گھر کوئی ہوندا تے گل کردے۔ بس اِک گوانڈھیاں دا غفورا سی۔ ڈاکٹر صاحب نے من وِچ کئی واراں کاکے نُوں چنگا مندا وی آکھیا۔ خالہ ہوراں دی عُمر بارے وی ڈاکٹر صاحب نُوں پوری جانکاری نہ سی۔ دند پورے سن تے سِر دے والاں اُتے مہندی دا رنگ گُوڑھا سی۔
’’اج دی جوان اولاد دا وی کوئی حال نہیں۔ کِس حوصلے نال بُڈھی ماں نُوں گھر چھڈ گئے نیں‘‘، ڈاکٹر صاحب نے مُونہہ وِچ آکھیا۔ سیٹتھسکوپ نال خالہ ہوراں دے دِل دی دھڑکن سُنی۔ خالہ دی حالت وِگڑدی جاندی سی۔ غفورے نے لتاں گُھٹدے ہوئے کئیں واریں آکھیا، ’’خالہ کاکا آؤندا ہونا اے۔‘‘
ڈاکٹر صاحب خالہ ول ویکھن، کاکے دی اُڈیک رکھن اتے سوچن کہ ’’میرا اخیرلا مریض اخیرلے ڈنگ دا ای ہونا سی۔‘‘ کیوں جے خالہ ہوراں دے جیوندے رہن دے آثار گھٹدے جاوندے سن۔
’’پہلاں ای ایہہ تھاں چھڈ دیندا۔ ایس بِزتی توں بچ ٹُردا‘‘ اوہ مائی جیہڑی حکیماں تے ڈاکٹر فاروقی ورگیاں دے ہتھوں نہ موئی اوس دی ڈاکٹر صاحب دے ہتھوں لکھی ہوئی سی۔
’’وے کاکے کِتھے رہ گیا ایں‘‘، خالہ ہوراں فیر ہولی جیہی واج دِتی۔
’’خالہ جی ہُنے آ جاوندا اے۔ چِنتا کاہدی‘‘، جھانواں بولیا۔
ڈاکٹر صاحب دے جی وِچ آیا کہ جھانویں کولوں پُچھن، ’’کاکا کون اے؟ ایس وڈیری عُمر دی مائی نُوں کلیاں کاہنوں چھڈ گیا اے۔ ایہدے دُوجے رِشتے دار کِتھے نیں۔ مائی ہوراں دی عُمر کیہ اے؟‘‘ اگے ودھ کے اِک واری فیر خالہ دے دِل دی دھڑکن ویکھی، نالے دند وی۔ دند پورے تے پکے وی نیں۔ سٹھاں توں اُتے ہووے گی۔ ہو سکدائے ایس توں وی ودھ ہووے۔ غفورے نُوں کِسے نے گلی توں واج ماری کہ خالہ دی دِھی نُوں خبر کر دِتی اے۔ آؤندی ہونی اے۔ ایہہ گل سُن کے ڈاکٹر صاحب نُوں تسلی ہوئی کہ اخیرلے ویلے کوئی نہ کوئی آپنا مائی دے کول تے ہووے گا۔ کیوں جے خالہ جی دی نبض ٹُردے ٹُردے ہُن تاں رُکن وی لگ پئی سی، بلڈ پریشر ہور تھلے نُوں ڈِگ پیا۔ ڈاکٹر صاحب دے آپنے پسینے وی چُھٹ گئے۔ خالہ دِیاں تلیاں ملنِیاں شروع کیتیاں، لُون والا پانی ہور مُونہہ وِچ پایا۔ خالہ ہوراں آپنی عینک وِچوں فیر اِک واری تکیا تھوڑا جیہا ہسیا وی۔
’’ڈاکٹر پُت کوئی چِنتا نہ کریں۔ ہجے تاں میرا ویلا نہیں آیا۔ ہُنے کاکے نے آ جاونا اے۔ اوہ جیویں آیا تے میں چنگی بھلی۔۔۔‘‘
’’اماں جی ایہہ گل تاں نہیں۔ رب تہانوں لمی حیاتی دیوے۔ بس ذرا گرمی نال اِنج ہو گیا ہے۔‘‘
’’نہ پُتر۔ پالے وِچ گرمی دا پسینہ نہیں ہوندا، چِنتا دا تے گرمی دا پسینہ وکھو وکھ نیں۔‘‘
خالہ جی دِیاں گلاں سُن کے ڈاکٹر ہوراں حوصلہ کیتا۔ پھیر جدوں نبض تے بلڈ پریشر ویکھن تاں فیر پسینے چُھٹ جاون کہ خالہ ہُن ٹُری کہ ہُن ٹُری تے نیڑے دے صرف دو گوانڈھی سن جیہناں نُوں آپنی خبر نہیں سی، ایس کُلبُل وِچ دو گھنٹیاں توں ودھ ویلا ٹپ گیا۔ ڈاکٹر صاحب کدے ایہہ سوچن کہ کِسے یار نُوں سدّ لواں، خبرے اِنج چِنتا گھٹ جاوے۔
’’وے کاکے اینا چِر لا دِتا ای‘‘ خالہ جی نے ہولی جیہا آکھیا۔
’’آؤندا ای ہونا اے‘‘، غفورے دا اوہو ای اِک پُرانا جواب سی۔
’’غفورے ڈاکٹر صاحب نُوں کوئی چاء پانی پُچھ‘‘، خالہ جی نے اُٹھ کے بیٹھدے ہوئے آکھیا۔ غفورے نے نال سہارا دِتا اتے بٹھایا۔ ڈاکٹر صاحب دے رنگ تاں بدلدے پئے سن۔
’’بس اماں جی۔ کوئی لوڑ نہیں۔‘‘
’’نہیں نہیں چاء تے پی۔ تیرا آپنا گھر اے۔‘‘
’’بڑی مہربانی بس اماں جی تُسیں ٹھیک ہو جاؤ۔‘‘
’’ہائے ہائے فیر اوہو ای گل۔ پُت تینوں آکھیا کاکے دے آؤندے میں خیریں مہریں۔‘‘
’’تُسیں بیٹھو‘‘
’’غفورے تُوں موڈھے گُھٹ‘‘ ڈاکٹر صاحب ایہہ آکھ کے کُرسی اتے بہہ گئے۔ کُجھ سمے بعد ہیٹھوں گلی چوں ڈھول دی واج آونی شروع ہو گئی۔ ڈاکٹر صاحب نے چھجے توں ہیٹھاں تکیا تے اِک عجیب نقشہ دِسدا اے۔ اِک چنگا بھلا بندہ بھنگڑا پاوندا، نچدا جاوندا سی۔ اوس دے نال دس باراں بال وی نچدے پئے سن۔ ڈھولاں والیاں مگر دو مُنڈیاں نے ہندوستانی فنکار نانا پاٹیکر دِیاں فوٹواں پھڑیاں ہوئیاں سن۔ جیہڑا بندہ نچدا پیا سی اوہ نالو نال پیسے وی لٹاوندا پیا سی۔
’’غفورے ایہہ کیہ تماشا اے؟‘‘ ڈاکٹر صاحب نے پُچھیا۔
’’جناب ایہہ شریف نانا اے۔‘‘
’’شریف نانا۔۔۔؟ ایہہ کیہ گل اے؟‘‘
’’جناب ایس دا اصل ناں محمد شریف اے پر ایس دی شکل صورت نانا پاٹیکر نال رلدی اے تے اوہ آپنے آپ نُوں وی نانا سمجھدا اے۔‘‘
’’اچھا۔ تے ایہہ ڈھول کس کارن۔‘‘
’’جناب اج نانا پاٹیکر دی کوئی نویں فلم آئی ہونی اے اودوں ای ایہہ ڈھول وجدے نیں۔ اوہ اِنج ای وِڈیو سنٹر تے آئی نانے دی نویں فلم دا سواگت کردا اے۔‘‘
اجے ایہہ رولا نہیں مُکیا سی کہ گلی وِچ تِن چار ٹانگے کٹھے وڑے۔ ٹانگیاں نُوں ویکھدیاں ای غفورے نے رولا پا دِتا، ’’کاکا آ گیا۔ کاکا آ گیا‘‘ ڈاکٹر صاحب ہیٹھاں ویکھدے رہے کہ کاکا کون اے، پہلے ٹانگے توں تِن چار زنانیاں تے کوئی دس کُو بال لتھے۔ اِنج ای دُوجے ٹانگے چوں تِن چار جوان بندے، دو زنانیاں تے اونے ای نیانے۔ ایسے ای طرحاں سارے ٹانگیاں وِچوں جوان بندے، بُڈھیاں تے گِنتی توں باہر بال رولا پاؤندے دِسے۔ ڈاکٹر صاحب جس سمے خالہ ول پرتے تے حرانگی نال تکیا کہ خالہ چنگی بھلی ہو کے اُٹھ بیٹھی سی۔ ڈاکٹر صاحب نے نبض ویکھی۔ بالکل ٹھیک سی، بلڈ پریشر ویکھیا اوہ عام حالت توں وی ودھ سی، ایہہ کیہ چمتکار اے۔ ایہہ کِنج ہو گیا، کُجھ گھڑیاں وِچ، خالہ کِنج خیریں مہریں ہو گئی، گور نُوں ہتھ لاوندی اماں، منجی اُتے پردھان۔ ڈاکٹر صاحب ایس ششو پنج وِچ سن کہ خالہ نے آکھیا:
’’پُتر تینوں آکھیا سی۔ چِنتا نہ کریں، ہُن ٹھیک اے۔‘‘
’’خالہ جی ایہہ کیہ اے۔۔۔؟ اسیں جو پڑھیا، سِکھیا، ویکھیا اوہ اِنج تاں نہیں سی‘‘ ڈاکٹر صاحب خالہ دے نیڑے بیٹھدیاں بولے۔
’’ڈاکٹر پُتر تُوں وی کِسے جیون جوگی دا پُت ایں۔ تینوں تے تیری ماں نُوں رب وڈی حیاتی دیوے۔‘‘
’’اماں جی ایہہ نبض، بلڈ پریشر، تُہاڈے ساہ۔۔۔؟‘‘
’’پُتر تُسیں ماں پُت دا سریر پڑھیا اے پر ماں پُتر دی جُڑت تے نہ ویکھی جے۔ اساں ماواں پُتراں نُوں جَندیاں واں۔ دھاراں دیندیاں واں، پُت اسیں سریر وِچ آتما دا وساہ لینے آں۔ ایہہ تے اِنج ای اے جیویں مُرلی توں نِکلیا ہویا سُر سُنیا تے جا سکدا اے۔ اوہنوں ویکھیا نہیں جا سکدا، ہتھ وِچ پھڑ کے وکھایا نہیں جا سکدا‘‘، خالہ جی نے ایہہ آکھیا تے اِک زنانی خالہ نُوں ماں آکھ کے چمبڑ گئی اوس توں بعد دُوجی، فیر تیجی، فیر چوتھی فیر اوہناں مگر کئیں بال نانی دادی آکھدے خالہ نُوں چمبڑ گئے۔ سارا کمرہ خالہ دے گھر والیاں نال بھر گیا۔
’’باہر نِکلو تُسیں سارے‘‘، اِک جوان بندہ بولیا۔
’’اچھا تے ایہو ای کاکا ہونا اے‘‘، ڈاکٹر صاحب نے من وِچ سوچیا۔ من کیتا سارا کرودھ اوس اُتے کڈھ سٹن۔ بال باہر ٹُر گئے تے تِن چار جوان اندر آ وڑے۔ سارے خالہ جی دے نیڑے بہہ گئے کوئی ہتھ گُھٹن لگ گیا کوئی پیر، کوئی موڈھے۔
’’وے کاکا کِتھے جے؟‘‘ خالہ غصے نال بولے۔
’’اوہ ٹانگے والے نُوں بھاڑا دیندے پئے نیں‘‘، اِک جوان بولیا۔
’’اچھا تے کاکا کوئی ہور اے‘‘ ڈاکٹر صاحب نے فیر باہر نُوں ویکھنا شروع کیتا۔ تے اِک بابا جی اندر آ وڑے۔ سِر توں ٹوپی لاہ کے اماں دے پیراں وِچ رکھ دِتی، خالہ اُٹھ کے تِن چار ہولی ہولی چنڈاں سِر تے ماریاں فیر گل لا لیا۔
’’وے تینوں پتہ نہیں سی۔ پِچھے ماں کلی اے۔‘‘
’’ماں تُوں آپے ای آکھیا سی کہ بھیناں نال سارے بالاں نُوں سرکس وکھالیں۔ اوتھے کُجھ چِر لگ گیا۔‘‘
’’ہُن میں تینوں کدے اِنج نہیں گھلنا۔‘‘
ڈاکٹر صاحب نے اشارے نال غفورے نُوں نُکر تے سدّیا تے پُچھیا کہ ایہہ بابا جی ہی کاکے ہوری نیں؟
’’ڈاکٹر صاحب ایہہ خالہ دا اِکو ای پُتر اے۔ تِن دِھیاں نیں ایہہ سارا ٹبر اگے دوہتر پوہتر دا اے۔‘‘
’’اچھا تے خالہ جی دی عُمر کِنی کُو ہونی اے۔‘‘
’’نویاں توں اُتے ای نیں۔‘‘
’’تے بابا جی، اوہ کاکا جی۔‘‘
’’اوہ کوئی ستر دے نیڑے نیں۔ کئی ورھے پہلاں ریلوے توں ریٹائر ہوئے نیں، بڑے وڈے افسر سن، وڈِیاں وڈِیاں کوٹھیاں وی لبھدیاں سن پھیر وی ساری حیاتی ماں نال ای ہنڈائی‘‘
اِچراں نُوں بابا جی وی ڈاکٹر صاحب وَل آ گئے۔
’’جناب معافی چاہنا واں، تہانوں بڑی تکلیف چُکنی پئی۔‘‘
’’نہیں جناب، ایسی گل تاں نہیں۔‘‘
’’تُسیں کوئی چاء پانی تے لوو۔‘‘
’’نہیں مہربانی۔ بس اِجازت چاہواں گا۔‘‘
’’تُہاڈئی فیس۔۔۔؟‘‘
’’نہیں جناب کوئی فیس نہیں، بس تُسیں خالہ جی نُوں بُہتا کلا نہ چھڈیا کرو۔‘‘
غفورے نے ڈاکٹر صاحب دا بیگ پھڑیا تے تھلے نُوں ٹُر پیا۔ ڈاکٹر صاحب وی سلام کر کے تھلے فیر اِک واری کاکے ہوراں کول آئے۔
’’جناب تُسیں آپنا اصلی ناں تے دس دیو۔‘‘
’’عبد الرشید۔‘‘

ڈاکٹر صاحب واپس آپنی ہٹی وِچ آ بیٹھے۔ کُجھ چِر مگروں باہر نِکلے بُوہے نُوں جندرا لاون لگے:
’’ہُن میں ایتھوں ٹُر جاواں گا؟‘‘

پر نہ ای اوہناں کولوں جندرا وجیا تے نہ ہی اوتھوں جا سکے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels