Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> اِک مرے بندے دی کہانی

اِک مرے بندے دی کہانی

خالد حسین
January 2nd, 2015

اوس دِن ڈاہڈی برف پے رہی سی۔ شام تیکر دو ڈھائی فٹ برف جمع ہوچکی سی۔ سارا پِنڈ برف دی چادر ہیٹھ دبیا پیا سی۔ اجیہی حالت وچ میرا گھر جانا بڑا مشکل سی کیوں جے میرے گھراٹ توں گھر دا فاصلہ تِن کلومیٹر سی تے برف اُتے چلنا خطرے توں خالی نہیں سی۔ ایس لئی میں گھراٹ وچ ہی رات کٹن دا فیصلہ کیتا۔ میں آلو تے موٹھ پکائے اتے مکاں دے ڈھوڈھے تے تِمرو دی چٹنی نال روٹی کھا کے سوں گیا ___ راتیں دس یارھاں وجے ہون گے کہ کسے نے گھراٹ دا بُوہا زور زور نال ٹھکوریا۔ میری جاگ کُھل گئی تے میں پُچھیا:
’’بھئی کون اے؟‘‘ ___ ’’بُوہا کھول۔ اسیں مسافر آں۔ برف پے رہی اے۔ سفر کرنا بہوں اوکھا اے۔ برف بند ہون توڑی تیرے گھراٹ تے رُکاں گے۔‘‘ میں دروازہ کھولیا۔ چار جوان گبھرو گھراٹ اندر آئے۔ اوہناں دے ہتھاں وچ بندوقاں سن تے پِٹھ اُتے پِٹُھو چکے ہوئے۔ اوہناں سامان پِٹھ توں اُتاریا تے کندھ نال رکھ دِتا۔ فیر اوہناں وچوں اِ ک کہن لگا:
’’اُٹھ منظور! ساڈے لئی روٹی بنا۔ اسیں سویر دے بُھکھے آں۔ بڑا لما پندھ کڈھ کے آئے ہاں۔ کل رات اسیں مروت دے علاقے وچ ساں۔ اج دی رات تیرے نال کٹاں گے تے تڑکے تہجد ویلے ایتھوں ٹُر جاں گے۔‘‘
’’اسیں تینوں ہی نہیں، تیرے پورے خاندان نوں جاندے ہاں۔ تیرے پیو دا ناں محمد امین اے، جیہڑا ڈوڈُ پنچایت دا سرپنچ اے۔ تہاڈا گھر سگاڑی موہڑے وچ اے۔ تیرے تِن بھرا ہور وی نیں۔جاوید، اسلم تے اقبال۔ تہاڈی اِک بھین جکھیڑ ویاہی ہوئی اے۔ تے دوجی ڈھوئے۔ تیری عمر 35 سال اے۔ توں ویاہیا ورہیا ایں تے تیرے تِن بچے نیں۔ توں روز بانگ ویلے گھراٹ تے آنا ایں تے دِیوے بلن ویلے گھر جانا ایں __ ہور دس، ہور کیہ پُچھنا چاہنا ایں۔‘‘
’’پرتسیں کون او؟ میں تہانوں نہیں جان دا‘‘ ___ ’’تُوں حالیں وی نہیں سمجھیا۔ سانوں ساری دُنیا جان دی اے۔ ایہہ بندوقاں ویکھیاں نیں۔ تھیلیاں وچ پیا بارود ویکھیا ای۔ اسیں مجاہد ہاں۔ بھارتی سامراج دے خلاف لڑن والے جھبھارُو۔ اسیں تہاڈی آزادی لئی بھارتی فوجاں تے پُلس نال لڑرہے آں۔ توں چھیتی کر روٹی پکا اَتے سانوں کھوا۔‘‘
میں مکّاں دا آٹا گُنھیا۔ ڈھوڈے پکائے۔ موٹھ تے آلوواں دا سالن پیا ہویا سی۔ اخروٹ دِیاں گِریاں، پودینے تے تِمرُو دی چٹنی بنائی تے اوہناں اَگے رکھ دِتی۔ اوہ سارے بُھکھے سن۔ ایس لئی مِنٹاں وچ ہی کھا پی کے ویہلے ہوگئے تے میرے نال گلاں کرن لگے۔
اسیں ’’حزب المجاہدین‘‘ جتھے بندی نال جُڑے ہوئے ہاں۔ اسیں ڈوڈہ، کشتواڑ، گُول، مہور تے رام نگر دے علاقیاں وچ اپنیاں کارروائیاں کرنے ہاں۔ ساڈا امیر تے کمانڈر شکیل انصاری اے۔ ساڈے مجاہد پُلس تے فوجیاں نال ٹکر لیندے رہندے نیں۔ تسیں ر یڈیو، اخباراں تے ٹیلی ویژن تے ساڈے کارنامے پڑھدے، سُن دے ہوو گے، کل اساں بسنت گڈھ تھانے اُتے حملہ کرنا ایں۔ اوتھے دے تھانیدار رشید خان نے ساڈے سابقہ امیر نُوں مخبری وجہوں اِک مکان چوں سُتے پیاں پکڑیا سی تے فرضی مقابلے وچ بڑی بے رحمی نال مار دِتا سی اتے سرکار کولوں انعام تے ترقی حاصل کیتی ۔ کل اساں اوس دا حساب برابر کرن جانا اے۔ تُوں ساڈے نال چلیں گا کیوں جے سانوں رستے دا پتہ نہیں۔‘‘
میں بڑے ترلے پائے کہ مینوں چھڈدیو۔ نال نہ لے جاؤ۔ جے پُلس تے فوجیاں نوں پتہ چلیا تاں اوہ مینوں مار دین گے۔ میرے ماپے، بھین بھرا تے بیوی بچے عذاب وچ پھس جان گے۔ پر اوہناں خبیثاں میری اِک نہیں سُنی۔ میرے سِر آئی بلا نہیں ٹلی۔ بھلا زور اَگے زاری کیہی۔ فیر حادثے تے گھٹناواں تقدیر دے نال نال تُردیاں نیں__ اوہناں تہجد دی نماز پڑھی تے چل پئے۔ اساں کِرچی نالہ پار کیتا تے بسنت گڈھ ول جان لگے۔ امیر نے اپنا سامان مینوں چُکایا سی۔ اسیں کِرچی والی ڈھکی چڑھدے رہے تے کوئی دو گھنٹیاں مگروں پہاڑ دی ٹیسی اُتے پہنچ گئے۔ جِتھوں بسنت گڈھ دا قصبہ صاف دِس رہیا سی۔ اوہ سارے بھورا کُو آرام کرن لئی بیٹھ گئے __ میں امیر دے پیر دبان لگا تے بینتی کرن لگا کہ مینوں ایتھوں واپس جان دیو۔ کیوں جے لوکی کنک تے مکاں پیہان سویرے سویرے ہی آجاندے نیں۔ امیر نے مینوں جان دی اجازت دے دِتی نالے دھمکی دِتی پئی جے میں اوہناں بارے کِسے نُوں دسیا تاں اوہ مینوں جانوں مار دین گے تے میرے گھر نُوں اَگ لا دین گے۔ بھلا سپاں دِیاں کُھڈاں وچ کون ہتھ پاوے۔ میں واپس اپنے گھراٹ آگیا تے چُپ چاپ اپنا کم کرن لگا۔ میں ایس گھٹنا بارے کسے نال گل نہیں کیتی۔ نہ ماں پیو نال نہ بھین بھراواں نال تے نہ ہی پتنی نال۔ میرا آتنک واد نال کوئی تعلق نہیں سی۔ میں گھراٹ چلان توں چُھٹ پنچایت دے نِکے نِکے کم کرکے اپنی گھرہستی چلا رہیا ساں۔‘‘
ایہہ بیان میں ضلع اُدھم پور دے ایس ایس پی دے ساہمنے دِتا۔ جیہڑا اِک نوجوان افسر سی۔ اوس نے میرے نال چنگا سلوک کیتا۔ اوہنے اوس کھاڑکُو نُوں وی میرے روبرو کیتا جیہنے تفتیش تے انٹروگیشن وچ میرا ناں لیا سی۔ کھاڑکُو نے مینوں پچھان لیا سی۔ اوہدے بیان نال میرا بیان ملایا گیا۔ ساڈے دوواں دے بیان اِک دوجے نال ملدے سن۔ اُدھم پور دے ایس ایس پی صاحب میریاں گلاں توں سنتُشٹ سن۔ اوہناں نوں یقین سی کہ میرا کھاڑکواں نال کوئی سمبندھ نہیں تے میں صرف ڈر نال اوہناں نُوں روٹی کھوائی سی۔ اوہناں مینوں گھر جان تے اپنا کاروبار کرن دی آگیا دے دِتی ___
پر اوس دِن دے بعد تھانے دار ویلے کویلے مینوں بُلاندا رہندا تے دھمکیاں دیندا رہندا۔ اِک دِن میرا ابا مینوں لے کے مُڑ ایس ایس پی صاحب نُوں ملیا تے تھانے دار دے سلوک بارے شکایت کیتی۔ اوس نیک افسر نے کارروائی کرن دا وشواس دلایا۔ پر کُجھ چِر مگروں اوس ایماندار افسر دی بدلی کسے ہور تھاں تے ہوگئی تے اوس دی جگہ کسے دوجے خرانٹ ایس ایس پی نُوں لگایا گیا۔ جس نے ساڈی شکایت تے کوئی کارروائی نہیں کیتی اتے ساڈی عرضی ردّی دی ٹوکری وچ سُٹ دِتی۔ تھانے دار نے ہور تنگ کرنا شروع کردتا۔ بس اوس بھلے مانس افسر دے جان مگروں ساڈے اُتے مصیبتاں تے پریشانیاں دا پہاڑ ٹُٹ پیا۔ اوس تھانے دار نُوں پاکھنڈ، گھمنڈ تے مُوہ ماہ دی بیماری سی اتے کرودھ دا کینسر وی۔ ہر دُوجے تیجے ہفتے مینوں پُلس پھڑ کے لے جاندی تے فیر اوہو سوال دُہرائے جاندے جیہناں دا جواب میں کئی وار دے چُکیا ساں۔ سیانیاں دا اکھان غلط ثابت ہوگیا سی کہ اندر ہووے سچ تے باہر کھلو کے نچ۔ پُلس سچ نُوں جھوٹ بنان تے بضد سی۔ تھانے دار توں لے کے ایس ایس پی تیکر سارے پُلس افسرمیری تفتیش کردے۔ مینوں تسیہے دیندے۔ اوہ چاہندے سن کہ میں اوہناں دے پیراں تے پیر رکھدا رہواں۔ اوہ سارے شکاری سن تے میں اوہناں دا شکار۔ پر اوہناں نوں کون سمجھاندا کہ ہر آلھنے وچ بوٹ نہیں ہوندے۔ اوہناں دِیاں بے رحم اکھاں میرے تے قہر ڈھاندیاں۔ اوہ مینوں ماردے، شکنجے چاڑھدے۔ مینوں اپنی حیاتی دی کُکھ وچ موت پلدی لبھدی ___ میرا گھر، میرے ماپے، بھین بھرا، بیوی بچے سبھ بے وسی دے آوے وچ سڑ رہے سن۔ پر پُلسیے میری سچائی دا جل پنیاہی نہیں سن چاہندے۔ میرا ابّا مینوں بچان دے بڑے حیلے کردا۔ وڈے افسراں، سیاست داناں تے پتونتیاں اگے جد متھا رگڑدا تے اوہدیاں اکھاں دا دریا کنڈیاں توں باہر وگن لگدا۔ پر کسے نوں ساڈے اُتے رحم نہیں سی آوندا۔ مایا دی چھایا بغیر میری خلاصی نہ ہوندی۔ اِک موٹی رقم وصولن مگروں میرا چُھٹکارا ہوندا۔ ہر نواں تھانے دار تے ضلع پولیس افسر چارج لیندے سار ہی مینوں حوالات وچ بند کردیندے تے میرا ابّا رشوت دے کے مینوں چُھڑا لیاندا۔ ایس سرکاری آتنک واد وِچ ساڈی زمین وِک گئی، جائیداد وِک گئی، مال ڈنگر وِک گیا پر ساڈی فریاد دی داد رسی کسے نہیں کیتی۔ انصاف دے بھانڈے سانوں ہر تھائیں خالی ملے۔ سانوں کوئی اپنے ضمیر نال وفا کردا نہیں ملیا۔ تہانوں تاں پتہ ہی ہووے گاپئی من ٹُٹ دِیاں تے دُدھ پُھٹدیاں دیر نہیں لگدی۔ اوپروں میرے ماپیاں دی عزت تے غیرت دا جُثہ لِیرو لیر ہوچکیا سی۔ ایہہ سبھ ویکھ کے میرے اندر دا جوالا مُکھی پھٹن لگا۔ ذلت تے نموشی کارن ساڈے لئی سارے دروازے بند ہوگئے __ ایس لئی اِک دِن میں ابّے نُوں کہیا:
’’میرے کارن تیری دولت، عزت، زمین، جائیداد سبھ کجھ ختم ہوگیا اے۔ توں مینوں بچان لئی اپنا آپ وی داء تے لا دِتا تیرے کول ہُن کجھ نہیں بچیا۔ ایس لئی ہُن توں مینوں گھروں جان دی آگیا دے دے۔ میں ہُن اوہناں کھاڑکُواں کول ہی جاواں گا جیہناں کارن ساڈا سبھ کُجھ سواہ ڈھیری ہوگیا اے۔ ایتھے ساڈے متھے لکھی بدنامی کوئی نہیں مِٹا سکدا۔ ایس لئی میرا چنگا مندا بولیا معاف کریں۔‘‘
میری گل سُن کے ابا رون لگا۔ اماں، بھین، بھرا تے بیوی بچے سبھ ہاڑے مارن لگے۔ دُکھ، درد تے پریشانیاں لئی شبداں دی لوڑ نہیں ہوندی۔ اوہ تاں چہریاں تے لکھیاں ہوندیاں نیں تے ایہہ لکھت میں ساریاں دیاں چہریاں تے پڑھ رہیا ساں۔ پر میرا اِرادہ پکا سی __ رات نُوں جد سارے سَوں گئے تاں میں گھروں نکلیا تے سیوج دھار ول جاندی ڈھکی چڑھن لگا جتھے کھاڑکُواں اپنی پناہ گاہ بنائی ہوئی سی۔ دُوجے دِن میں سیوج دھار دے میدان وچ ساں۔ سیوج دے اِک پاے بھدرواہ تے چنبے دے قصبے ہن تے دُوجے پاسے ڈوڈ تے بنی دے علاقے۔ توی، اُوجھ تے نیرو ندیاں وی سیوج دے باس کُنڈ توں نکلدیاں نیں۔ ایتھے ہر سال کیلاش یاترا آوندی اے تے اِک وڈا میلہ وی لگدا اے۔ ہزاراں شردھالُو پُوجا پاٹھ کردے نیں۔ سیوج جڑی بوٹیاں لئی وی مشہور اے۔ گرمیاں وِچ گوجر، بکروال تے گدی اپنے گھوڑے، گاواں، مجھاں تے بھیڈاں بکریاں چران لئی ایتھے لیاندے نیں۔ ایہناں لوکاں ایتھے کچے کوٹھے رہن لئی بنائے ہوندے نیں۔ میں وی اِک دِن تے اِک رات اِک گدی نال اوہدے کوٹھے وچ گزاری۔ دُوجے دِن اِک گبھرو نے مینوں پچھان لیا۔ اوہ گدّی کوں بکرا خریدن لئی آیا سی۔ بکرا خرید کے جد اوہ جان لگا تاں اوہنے مینوں اشارے نال کول بُلایا تے پُچھیا کہ میں کِرچی دے گھراٹ والا منظور ہاں۔ جد میں ہاں وچ سِر ہلایا تاں اوہنے مینوں اپنے نال چلن لئی کہیا__ میں چُپ چاپ اوس نال چلدا رہیا۔ کوئی دو گھنٹیاں مگروں اسیں اِک گُپھا وچ داخل ہوئے __ میں اپنی منزل تے پہنچ گیا ساں۔ امیر شکیل انصاری نے میرے کولوں، میرے نال بِیتی ساری بِپتا سُنی ۔ فیر اوہنے مینوں ابو حمزہ ناں دے اِک جھجھارُو دے حوالے کردِتا۔ جِس نے مینوں ہتھیار چلان دی جاچ سِکھائی۔ اِک مہینے بعد امیر نے مینوں کجھ کھاڑکُواں نال کارروائی کرن گھلیا۔ میں اپنی مرضی نال کھاڑکُو نہیں ساں بنیا۔ میں تاں سرکاری آتنک دا شکار ساں۔ ایہو وجہ سی کہ میں اوہناں نال رہ کے وی اُداس رہندا۔ گواچیا گواچیا جیہا۔ مینوں کھاڑکُواں دے رنگ ڈھنگ وی چنگے نہیں سن لگدے۔ کرودھ، نفرت تے جنون نے اوہناں دی بُدھی نشٹ کیتی ہوئی سی۔ اوہ دھرم نُوں سیاست لئی ورتدے سن تے اِنج دھرم دی توہین کردے سن۔ گھٹیا رہتل تے اگیان، نفسیاتی بیماریاں ہوندیاں نیں اتے ایہہ بیماریاں کھاڑکُواں دِیاں ہڈیں رچیاں ہویاں سن۔ آتنک واد بڑا ظالم ہوندا اے۔ بھاویں سرکاری ہووے جاں دہشت گرداں ولوں۔ ایہہ امن نُوں یرغمال بناندا ہے تے انصاف نُوں یتیم۔ میں وی یتیم بن گیا ساں تے میرے بیوی بچے وی۔ میرے گھر ول جاندے سارے رستیاں اُتے پسیاں پئیاں سن تے رستے بند ہوگئے سن۔ میری حالت ایہہ سی کہ ٹِکی اُتے تھوم، لکھن والا لکھ گیا تے موڑن والا کون۔میرے جان مگروں میرے گھر دا کوئی وی جی سُکھ شانتی نال جی نہیں سکیا۔ کِسے نے ٹھیک ہی کہیا ہے چاول گلن دم نال تے بندے گلن غم نال تے میرے ماپے غم وچ گل گل کے ہڈیاں دے پِنجر ہوگئے سن۔
دِن لنگھدے رہے۔ فوج تے پُلس پارٹیاں سانوں پھڑن لئی تھاں تھاں تے چھاپے ماردیاں رہندیاں۔ اسیں اپنے ٹھکانے بدلدے رہندے۔ اکثر اسیں غیر مسلماں دے گھراں وچ راتاں گزاردے۔ اوہ بیچارے ڈردے مارے سانوں روٹی کھواندے۔ سون لئی بسترے دیندے __ اِک دِن ایریا کمانڈر انصاری نے مینوں ڈوڈُ دے نمبردار ٹھاکر منگل سنگھ اَتے اوہدے دوناں پُتراں نوں قتل کرن دا حکم دِتا، ایس لئی کہ پُلس دے مخبر سن تے ٹھاکر دی مخبری تے اوس دے بھرا فاروق تے اوہدے تِن ساتھیاں نوں پُلس نے اِک مقابلے وچ مار دِتا سی __ میں ٹھاکر جی نوں چنگی طرح جاندا ساں۔ اوہ ساڈے پِنڈ دا سبھ توں ودھیا بندہ سی۔ غریب پرور، ملن سار، ہندو مسلم ایکتا دا علمبردار اَتے مظلوماں دے حقاں لئی لڑن والا۔ میرے ابے دا لنگوٹیا یار۔ اوہناں ویاہ ویلے پگاں وٹایاں سن۔ میں ایہہ منن لئی بالکل تیار نہیں ساں کہ چاچا منگل مخبری کرسکدا اے۔ اوہ اِک سچا تے سُچا منکھ سی تے ڈوڈُ پنچایت دی شان۔میں صاف انکار کردتا۔ میری نافرمانی تے حکم عدولی اُتے امیر نُوں ڈاہڈا غصہ آیا۔ اوس نے میتھوں بندوق کھولئی اَتے ایس مشن نوں انجام دین لئی دو کھاڑکُواں نُوں بھیج دِتا۔ پر میں گامے گوجر نُوں ڈوڈُ گھلیا۔ جِس دا ڈیرا اوہناں دِناں وچ سیوج تے سی۔ تاں جے منگل چاچے نُوں ہوشیار کرسکاں۔ میرے ابّے نے منگل چاچے نوں ساری گل دسی۔ ٹھاکر پِنڈ دا اِک وفد لے کے ڈی سی صاحب نُوں ملیا۔ جیہناں پِنڈ وچ پُلس چوکی بٹھا دِتی تاں جے لوکاں دی حفاظت کیتی جاسکے۔ ٹھاکر منگل سنگھ تے اوہدے پُتر تاں بچ گئے پر دوویں کھاڑکُو پُلس نے مار دِتے __ اِنج ہی اِک گھٹنا ہور ہوئی۔ امیر نے مینوں لاٹی دے بانیے کستوری شاہ تے کرشن مہاجن نوں مارن لئی کہیا نالے جموں کشمیر بنک دی لاٹی برانچ نُوں لُٹن دا حُکم دِتا۔ لاٹی وچ میرا نِکا بھرا تے بُوا رہندے سن۔ ہور وی کئی سمبندھی اوتھے دے وسنیک سن۔ میں لاٹی جان توں وی انکار کردِتا __ دوجے دِن امیر نے اپنی اگوائی وچ اِک فوجی چوکی تے حملہ کرن دا منصوبہ بنایا اَتے مینوں وی نال چلن لئی کہیا۔ پر مینوں کوئی اسلحہ نہیں دِتا۔ میں نہتا اوہناں نال چل رہیا ساں __ فیر اِنج ہویا کہ پچھوں دی کِسے دو گولیاں چلائیاں۔ جیہڑیاں سِدھیاں میری پِٹھ وچ لگیاں۔ میں ڈِگ پیا تے میں تڑفن لگا۔ میں ویکھیا کہ میری حالت نُوں ویکھ کے امیر تے دوجے کھاڑکُوہس رہے سن۔ میں کچی مٹی دا ٹِھیکرا ساں، ٹُٹ گیا تے ختم ہوگیا __ اسمان نے میری روح لئی اپنے کواڑ کھول دِتے تے میری مٹی نُوں برف ہیٹھاں دبا دِتا گیا۔ کِسے نوں میری موت دا پتہ نہیں چلیا۔ میرے اپنے سمجھدے سن کہ میری رلت کھاڑکُواں نال اے اَتے پُلس تھاں تھاں مینوں لبھدی پھررہی اے۔
فیر اِک دِن میرا قاتل غلام حیدر، جس دا کوڈ ناں ابو زرقہ سی، دہلی پُلس دے ہتھے چڑھ گیا۔ تفتیش وچ اوہنے اپنے سارے گناہ قبولے۔ جِس وچ میرا قتل وی شامل سی۔ دہلی پُلس نے ابوزرقہ نوں اُدھم پور دی پُلس دے حوالے کردِتا اَتے اوس دی نشان دہی تے میری لاش، سیوج وِکھے دبشیتر کیری کول، برف وِچوں کڈھی گئی۔ میرے ابّے نے میری پچھان کیتی تے اِنج مینوں سگاری، اپنے خاندانی قبرستان وچ دفنایا گیا۔ میرے جنازے نُوں موڈھا دین والیاں وچ منگل چاچا وی سی۔ کستوری شاہ وی تے کرشن مہاجن وی سی۔ اج میں ایس قبرستان وچ سکون نال سُتا پیا واں۔ کیوں جے میں اِک اجیہا کھاڑکُو ساں جِس نے انسانیت دا قتل کدے نہیں ہون دِتا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels