Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کتاباں >> عُمراں دا رونا

عُمراں دا رونا

ناز اوکاڑوی
January 30th, 2015
ویگن اپنے مڈھلے سٹاپ توں ٹُر پئی تھوڑی دور وڈّی سڑک تے آن نال اِی کنڈکٹر سِدّھا پدھرا ہو کے کرایہ اکٹھا کرن لئی واجاں مارن لگ پیا۔
’’ہاں بھائی، ہاں باجی، ہاں خالہ جی، جی ماں جی‘‘۔ کنڈکٹر ایس گلّوں سیانے ہوندے نیں اوہ عُمر تے بندے، بُڈھیاں دے وال ویکھ کے رشتے بنان دے وی ماہر ہوندے نیں۔ کئی واری ویکھیا، خاص کر کِسے زنانی نُوں کنڈکٹر بُھل کے باجی دی تھاں خالہ یا ماں کہہ دئے تے زنانی ویگن وچ ای بولن لگ پیندی اے۔ ’’ہائے ہائے وے میں تینوں بُڈھی لگدی آں۔ نہ توں کدروں میرے دھولے ویکھ لئے جو تُو مینوں خالہ کہہ دِتا اے۔‘‘ ایتھے ایس سیاپے توں بچن لئی کنڈکٹر جھٹ معافی منگ لیندا اے تے گل رفع دفع کران وچ اوہ بندے وی شامل ہو جاندے نیں جیہڑے گھر اپنی زنانی اگے اُچا ساہ وی نہیں لے سکدے تے کجھ مشکریاں کرن لگ پیندے نیں تے کجھ گلاں دا سواد لین لئی زنانی دی حمیت تے کنڈکٹر نوں بد تمیز کہہ کے چُپ کرا دیندے نیں۔ گل ٹھنڈیاں ہوندیاں نال ای کنڈکٹر ’’چلو باجی ہُن کرایہ دے دیو۔‘‘ تے زنانی ہس کے کرایہ دیندیاں کیہندی اے ’’تے پہلوں ای باجی کہہ لینا سی‘‘ ’’چلو! باجی تہاڈے کولوں معافی منگ ای لئی اے ناں‘‘ کنڈکٹر اپنی جان چھڑان لئی کہہ دیندا اے تے کھچری رن منہ وچ ہس کے رہ جاندی اے۔
اینے چر نُوں کنڈکٹر نے اک بی بی نوں کہیا، ’’ہاں باجی کرایہ دیو‘‘ ’’ہو ہائے‘‘ ذرا کھچ کے آکھن لگی ’’توں مینوں پچھانیا نہیں‘‘، کنڈکٹر کوئی شریف گھر دا لگدا سی۔ اوہ اس طرح کہ اِک واری تے اوہدے طور بھوں گئے اوہ ڈر گیا ایہہ کیہ مصیبت گل پین لگی اے۔ فیر اوہنے اپنے آپ نوں سنبھال دیاں آکھیا ’’بی بی میں تے تینوں نہیں جاندا توں تگانے مگانے مینوں پھسان لگی ایں‘‘ ’’فٹے منہ تیرا‘‘ زنانی نے واہ وا کراری آواز وچ کنڈکٹر نوں کہہ دِتّا۔ ڈرائیور اپنے دھیان نال ویگن ٹوری جا رہیا سی۔ وچ وچ بریکاں وی لگن۔ سواریاں وی اُترن تے چڑھ رہیّاں سن۔ ڈرائیور نوں خورے پتہ سی کہ نہیں اوہ نک دی سیدھے ویگن بھجائی جا رہیا سی۔ کنڈکٹر سواریاں لاہن چڑھان نال نال اوس بی بی نال وی نبڑن ڈہیا سی۔
’’میں تینوں ایہو جیہی لگدی آں‘‘ اوس زنانی نے اکھاں وچ اتھرو لیاوندیاں کنڈکٹر توں پُچھیا۔
’’بی بی توں جو کجھ وی ایں۔ توں اوہو جیہی ہوویں بھانویں نہ، مینوں کیہ، مینوں تے کرایہ چاہی دا اے۔‘‘ کنڈکٹر نے فیر زنانی توں کرایہ منگیا۔ اوہ زنانی میرے نال ای سیٹ تے بیٹھی سی، تے میرے ول مُنہ کر کے گل کرن لگ پئی۔ ’’ویکھو ناں جی۔ میں ویگن تے بیہن توں پہلاں ای ایہنوں پُچھیا سی، ویرا میں غریب عورت آں میرے کولے پیسے نہیں نیں۔ تے ایہنے مینوں آکھ دتا بہہ جا! ہُن میتھوں کرایہ منگن دہیا اے۔ بھراوا میں غریبنی منگ پن کے گزارا کرنی آں۔ کھا پی کے مساں کرائے جوگے پیسے بچدے نیں۔‘‘ اوہنے اینی کُو مینوں گل دسّی۔ کنڈکٹر دا دھیان وی ساڈے ول سی۔ اوہ گل سُن کے چُپ کر گیا تے مُڑ اوہنے کرایہ نہ منگیا۔ ہُن زنانی نے ویکھیا معاملہ ٹل گیا اے تے میرے نال گلاں کرن لگی تے میں آکھیا ’’بھیناں، بسّاں، ویگناں وچ اپنے گھر دیاں گلاں نہیں کری دیاں۔ ہُن چھڈو گل نُوں اوہنے کرایہ منگنا چھڈ دتا اے۔ اللہ پاک سب دیاں مشکلاں دُور کرے ربّ سبھ لئی آسانیاں پیدا کرے‘‘ کہہ کے زنانی نوں چُپ کراؤن دی کوشش کیتی۔ پر اوہدے دل وچ اُبال سی جیہڑا اوہ باہر کڈھنا چاہندی سی۔ خورے کنّے چر توں ایہہ دُکھ اپنے ڈھڈ وچ لکائی پھردی اے۔ خورے کسے نے ایہدی سنن دی کوشش ای نہیں کیتی۔ میں دِل وچ سوچیا چلو سُن لئیے شاید ایہدا دل ہولا ہو جائے شاید میں ایہنوں کوئی مت دے دیاں تے ایہدی سمجھ وچ آ جائے تے ایہدی جان سُکھالی ہو جائے۔ میں ہوں، نہ ہاں، کیتی میری چُپ نُوں میری رضا مندی سمجھ کے اوہنے ہولی ہولی جویں کوئی ہور نہ سُن لے میرے نال گل کرن لگ پئی۔
’’بھراوا! کِسے نوں کِیہ پتا میں اندروں کِنّاں کو دُکّھی آں۔ میرے گھر آلے نے چارے بچے میتھوں کھوہ کے مینوں گھروں کڈھ دِتا اے۔ ہُن میں در در پھردی دھکے کھاندی منگدی پندی آں۔‘‘ اینا سُنیا تے میرا شریر کنب گیا۔ میرے دِل دماغ وچ اک بُھچال جیہا آگیا۔ مینوں اِنج لگا جیویں ویگن اُلٹ گئی اے۔ اسیں سارے مسافر سلامت تے ہاں پر ویگن دے پہیے اُلٹ کے اُتانہہ ہوگئے سن پر ویگن فیر وی بھجی جا رہی سی۔ میتھوں رہیا نہ گیا۔ ’’بھیناں بس کر اگوں کُجھ ہور نہ سُنائیں میرے وچ اینا حوصلہ نہیں۔ میں وی دھیاں بھیناں والا آں میں کجھ ہور نہیں سُن سکدا۔‘‘ میں منت کردیاں اوہنوں اگوں بولن توں منع کر دِتّا۔ تے منہ چوں لمبا جیہا ہوکا کڈھ کے سر سُٹ کے منہ دُوجے پاسے کر لیا۔ میرے ساہواں چوں سیک نکلن لگ پیا جویں اندر اگ لگ گئی ہووے۔
پر اوہدے کولوں فیر نہ رہیا گیا جھٹ کُو چُپ کر کے اوہنے گل اوتھوں گل شروع کر لئی جتھوں اوہنے چھڈی سی۔ میں وی فیر تیار ہوگیا ایہہ سوچ کے کہ اج ایہدے دِل دی ہواڑ نِکل جانی چاہی دی اے۔ شاید ایہنوں گل کر کے سکون مِل جائے۔ اوہنے فیر مینوں بناں کُجھ آکھیاں گل سناؤنی شروع کردِتی۔ کہن لگی، میں ویاہواں، شادیاں یا غماں ویلے لوکاں گھر کم کردی ساں۔ خیر نال میرے چار بچے وی نیں۔ دو دھیاں تے دو پُتّر خورے اوہ کیہڑی منحوس گھڑی سی کہ میرے گھر والا میرے تے شک کرن لگ پیا۔ پہلے تے گلّو گلیں ورجدا رہیا۔ اوہنے کجھ بولنا تے میں چُپ کر رہنا۔ ویکھ نہ بھراوا۔ ایہو جیہی جگہ تے دیر سویر تے ہو ای جاندی اے ناں۔ اِک دن میں تھکی ٹُٹّی رات نوں واہ وا کویلے آئی تے میرے گھر والا جاگدا سی۔ پہلے تے صرف گلیں باتیں ٹچکراں کردا سی تے اَج سدھا ای کہہ دتا ’’مِل آئی ایں یار! نوں‘‘۔ اوہنے اینی گل کہی تے میرے تن بدن وچ اگ لگ گئی۔ میں تے اگ دا بھبھوکا بن گئی تے اِلّا اللہ کر کے سدّھی ہوگئی۔ جیوں میرا ویاہ ہویا میں گھر آلے اگے کدی نہیں بولی۔ اج پتہ نہیں میرا منہ کیوں کھل گیا۔ ’’ہاں ہاں آئی آں میں یار نوں مِل کے توں ساری دیہاڑی گھر منجیاں توڑدا یاں باہر گلی وچ بہہ کے لُچ منڈیاں نال تاش کُٹدا رہندا ایں۔ تینوں پتہ ای نہیں سانوں اوتھوں پیسے بعد چوں تے جھڑکاں پہلوں مل جاندیاں نیں۔ وے میں کھوتے وانگوں ساری دیہاڑی پھیرے ای لائی جانی آں۔ آون لگیاں جے سانوں توسا مِل دا اے تے اوہ وی جُوٹھا۔ بال آپے ای اپنے ہتھ ساڑ کے بیہے (باسی) سالن گرم کر کے آپ کھان تے نالے تیرے منہ وچ پان۔ وڈا توں آیا غیرت والا میں پہلوں اپنے ماپیاں دی عزت ساں فیر تیری غیرت بن کے آگئی۔ میں تے ماپیاں دی عزت نبھاؤندی نبھاؤندی ایتھوں تیک آگئی تے تُوں ۔۔۔۔۔۔ توں تے اپنی غیرت دا جنازہ ای کڈھ دِتّا۔ واہ مراد واہ وڈا غیرت والا ویکھو۔ مینوں طعنہ وی دتّا تے اوس نے جیہدی اپنی کوئی عزت تے غیرت نہیں سی۔‘‘ مینوں اوس ویلے کجھ پتہ نہیں میرے تے کیتھوں جن آگئے سن میں بولی جاندی سی تے اوہ چُپ، اجیہا، چُپ جویں سپ سُنگھ گیا ہووے۔ میں سمجھی ایہنوں اپنی کرتُوت تے شرمندگی ہو رہی اے تے شرم دا مارا گل دا جواب نہیں دین دہیا۔ بال نال دے کمرے وچ گُھوک سُتے سن اوہناں نُوں پتہ ای نہیں اج تقدیر کیہ فیصلہ کرن والی اے۔
جدوں میں بتھیرا بول لیا تے تھک ہار کے میں منجی تے پین لگی تے اوس مینوں بانہہ پھڑ کے پراں دھکا دے دِتّا۔ میں پرے جا کے ڈگی۔ پر میں ایہہ سوچ کے کہ مرد اے ایہنوں غصہ آگیا اے رات لنگھے گی ٹھنڈا ہو جائے گا۔ میں لیڑے جھاڑ کے بچیاں دے کمرے ول جان لگی تے اوس اگانہہ ودّھ کے کمرے دیاں دہلیزاں تے ای روک دِتّا۔ ایہہ بچے میرے نیں اوہنے ایہہ آکھیا تے میں تھوڑی دیر لئی حیران ہوئی۔ میرے دِل وچ ہالے وی کوئی شک شُبے والی گل نہیں سی آئی۔ ’’سُن!‘‘ اوہنے مینوں قہر بھریاں اکھاں نال ویکھدیاں ہویاں آکھیا۔ ’’سُن۔ ایہہ میرے بچے نیں اج توں اِی نہیں بلکہ ہُنّے میں تینوں طلاق دتی۔ طلاق دتی۔ طلاق دتی۔‘‘ اس توں اگے اوہنے خورے کیہ کجھ کہیا مینوں کجھ پتہ نہیں میں تے غش کھا کے ڈِگ پئی۔ پر جدوں مینوں ہوش آئی تے میں باہر والے دروازے تے ساں۔ میں گھبرا کے کپڑے جھاڑدی اُٹھی ہولی ہولی پو پھُٹن ڈئی سی میں تور (دور) بھوری ہوئی کدی میں اوس بوہے ول ویکھاں جیہڑا روز میری راہ ویکھدا سی۔ اوہ بوُہا جس توں میں لنگھ کے اپنی جنت وچ وڑدی ساں اج اوہی بُوہا میرے لئی انجاں بن کے میری راہ وچ کھلو گیا سی۔ میں اوہنوں پچھیا وی کہ مینوں اندر کیوں نہیں جان دیندا؟ میرے مالک نے تینوں گھروں کڈھ دِتّا اے، میں اپنے مالک دی مرضی دے خلاف کویں تینوں اندر جان دیاں۔ بُوہے نے کورا تے کرارا جواب دیندیاں ہویاں اگوں کجھ کہن لئی چھڈیا ای نہ۔ اجے میں بُوہے تے کھلوتی سوال جواب کرن ڈئی ساں تے میاں جی نے فجر ویلے دی بانگ دینی شروع کر دتی۔ میں چھیتی چھیتی اپنے آپ نوں سنبھالیا لوکی نماز پڑھن لئی گھروں نکلن گے تے ایس ویلے میں باہر کھلوتی ویکھ کے ہر کوئی مینوں پچھے گا۔ خیر اے توں ایس ویلے باہر؟ کہنوں کہنوں تے کیہ جواب دیاں گی۔ میری سمجھ وچ وی کجھ نہیں آون دہیا سی۔ فیر چن چیت مینوں اوس مُنڈے دا دھیان آگیا جیہڑا ہر ویلے میریاں تعریفاں کردا تھکدا نہیں سی۔ کئی جگہ تے ویا ہواں والے گھر اسیں اکٹھے کم کردے ساں تے اوہ مینوں کم وی گھٹ کرن دیندا تے بہت ہمدردی جتاؤندا کہ ’’تیرے گھر والا سارا دِن آوارہ پھر چھڈدا اے توں رات دِن اپنے تے اوہدے لئی وی کم کردی ایں۔ ایہہ کم اوہدا تے کر توں رہی ایں‘‘ میری مت ماری گئی سی اوہدیاں گلاں سُن کے اپنے بندے تو نفرت کرن لگ پئی۔ پر پہلے پہلے جدوں میں گھر جاندی گھر والے تے بچیاں نوں ویکھدی تے اوہدیاں گلاں بُھل جاندی۔ دِن چنگے بھلے لنگھن دئے سن۔ کدی کدی جدوں گھر والے نے نجیز جھڑکنا تے اوس منڈے دیاں گلاں چنگیاں لگن لگ پیندیاں۔ بڑا چر ایسے بُھبھل بھوسے وچ رہی کجھ سمجھ نہ آونا۔ کئی واری گھر والے نے میرے نال گلاں کرن دی کوشش کرنی تے میں کِتے ہور کھلوتی ہونا۔ کدی اوہنے با قاعدہ دبکا مار کے آکھنا ’’سکینہ! میں تیرے نال گلاں کر رہیا آں توں کِتھے گواچی پھرنی ایں۔ میں کتّا آں ایویں بھونکی جا رہیا آں۔‘‘ اوہنوں غصہ چڑھنا تے فیر اوہ بولی جاندا۔ کدی میں چپ کر کے سُن دی رہنا تے کدی بہانہ پا دینا اج چوکھا کم کرنا پیا سی سر وچ پیڑ ہون دئی اے تاں میں چپ کیتی ہوئی آں۔ خورے اوہنے میری گل سچ من لینی تے چپ کر جانا پر میں دوآں وچکار پھس چکی ساں۔ فیر میں وی بولنا شروع کر دتا میں تُرت جواب دینے شروع کر دتے۔ اک دن اوہنے وی دِل دی گل بُلّھلاں تے لے ای آندی۔ ’’سکینہ! تیرے منہ وچ زبان تیری نہیں کسے ہور دی بولدی اے۔ سچ دس گل کیہ اے توں کہنا کی چاہندی ایں؟‘‘ ’’میں تے کجھ نہیں چاہندی تیرے ای دِل وچ میل آگئی اے۔‘‘ ایسے بہانے میں کیہ نہیں اوہدی کیتی۔ میرے دل وچ چور سی نا۔ مینوں ایہہ ڈر پے گیا خورے ایہنوں پتہ لگ گیا تے میں اپنے گھر والے نُوں جھوٹا ثابت کرن لئی ہُن روز اوہدیاں گلاں دے جواب دین لگ پئی۔ دِن بدن گل ودھدی گئی۔ اخیر اک دن اوہنے میرے منہ تے اوس منڈے دا طعنہ دے ای دتا تے مینوں انج لگا جویں کسے نے گرم سواہ تے پانی پا دتا ہووئے۔ میں اوس ویلے چپ کر گئی ایہہ سوچ کے کہ گرم گرم گل اے کِتے وِگڑ نہ جائے پہلے میں اوس منڈے نوں ٹوہ تے لواں۔ میں اِنج ٹھنڈی ہوئی جویں بہت تیز بخار وچ کسے نوں برف دیاں ٹھنڈیاں ٹکوراں کری دیاں نیں۔
اودھر میرے گھر والا میری چپ توں ہور شیر ہوگیا۔ اوہنے سمجھیا میں ایہنوں رنگے ہتھیں پھڑ لیا ہُن تائیوں نہیں بولدی۔ اوہدی سوچ تے ٹھیک سی پر میں آن والے وقت لئی اپنے آپ نوں تیار کرن لئی چُپ وٹ لئی۔ رات ایسے کھڑکے دڑکے وچ لنگھ گئی۔ دِن چڑھیا تے کم تے جان تو پہلاں ای میں منڈے نوں مِلن لئی سنیہا گھل دِتّا۔ اوہنے بوہتی دیر نہ کِیتی تے آن ملیا۔ میں رات والی گل ساری اوہدے اگے رکھ دِتّی اوہ سن کے چُپ کر گیا تے اوہدی چُپ نوں توڑ دیاں ہوئیاں پچھیا ’’دس مینوں جے میں اپنے گھر والے نوں چھڈ دیاں تے تو مینوں قبول لئیں گا۔‘‘ اوہ نیویں پا کے بیٹھا کجھ سوچن دہیا سی۔ ’’اچھا میں تینوں دس دا آں، مینوں کجھ سوچن دے۔‘‘ ہلّہ فیر میں وی اوہدی چُپ وچ رل گئی۔ اوہ واہ وا دیر سوچدا رہیا میں فیر اوہنوں پُچھ لیا تے اوس سرتہاں چکیا تے میرا ہتھ پھڑ کے آکھن لگا ’’آہو سکینہ میں تیرا ساتھ دیاں گا بھانویں دُنیا ایدھر دی اودھر ہو جائے۔‘‘ ’’میں چاہنی آں توں چنگی طرح سوچ سمجھ لے میں تینوں کجھ دن دینی آں تو اپنا سارا آل دوالا دیکھ کے مینوں جواب دئیں۔ تے ایہہ گل دماغ وچ رکھیں توں کوارا منڈا تے میں ویاہی ورھی، تیرے ماپے کِسراں منن گے۔‘‘ میں اوہنوں ہر آن والی اوکڑ ول دھیان کرن دی صلاح دِتّی۔ ’’تیریاں سب گلاں ٹھیک نیں جے میرے ماپے وی نہ منے میں تاں وی تیرے نال ویاہ کراں گا پر اِک شرط اے۔‘‘ اوس منڈے مینوں پرت کے جواب دِتّا ’’کیہڑی شرط جے تو میرا ساتھ دین دہیا ایں تے میں وی تیری ہر شرط مناں گی۔‘‘ میں وی اپنے ولوں اوہنوں یقین دلاندیاں ہویاں آکھیا۔ ’’شرط ایہہ وے کہ میں تیرے بچے نال نہیں رکھ سکدا۔‘‘ ’’میں تینوں پیار کیتا اے تیریاں بچیاں نوں نہیں‘‘ کیہندے نیں نہ جدوں عقل تے پردا پے جاوے تے ولی وی ڈول جاندے نیں۔ میں کجھ نہ سوچیا تے جھٹ ہاں کر دِتّی۔ ’’مینوں منظور اے‘‘ اساں دوآں اک دوجے دے ہتھاں وچ ہتھ دے کے وعدہ کر لیا۔ اوہ اپنے کمیں تے میں اپنے کم تے ٹر آئی۔ اوس دن تے کم کرن نوں وی جی نہ کرے۔ جی کرے کیہڑا ویلا ہووے دن ڈُبے تے میں گھر جانواں۔ میرے گھر والا گل کرے تے میں کوئی وی بہانہ کر کے لڑائی دا مُڈھ بنھ لواں ایہنوں جواب دیاں تے گھر نِکل آواں۔ پر میں کرماں ماری تے ایہہ ویلا ای نہ آیا۔ خورے اوہنے آپ مینوں ویکھ لیا یا کِسے نے ویکھ کے میرے گھروالے نوں غیرت دا طعنہ جا ماریا۔ اوہ اگے ای بھریا پیا سی تے اوہ واہی تواہی بولن لگ پیا میں وی اپنی مرضی دے مطابق ہر اِٹ دا جواب پتھر نال دین لگ پئی تے اوہنے ڈھائیے پھٹ لا کے مینوں ویلیاں کر دِتّا۔ اودوں تے مینوں اینا دُکھ نہ ہویا کیوں جے میں تے پہلے ای تیار ساں۔
اس توں پہلاں کہ دِن دی چاننی چارے کنیاں روشن کر دیوے میں اوس مُنڈے دا جا بوہا کھڑکایا اوہ اک کرائے دے کمرے وچ رہیندا سی تے اوس اکھاں ملدیاں بوہا کھولیا تے مینوں ساہمنے ویکھ کے ہکا بکا رہ گیا۔ ’’سکینہ توں تے ایتھے‘‘ اوہدا رنگ وی بگا جیہا ہوگیا۔ اوہنے جھٹ بوہا بند کر لیا۔ ’’تیرا بیڑا غرق توں مینوں پہلوں دس دی میں کوئی بندوبست کر کے رکھدا۔ ہُنے جے کوئی اندروں آگیا تے کیہ بنے گا۔‘‘ اوہ بہت زیادہ گھبرایا ہویا سی اوہنوں سمجھ نہیں سی آون ڈئی پئی سر تے آئی بلا دا میں کیہ کراں۔ پر میں وی کیہ کر سکدی ساں ایہہ تے ڈھائیے فٹ کجھ ہوگیا پتہ تے مینوں وی نہیں سی میں نیویں پائی منجی دیاں پینداں ول بیٹھی اندرو اندر جھُرن ڈئی تے دِل ای دِل وچ دعا منگن ڈئی ساں۔ ’’یا اللہ خیر کریں میں اپنا سب کجھ گوا کے ایتھے آئی آں میریاں شرماں رکھ لئیں۔‘‘ ایہہ تے میں ساں جو ایس طرح سوچ رہی ساں یا دعا منگن ڈئی ساں۔ پر خدا لگدی گل کراں گی ایہو جیہے کماں وچ وی رب نیں کدی خیر پائی اے؟ جدوں شرم میں آپ ای لاہ آئی آں، ایتھے رب کیہ کرے؟ ایس طرح دیاں کئی گلاں دِل وچ آن جان دئیاں سن۔ اودھر منڈے دی جان تے بنی ہوئی سی۔ اوہ کدی بہہ جاوے تے کدی اُٹھ کے ٹرن پھرن لگ پئے۔ ایہہ کہہ لو ساڈے دوآں تے جان تے بنی ہوئی سی۔ فیر اوہ وی تھک ہار کے بہہ گیا۔ تھوڑی دیر بعد فیر بولیا ’’سکینہ توں کسوتی سَٹ ماری اے دس ایس ویلے میں کیہ کراں۔ ہُن تے دِن وی چڑھ آیا اے کسے نے تینوں انج میری بیٹھک چوں نکلدیاں ویکھ لیا تے پنڈ وچ واہر پے جانی ایں۔‘‘ اوہ حالے تیک گھبرایا ہویا سی۔ اینی گل کر کے فیر چُپ کر گیا۔ کجھ دیر چُپ کرن توں بعد اوس مینوں آکھیا ’’سکینہ اِک ترکیب آئی اے پئی توں سارا دِن ایتھے رہ میں باہروں جندرا لا کے کم تے چلا جاواں گا میں جا کے اوتھے یاراں دوستاں نال صلاح مشورہ کرنا۔ اللہ کرے چنگا حل نِکل آئے۔‘‘ میں من گئی، میں وی تے نہیں چاوہندی ساں پئی میرا کسے نوں پتہ لگ جائے۔
اوہ مینوں کمرے وچ بند کر کے باہروں جندرا لا کے کم تے ٹُر گیا۔ میں بُھکی بھانی نے سارا دن تڑف کے لنگھایا۔ اگے جدوں میں کم تے جاندی ہُندی ساں تے بچے مینوں یاد نہیں سی آوندے اج بچے وی ٹُٹ کے یاد آون دیئے سن۔ میں سوچاں دن چڑھیاں بچیاں نے میرا پچھیا ہووے گا تے اوہناں دے پیو نے کیہ دسیا ہوناں۔ جے اوہنے دسیا پئی تہاڈی ماں کسے نال خراب سی تے اوہ میرے ولوں کیہ سوچن گے۔ میں سارا دن رو کے لنگھایا اج دِن وی لما ای ہوگیا مکن وچ ای نہیں آون دئیا سی۔ اللہ اللہ کر کے دِن ڈُبیا تے رات نے نیھرے دی بُکل ماری تے منڈا گھر پرتیا جدوں بوہا ہلیا تے میرا دل وی زور زور دی پھڑکن لگ پیا۔ میں دل وچ دعا منگن لگ پئی ’’یا اللہ ایہدیاں یاراں کوئی چنگی صلاح اِی دتی ہووے۔‘‘ دِل وچ اِک دلیل آئے تے اک جائے۔ اینی دیر نوں بوہا کھلا تے منڈا انج چھڑپا مار کے اندر وڑیا جویں پُلس مگر لگی ہووے۔ میں وی گبھرا کے اُٹھ کے کھلو گئی۔ ’’بہہ جا بہہ جا کجھ نہیں ہویا تے نالے تینوں کیہ، جے مصیبت آئی، تے میرے تے ای آئے گی، تیرا کیہ توں تے زنانی ذات ایں۔ لوکاں کہنا میں کڈھ کے لیایاں۔‘‘ جدوں اوہنے انج آکھیا تے میں وی بولی ’’توں فکر نہ کر میں آپ سب نوں جواب دیاں گی میں آپ چل کے آئی آں ایہدے کول‘‘ میں اپنے ولوں اوہنوں حوصلہ دین دی کوشش کیتی۔ اوس مینوں ایہہ کیہ کے چپ کرا دِتا۔ ’’ایڈی سیانی نہ بن ایڈی توں سچی ہُندی تے اپنے خصّم نوں چھڈ کے میرے کول نہ آوندی۔ جیہڑی اپنے خصّم دی نہ رہی جیہڑی اپنی اولاد دی نہ بنی اوہ میرے نال کِناں چِر رہیگی۔ کل کوئی تینوں ہور مِل گیا تے توں اودھر۔‘‘ ایہہ تے چنگا ہویا میرے یاراں مینوں چنگی مت دے دتی۔ نہیں تے کل میں وی تیرے خصّم ورگا ای ہُندا۔ اوہدے ایہہ کہن دی دیر سی تے میرے پیراں تھلوں زمین ای نکل گئی۔ میں تے ستاں اسماناں توں انج ڈگی کہ میں پھیتی پھیتی ہوگئی۔ میرا ککھ نہ رہیا نہ میں اگا نہہ جوگی رہی نہ پچھا نہہ جوگی۔ انج تے فیر ہونا ای سی۔ اوس منڈے دی گل وی ٹھیک سی۔ میں بڑے دھیان نال بناں ہنگارا دِتّے اوہدیاں گلاں سن دیاں سن دیاں ہن آکے بولیا۔ ’’تسیں ای نہیں باؤ جی جیہڑا وی میری کہانی سنے گا اوہ ایہو ای کہوے گا۔ میں من دی آں۔ ہن میں روندی پھردی آں۔ میں پیشہ ور منگتی تے نہیں آں۔ بس ڈھڈ دا دوزخ بھرن لئی دو روٹیاں تے کمرے دا کرایہ اکٹھا کر کے وقت لنگھاؤن دیئی آں۔ گل گل تے رونا آ جاندا اے۔ اتھرو تے اکھاں وچوں ڈلھ ڈلھ جاندے نیں۔ باؤ جی! ایہہ میرا رونا کدوں مکے گا۔ ’’سکینہ ایہہ رونا مُکن وال نہیں۔ جناں چر تیری حیاتی اے توں روندی رہیں گی۔‘‘ ایہہ عمراں دا رونا اے۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels