زبیر احمد ہوراں دی کتاب گورمُکھی وچ ''کبوتر، بنیرے گلیاں'' ناں نال چھپ گئی
چڑھدے پنجاب دے اُلتھا کاراں نے پہلی واری کسے چج دی کتاب نُوں ہتھ پا کے لپی انتر کروایا اے۔ پار بیٹھے سجن موہ ہتھوں جیہڑی ہتھ لگے کتاب چھاپے چاڑھ چھڈدے نیں۔ زبیر احمد دی ''کبوتر، بنیرے تے گلیاں'' چھاپ کے ثابت کیتا ہے کہ ہُن اوہناں متا پکا لیا اے کہ چج دے لکھاریاں نُوں چھاپے چاڑھیا جاوے۔ ایہہ بڑی سوہنی پوند ہے۔ ساڈے ول تاں زبیر جی ہوری اوہناں سُچل کہانی کاراں وچوں نیں، جیہڑے پڑھن ہار نُوں کیل کے رکھ دیندے ہن۔
پہلی وار جد میں اوہناں دی کہانی ''سویٹر'' پڑھی ہائی تاں اوہ سواد اوہ سرور میتھوں اج تیک نہیں وسریا۔ دُوئے دیہاڑے میں زبیرہوراں نُوں آکھیا سی، ''زبیر جی تہاڈی کہانی پڑھ کے چس آ گئی اے'' ہُن دوجے لوکاں نوں کنج دی لگدی ایہہ تاں مینوں پتہ نہیں''۔
زبیر احمد، دی کہانی پڑھدیاں ہوئیاں ہمیش مینوں سندھی کہانی کار جمال ابڑو مرحوم ہوری یاد آوندے نیں۔ سہجے سہجے پڑھن ہار دے ہانہہ چ اُترنا تے چُپ چپیتا اوہنوں ٹُنب جانا۔ ایہو ڈھب زبیر نُوں وی آوندا اے۔ اوہدی کہانی وِچ کالھ نہیں دیہندی۔ اوہ بڑے سہج نال پڑھن ہار نُوں اپنے مگر لا لیندا اے۔ ایہدا پک تسیں ''ہتھ ٹھنڈے ہن'' وچ وی ویکھ سکدے ہو۔
زبیر ہوراں دی کتاب چڑھدے پنجاب دے پبلشر یونی سٹار والیاں چھاپے چاڑھی۔ سوہنی دکھ دی کتاب دے مگر فلیپ پریم پرکاش ہوراں دا ہے جیہڑا پڑھن ہاراں دی نذر ہے:
پریم پرکاش جیس بندے دے کہانی کار ہوون دی ساکھی بھرے تاں ایہدا مطلب اے کہ اوہ عام کہانی کار نہیں۔ پریم پرکاش سہجے کدے کسے دی تعریف نہیں کردا، اوہدی اک وجہ ایہہ ہے کہ اوہ کہانی دی بُنیت، خیال تے کرافٹ نُوں بہوں چنگا جاندا ہے۔ لوکاں نُوں اوس توں الاہما ای رہندا اے کہ اوہ ساڈی کہانی دی تعریف کیوں نہیں کردا۔ ایہہ گل اپنی جائی، چھڑا پریم دے کہن نال کوئی وڈا کہانی کار نہیں بن جاندا ایہہ اوہدا اپنا خیال وی ہو سکدا اے۔ پر پڑھن ہار تاں جاندے ای ہن کہ آپ پریم کیہو جیہا کہانی کار اے۔
''پاکستان چ پنجابی دے دو کہانیکار انوکھے نیں۔ زبیر احمد تے نادر علی۔ ایہناں ورگیاں سوکھم تے سہج کہانیاں لکھن والا کوئی کتھاکار میریاں نظراں ساہمنیوں نہیں گزریاں۔ زبیر احمد دیاں کہانیاں پڑھدیاں مینوں اردو دے وڈے کہانیکار راجندر سنگھ بیدی دی یاد آ جاندی اے۔ خاص کر کے اوہدی کہانی 'دس منٹ بارش میں' دی۔
زبیر دے پاتر جاں کہانی کہن والے پاتر مٹھا مٹھا دیکھدے تے حرکتاں کردے نیں، مٹھا مٹھا سوچدے نیں تے دھیمی اواز وچ کہانی دے ویروے دیندے نیں۔ ایہہ دھیمیاں والا اوہدا انداز عام زندگی دیاں عام جیہیاں گلاں تے گھٹناواں نُوں خاص بنا دیندا اے۔ ایہہ کلاکاری میرے ورگے کئی سادھارن پاتراں دیاں کہانیاں لکھن والیاں لئی بڑی اوکھی گل اے۔
میں زبیر دیاں دو کہانیاں ''سویٹر'' تے ''مینہہ بُوہے تے بارِیاں'' پڑھ کے ای اوہدا قائل ہو گیا سی۔ اوہ کہانی لبھدا نہیں، کہانی اوہدے آل دوالے آپ بندی رہندی اے۔ ایہہ ہُنر اوس دے حصے آیا اے۔ ہُن اوہدیاں ہور کہانیاں 'نِری اِک واج جیہی' ولی اللہ گواچ گیا'تے 'کبوتر بنیرے تے گلیاں' وی میرے لئی اہم ہو گئیاں نیں۔ اوہناں وچ گہرائی اے تے بندے نُوں لبھن، اندروں گُجھیاں رمزاں سمجھن تے ان کہے نُوں زبان دین دی جاچ اے۔ ایہناں کہانیاں دیاں گلاں اسیں ویکھدے، سُندے تے محسوس پہلوں وی کردے ہاں، پر جدوں کہانی زبیر احمد لِکھ دیندا اے تاں لگدا اے کہ ایہہ گل مینوں پہلوں نہیں سی سُجھی۔
میں اِنج محسوس کیتا اے، تُسیں پڑھو گے تاں ای پتہ لگے گا کہ زبیر احمد دے پاتراں دِیاں بھاوناواں کیویں رُوں دے بھنبیاں دے گُلاب وانگ پاٹھک دے من تے تہہ در تہہ بن کے بہہ جاندیاں نیں''
چڑھدے پنجاب دے اُلتھا کاراں نے پہلی واری کسے چج دی کتاب نُوں ہتھ پا کے لپی انتر کروایا اے۔ پار بیٹھے سجن موہ ہتھوں جیہڑی ہتھ لگے کتاب چھاپے چاڑھ چھڈدے نیں۔ زبیر احمد دی ''کبوتر، بنیرے تے گلیاں'' چھاپ کے ثابت کیتا ہے کہ ہُن اوہناں متا پکا لیا اے کہ چج دے لکھاریاں نُوں چھاپے چاڑھیا جاوے۔ ایہہ بڑی سوہنی پوند ہے۔ ساڈے ول تاں زبیر جی ہوری اوہناں سُچل کہانی کاراں وچوں نیں، جیہڑے پڑھن ہار نُوں کیل کے رکھ دیندے ہن۔
