کندھی : کنارے۔ رُکھڑا : رُکھ۔ درخت۔ کچرک : کدوں تیکر۔ دِھیر: تسلی۔ حوصلہ۔ نِیر: پانی۔ 97 محل نسکّھن رہ گئے واسا آیا تَل گوراں سے نمِانیاں بہسن رُوحاں مَل آکھیں شیخا ''بندگی!'' چلّن اَج کہ کلَ
اوکھے لفظاں دے معنے
نسکّھن : خالی ۔ بالکل خالی۔ واسا رہائش۔ بسنا۔ تَل: زمین دے تھلے۔ قریں۔ سے : وہ بہسن : بیٹھ جاواں گی۔ مَل: قابو کرکے۔ آکھیں: کہنا۔ بندگی: سلام۔ 98 مَوتے دا بنّا ایویں دِسّے جیوں ۔ دریاوے ڈھاہَ اَگے دوزخ تپیا سُنیے ہُول پَوَے کہا ہَ اِکناں نُوں سبھ سُوجی آئی ، اِک پھروے بے پرواہَ عمل جو کیتے آ دُنی وچ سے درگاہ اوگاہَ
اوکھے لفظاں دے معنے
مَوتے دا بنّا : موت دے کنارے۔ ڈھاہَ:دریا دے کنارے دی زمین دے ٹکڑے دا دریا وچ گِرنا۔ ہُول : شور ۔ ہنگامہ۔ سُوجی : سوجھ بوجھ ۔ سمجھ ۔ عقل۔ سے :اوہ۔ درگاہ :بارگاہ۔ اللہ دی بارگاہ۔ اوگاہَ: گواہ ۔ شہادت دین والا۔ 99 دریا وے کَنّے بگلا بیٹھا کیل کرے۔ کیل کریندے ہنجھ نُوں اچنتے باز پئے۔ باز پئے تِس رب دے ، کیلاں وِسریاں جو من چت نہ چیتے سن سو گالھیں رب کیاں
اوکھے لفظاں دے معنے
دریا وے :دریا دے۔ کَنّے : قریب ۔ نیڑے۔ کیل : کلول۔ خوش ۔ کھیل کود ہنجھ : ایس نوں۔ (ہنس) باز :عقاب۔ تِس :ایس نوں۔ کیلاں :کلول۔ جو من چت نہ چیتے:جیس دا دل وچ وہم و گمان وی نہیں۔ گالھیں :گل بات۔ کیاں:کئی ہین۔ 100 ساڈھے تَرے من دیہڑی ، چلّے پانی اَنّ آیو بندہ دُنی وِچ وت آسو نی بنّھ ملکُ الموت جاں آوَسی سبَھ دروّجے بھنّ تِنھاں پیاریاں بھائیاں اَگے دِتّا بنھّ ویکھو بندہ چلیا چَونھ جنیاں دے کنّھ عملی جو کیتے دُنی وِچ درگہ آئے کم
اوکھے لفظاں دے معنے
دیہڑی : دیہہ۔ جسم ۔ بدن۔ پانی اَنّ: اناج تے پانی۔ دُنی :دنیا۔ وت :چلتا پھرتا ہے۔ آسو نی :امیداں۔ ملکُ الموت : موت دا فریشتہ۔ جاں :جَد۔ بھنّ:تڑوڑ کے۔ تِنھاں:اُنہاں کنّھ:کندھیاں تے۔ درگہ:اللہ دی بارگاہ۔ 101 ہَوں بلہاری تِنھاں پنکھیاں جنگل جِنھاں واس کنکر چُگّن ، تھل وسّن ، رب نہ چھوڈن پاس
