اول نام دھیاواں اسدا جن ایہ جگت اوپایا بن تدبیر مسالے محنت بن ہتھیار بنایا تھماں میخ زنجیراں باھجھوں دھرت اکاس ٹکایا ہاشم ویکھ اجیہا صاحب تیں کس ہوش بھلایا
اک تھوں چار ہوئے چونہوں کولوں جوہے خلقت ساری بے رنگی لکھ رنگ سنگارے کر گلزار پساری اک نہ دوجے جیہا ہر گز صورت صفت نیاری ہاشم جلوہ ذات اوسے دا نوری خاکی ناری
ہے رب ذات مکانوں جسموں حرص ہواؤں خالی پر توں سمجھ ہنجاروں عاقل ایہ گل سمجھن والی اوہ بھی ویکھ نہ عشقوں خالی جو ہر شے دا والی ہاشم بود کیتے نابودوں حکمت عشق سکھالی
جد ایہ شان مراد عشق دی میں کر خیال پچھاتی درد منداں دی صفت محبت فرض صحیح کر جاتی تاں ایہ شوق پیا وچ دل دے کر محنت دن راتی ہاشم دردمنداں دی حالت کہی سدارنگ راتی
اک دن شوق سمیں جگدئیں بیٹھیاں وچ مسیتی یاراں دردمنداں فرمایش نال محبت کیتی سوہنی تے مہینوال بناؤ نال انہاں جو بیتی ہاشم کون کتھاؤں آہے کِسے نہ ظاہر کیتی
