جیؤں جیؤں ہوش سوہنی نوں آوے زلفاں پھڑن سیاہی ہر ہر وال بنی اک آفت درد منداں حق پھاہی خونی نین ودھیرے ہوون تیر انداز سپاہی ہاشم مہینوال تویں تیؤں آوے پیش تباہی
پایا آن جوانی جو بن ہور دنوں دن زورا سمجھے ہوش محبوباں والی لاڈ گمان نہورا مہینوال تویں تیؤں عاجز روز ودھے غم جھورا ہاشم چاند پیا نت وادھے گھٹ دا زور چکورا
سمجھن خوب لگی جد سوہنی جو کجھ نیؤں پراناں بانکی چال چلے اربیلی ہاتھی مست دیواناں لکھیاں بھیت سجن دا اس نے جتنا مکر بہاناں ہاشم ویکھ کہیا ہن ہووگ مہینوال نشاناں
دل نوں راہ کرے دل اوڑک جھوٹھ لوکیں گل ناہیں کیتا اثر سوہنی وچ اس دے درد سیاپے آہیں ہوون ہار میٹے نین اوڑک آن ہووے پرواہیں ہاشم نال رلے کجھ حیلہ ہوگ کوئی گل تاہیں
پچھلے لیکھ لکھے جس کس نوں باہوں پکڑ ملایا عاشق ہوون تے دکھ پاون حیلہ نال بنایا جو کجھ لیکھ لکھیا سو ظاہر ہون اتے ہن آیا ہاشم نینہہ دھری جس کس نے چاہوگ محل وکھایا
